SUMIKLAB ANG MATINDING HABULAN SA LOOB NG MASIKIP NA PALENGKE KUNG SAAN ISANG DESPERADONG MAGNANAKAW ANG TINUTUGIS NG ISANG ARMADONG LALAKI DAHIL SA ISANG MALIIT NA COOLER NA NAGLALAMAN NG ISANG BAGAY NA MAS MAHALAGA PA SA GINTO

SUMIKLAB ANG MATINDING HABULAN SA LOOB NG MASIKIP NA PALENGKE KUNG SAAN ISANG DESPERADONG MAGNANAKAW ANG TINUTUGIS NG ISANG ARMADONG LALAKI DAHIL SA ISANG MALIIT NA COOLER NA NAGLALAMAN NG ISANG BAGAY NA MAS MAHALAGA PA SA GINTO

Bumagsak ang dose-dosenang bilao ng kamatis, sibuyas, at malalansang isda nang walang pakundangang sagasaan ito ni Lester habang mabilis na tumatakbo sa masikip, maputik, at maingay na eskinita ng Divisoria.

Hingal na hingal siya, tumatagaktak ang malamig na pawis sa kanyang ulingang mukha, at mahigpit na nakayakap sa isang asul na plastic cooler.

Sa likuran niya, umaalingawngaw ang mabibigat na yabag at ang galit na galit na boses ng isang lalaking may hawak na baril.

“Tumigil ka diyan! Ibalik mo ‘yan kundi pasasabugin ko ang bungo mo!” sigaw ng humahabol na lalaki na nakasuot ng lukot na itim na polo at kupas na maong.

Hindi lumingon si Lester. Mas binilisan pa niya ang pagtakbo, tinatabig ang mga nagugulat na mamimili at mga matatandang tindera.

Nagliparan ang mga makukulay na payong at tumaob ang mga kariton ng prutas sa kanyang dinaanan.

Rinig niya ang mga pagmumura ng mga tao ngunit wala siyang pakialam.

Para kay Lester, ito na ang pinakamalaking huli niya sa buong taon ng pagtambay sa palengke.

Nakita niya ang lalaking iyon kanina na maingat at balisang inilabas ang cooler mula sa isang mamahaling itim na sasakyan na naipit sa matinding trapiko.

Sa isip ng magnanakaw, dahil sa higpit ng hawak ng lalaki rito, sigurado siyang naglalaman ito ng milyones, ilegal na droga, o mamahaling alahas na ipinupuslit sa palengke.

Isang malakas na putok ng baril ang yumanig sa buong palengke.

Nagsigawan ang mga tao, nagkanya-kanyang takbo, at dumapa sa maputik na kalsada upang magtago.

Pakiramdam ni Lester ay nag-init ang hangin na dumaan malapit sa kanyang tainga.

Wala sa katinuan dahil sa matinding gulat at takot, bigla siyang lumiko sa isang makipot na kanto na puno ng mga nakasalansang mabibigat na sako ng bigas.

Huli na nang mapansin niyang isa pala itong dead-end.

Napaligiran siya ng matataas na kongkretong pader ng isang lumang bodega na walang pinto.

Wala nang kawala.

Nanginginig ang buong katawan ni Lester, ang kanyang mga tuhod ay tila naging halaya habang dahan-dahang umatras hanggang sa sumandal ang kanyang likod sa malamig na pader.

Mahigpit pa rin ang yakap niya sa asul na cooler, ginagawa itong tila kalasag laban sa mga inaasahang bala.

Makalipas ang ilang mabibigat na segundo ng paghihintay, lumitaw sa bungad ng eskinita ang humahabol na lalaki.

Humihingal ito nang malakas, pawis na pawis ang buong katawan, at nakatutok ang baril nang diretso sa dibdib ni Lester.

“Huwag po! Maawa kayo, huwag mo akong patayin!” pagmamakaawa ni Lester, tuluyan nang umiyak nang humagulgol dahil sa labis na takot na mamatay.

Unti-unting lumuhod ang magnanakaw sa maputik na sahig, pero nakakapit pa rin sa cooler.

“Kukunin ko lang sana ‘yung laman! Hirap na hirap na ang pamilya ko, tatlong araw na kaming walang kain at may sakit ang anak ko! Ibibigay ko na sa’yo nang buo, huwag mo lang akong barilin!”

Pumikit si Lester at hinintay ang masakit na pagbaon ng bala sa kanyang dibdib.

Ngunit lumipas ang sandali at walang pumutok na baril.

Nang dahan-dahan niyang idilat ang kanyang mga mata, nakita niyang nanginginig nang husto ang mga kamay ng lalaki.

Imbes na kalabitin ang gatilyo, binitiwan nito ang armas.

Hinayaan nitong bumagsak ang baril sa putikan, at biglang napaluhod din sa mismong harapan ni Lester.

Laking gulat ng magnanakaw nang makitang tumutulo ang masaganang luha mula sa mga mata ng armadong lalaki.

“Wala akong pakialam sa buhay mo! Wala rin akong pakialam kahit magnanakaw ka o mamatay ka sa gutom!” umiiyak at desperadong sigaw ng lalaki habang pilit na inaagaw ang asul na cooler mula sa mahigpit na pagkakayakap ni Lester.

“Ibigay mo sa akin ‘yan! Parang awa mo na, oras na ang kalaban ko! Hindi pwedeng ma-late ito nang kahit isang minuto!”

Dahil sa matinding pagkalito sa kakaibang reaksyon ng lalaki, kusang bumitaw si Lester.

Mabilis, maingat at nanginginig na binuksan ng lalaki ang lock ng cooler.

Sumilip si Lester, umaasang makikita ang kinang ng ginto o bungkos ng pera.

Ngunit walang kahit anong yamang materyal doon.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Sa halip, nakita niya ang makapal na yelo na nakapalibot sa isang selyado at espesyal na medikal na lalagyan.

May nakadikit na puting papel sa labas nito na may malinaw na logo ng isang kilalang pampublikong ospital sa Maynila at mga malalaking letrang: HUMAN ORGAN FOR TRANSPLANT – RUSH.

“Ako si Dr. Ramirez,” humihikbing paliwanag ng lalaki, tinitingnan nang maigi kung nasira ba ang lalagyan bago dahan-dahang isinara ang cooler.

“Kanina pa naghihintay ang pasyente ko sa operating room. Limang taong gulang na bata na may malalang sakit sa puso. ‘Yan ang magliligtas sa buhay niya. Na-traffic ang ambulansya na may wangwang dahil sa aksidente sa tulay kaya napilitan akong tumakbo at dalhin ito nang mag-isa mula sa kabilang lungsod papuntang ospital. Kung napatagal pa ito sa kamay mo, mamamatay ang pasyente ko ngayong hapon.”

Parang binuhusan ng nagyeyelong tubig si Lester mula ulo hanggang paa.

Nanlumo siya sa kanyang ginawa.

Ang akala niyang simpleng nakaw na magiging tiket palabas sa kahirapan ay muntik nang maging dahilan ng direktang pagkamatay ng isang inosenteng batang katulad ng anak niya.

Tumayo ang doktor, pinulot ang baril sa putikan—na lumabas na isa lamang palang pekeng airsoft gun na ginamit niya pang-panakot upang makuha agad ang cooler—at walang lingon-likod na muling tumakbo palabas ng eskinita upang ituloy ang desperadong karera laban sa oras.

Naiwang nakaluhod si Lester sa gitna ng maputik at madilim na eskinita.

Nakatingin lamang siya sa kanyang maruruming kamay, nanginginig at umiiyak hindi dahil sa takot sa batas o sa kamatayan, kundi dahil sa matinding hiya sa kanyang sarili.

Mula sa araw na iyon, isang masakit na aral ang bumaon sa kanyang isipan—na minsan, ang pagiging desperado ay nakakapatay ng mga taong walang kinalaman sa iyong sariling paghihirap.

—

Naiwan si Lester sa madilim na eskinita, nanginginig pa rin ang mga kamay habang nakatingin sa putik na kumapit sa kanyang mga daliri. Ngunit biglang may sumagi sa isip niya—ang sinabi ng doktor.

“Limang taong gulang na bata…”

Parang may kumurot sa kanyang dibdib. Mabilis niyang pinunasan ang luha at biglang tumayo.

“Hindi pwede…” bulong niya sa sarili.

Tumakbo siya palabas ng eskinita.

Sa labas ng palengke ay kaguluhan pa rin. May mga taong nagsisigawan, may mga pulis na paparating, at ang ilan ay nagtatanong kung ano ang nangyari sa putok ng baril.

Sa di kalayuan, nakita niya si Dr. Ramirez na pilit nakikipagsiksikan sa trapiko habang bitbit ang cooler.

Ngunit napansin ni Lester na halos hindi na makatakbo ang doktor. Halos bumigay na ang tuhod nito sa pagod.

Walang pag-aatubili, lumapit si Lester.

“Dok!” sigaw niya.

Napalingon si Dr. Ramirez at agad na nanigas ang mukha nito.

“Ikaw na naman?!”

Ngunit bago pa ito makapagsalita muli, mabilis na sinabi ni Lester, hinihingal—

“Alam ko ang mas mabilis na daan papuntang ospital. Dito ako lumaki.”

Sandaling nag-alinlangan ang doktor.

Ngunit nang makita niya ang determinasyon sa mukha ni Lester, tumango ito.

“Lead the way.”

Agad silang tumakbo sa makikitid na eskinita na tanging mga tindero at kargador lang ang nakakaalam. Dumaan sila sa likod ng mga bodega, sa pagitan ng mga truck na nagkakarga ng gulay, at sa isang maliit na tulay na halos walang gumagamit.

Sa loob lamang ng ilang minuto, narating nila ang likurang gate ng ospital.

Pagdating nila, naghihintay na ang mga nurse na may dalang stretcher.

“Doctor! Akala namin hindi na kayo darating!” sigaw ng isang nurse.

Mabilis na inabot ni Dr. Ramirez ang cooler.

“Prep the operating room. Ngayon na!”

Habang tumatakbo ang mga nurse papasok, napahawak si Lester sa dingding ng ospital, hingal na hingal.

Tiningnan siya ng doktor.

Matagal.

Pagkatapos ay dahan-dahang lumapit.

“Kung hindi dahil sa’yo… baka hindi na umabot ang organ,” sabi niya.

Hindi makatingin si Lester.

“Dok… magnanakaw ako. Ako ang dahilan kung bakit halos hindi na kayo umabot.”

Tahimik ang doktor sandali.

Pagkatapos ay sinabi nito, mahina ngunit malinaw—

“Pero ikaw din ang dahilan kung bakit umabot.”

Lumipas ang apat na oras.

Nakaupo si Lester sa labas ng operating room corridor, hindi alam kung bakit hindi pa rin siya umaalis.

Biglang bumukas ang pinto.

Lumabas si Dr. Ramirez, pagod ngunit may maliit na ngiti.

“Successful ang operasyon.”

Napapikit si Lester habang bumuntong-hininga.

Para bang may napakabigat na bagay na naalis sa dibdib niya.

“Dok… salamat,” bulong niya.

Ngunit ngumiti ang doktor at umiling.

“Hindi ako ang dapat mong pasalamatan.”

Tumingin ito sa kanya.

“Ikaw.”

Hindi alam ni Lester kung bakit, pero sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, nakaramdam siya ng kakaibang gaan.

At sa unang pagkakataon din, naisip niya—

na baka may pagkakataon pa siyang baguhin ang direksyon ng kanyang buhay.