Ako si Isabella. Dalawang oras pa lang ang nakalipas mula nang ipanganak ko ang panganay namin ng asawa kong si Tristan. Pagod na pagod ako, hilo, at masakit pa ang tahi ko, pero panatag ako habang mahigpit kong yakap ang maliit kong anghel.
Inaasahan kong papasok si Tristan sa kwarto para halikan ako at silipin ang anak namin. Ngunit bumukas ang pinto ng ospital at lumabas ang dalawang babaeng huling gusto kong makita: ang biyenan kong si Carmen at ang katrabaho ni Tristan na si Chloe.
“Oh, buhay ka pa pala, munting pulubi,” bungad ni Carmen, tinitingnan ako mula ulo hanggang paa na may pandidiri.
“Amoy mahirap dito,” dagdag ni Chloe, nakatakip ang ilong gamit ang mamahaling panyo, sabay tawa.
Kumunot ang noo ko. “Nasaan si Tristan? Bakit kayo nandito?”
Tumawa si Carmen at inihagis ang isang brown envelope sa mukha ko. Tumama ito sa pisngi ko bago nahulog sa kama.
“Pirmahan mo ‘yan,” utos niya. “Annulment papers. Ayaw na sa’yo ng anak ko. Nagsawa na siya sa pagpapanggap na masaya siya sa isang hampaslupang katulad mo.”
Nanlaki ang mga mata ko. Bago pa ako makapagsalita, lumapit si Chloe at ipinakita ang kamay niya—may suot na malaking diamond ring.
“Kami na ni Tristan, Isabella. Matagal na,” ngiting may halong pagmamayabang. “Buntis ka lang kaya na-delay ang plano namin. Ngayon na napa-anak ka na, pwede ka na naming itapon pabalik sa estero mo. Huwag kang mag-alala, kukunin din namin ang bata. Hindi siya pwedeng lumaki sa isang patay-gutom.”
Nag-init ang dugo ko. Mahigpit kong niyakap ang anak ko. “Wala kayong karapatang kunin ang anak ko! Nasaan si Tristan?! Haharapin niya ako!”
“Nasa opisina siya, inaasikaso ang promotion niya dahil sa wakas, mapapangasawa na niya ang nag-iisang anak ng CEO ng kumpanya—ako,” pagmamayabang ni Chloe. “Kaya pirmahan mo na ‘yan. Binigyan ka pa namin ng 100,000 pesos bilang abuloy sa pag-alis mo.”
Ngunit hindi nila alam… na ako pala ang bilyonaryong bumili ng kumpanya ng pamilya nila. At ang araw na iyon ay magsisimula ng pagbabago ng lahat ng balanse sa kanilang mundo.