NAINIS ANG ISANG CUSTOMER SANA NG MAMAHALING COFFEE SHOP DAHIL PUNO ITO NG MGA TAO NA PURO NAGLALAPTOP AT CELLPHONE LANG KAHIT UBOS NA ANG KINAKAIN AT INIINOM NG MGA ITO

NAINIS ANG ISANG CUSTOMER SANA NG MAMAHALING COFFEE SHOP DAHIL PUNO ITO NG MGA TAO NA PURO NAGLALAPTOP AT CELLPHONE LANG KAHIT UBOS NA ANG KINAKAIN AT INIINOM NG MGA ITO

Mainit ang ulo ni Romy ngayong hapon. Pagod siya galing sa trabaho at ang tanging gusto lang niya ay ang “me time” kasama ang isang mainit at mamahaling kape. Dumayo pa siya sa sikat na “Bean There, Done That”, ang pinaka-sosyal na coffee shop sa BGC.

Pagpasok niya, amoy na amoy ang bango ng roasted beans at pastries. Malamig ang aircon. Perfect sana. Kaso, may malaking problema: Walang maupuan.

Hindi dahil sa maraming bumibili. Kundi dahil ang coffee shop ay naging Internet Cafe at Co-working Space na.

Tumingin si Romy sa paligid.

Sa kaliwa, may grupo ng mga estudyante. Isang Iced Latte lang ang nakalagay sa gitna ng mesa nila na tunaw na tunaw na ang yelo, pero anim silang nakapalibot habang nanonood ng K-Drama sa tablet.

Sa kanan, may isang lalaking naka-corporate attire. Ubos na ang kape niya, pero naka-setup ang laptop, charger, power bank, at noise-cancelling headphones. Halatang opisina na niya ang pwestong iyon.

Sa sulok, may mga influencer kuno na nag-eedit ng TikTok, at mga freelancers na nagmimiting via Zoom.

“Grabe naman,” bulong ni Romy sa sarili habang nakapila. “Bibili ako ng kape na nagkakahalaga ng dalawandaang piso tapos tatayo lang ako?”

Umorder si Romy ng Hot Coffee Americano.

“For here or to go, Sir?” tanong ng barista.

“For here sana, kaso mukhang sa parking lot na lang ako iinom,” parinig ni Romy nang malakas.

Walang tumingin sa kanya. Busy ang lahat sa pag-scroll at pag-type. Ang tunog sa loob ay hindi kwentuhan, kundi tik-tak-tik-tak ng mga keyboard. Para siyang pumasok sa call center.

Habang hinihintay ang kanyang order, nagmasid si Romy. Napansin niya ang isang bagay sa may dulo ng counter, malapit sa condiment station kung saan kumukuha ng asukal at tissue.

Nakatago sa likod ng isang malaking artificial plant ang Wi-Fi Router ng shop. Umiilaw ito ng kulay green—ang ilaw ng buhay ng mga nakatambay dito.

Biglang umilaw ang bumbilya sa utak ni Romy. Isang pilyong ngiti ang sumilay sa kanyang labi.

“Ah, ganun ha. Ayaw niyong umalis?” isip ni Romy.

Naglakad siya papunta sa condiment station. Kunwari ay kukuha siya ng stirrer. Pasimple siyang lumingon sa kaliwa’t kanan. Walang nakatingin. Ang guard ay nasa labas, ang barista ay busy sa pagbe-blend, at ang mga customer ay lunod sa cyberworld.

Dahan-dahang yumuko si Romy, kunwari ay may nahulog siyang barya.

“Oops, nalaglag,” bulong niya.

Pagkadapa niya sa ilalim ng halaman, mabilis pa sa alas-kwatro niyang hinawakan ang power cord ng router.

PLUK.

Binunot niya ito nang dahan-dahan.

Namatay ang mga ilaw ng router. Darkness.

Tumayo si Romy na parang walang nangyari. Kumuha siya ng tissue at bumalik sa counter para kunin ang kanyang kape.

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Ilang segundo ang lumipas. Katahimikan.

Tapos, nagsimula ang panic.

“Hala? Anyare?” sigaw ng estudyanteng nanonood ng drama. “Nag-buffer! Nasa kissing scene na eh!”

“Bro, nawala connection?” tanong ng freelancer sa kabilang mesa. “Nasa meeting ako! Mapapagalitan ako ng boss ko sa US!”

“Miss! Miss!” tawag ng isang mataray na babae sa barista. “Bakit nawala ang Wi-Fi? I’m uploading my vlog!”

Nagkagulo ang mga tao. Itinaas nila ang kanilang mga cellphone sa ere, parang si Simba sa Lion King, naghahanap ng signal. Pero dahil nasa loob sila ng makapal na pader ng mall, mahina ang data.

Ang mga mukha nila ay parang binagsakan ng langit at lupa. Ang online lifeline nila ay naputol.

“Sorry po, Ma’am/Sir,” paliwanag ng staff na naguguluhan din. “Check po namin ang router. Baka nag-fluctuate lang.”

Pero habang nagche-check ang staff (na medyo mabagal kumilos), nagsimula na ang exodus.

“Tara na, lipat na tayo sa kabila,” sabi ng grupo ng mga estudyante. “Wala nang net dito, boring.”

“Bad trip naman, kung kailan deadline,” reklamo ng freelancer sabayhampas ng laptop. Nagligpit ito ng gamit nang padabog.

Isa-isa silang tumayo. Ang mga taong kanina ay parang nakadikit na ang pwet sa upuan gamit ang super glue ay biglang nagkaroon ng dahilan para umalis.

Ang lalaking ubos na ang kape? Umalis na.
Ang mga nag-TikTok? Umalis na.
Ang mga nagtatrabaho? Naghanap na ng ibang shop.

Sa loob ng limang minuto, nabakante ang 80% ng coffee shop.

Ang kaninang parang palengke sa dami ng tao ay naging payapa at maluwag.

Dahan-dahang naglakad si Romy papunta sa pinakamagandang pwesto—ang malambot na sofa sa tabi ng bintana na kanina ay inookupahan ng isang lalaking natutulog.

Umupo si Romy.

Ibinaba niya ang kanyang mainit na Coffee Americano.

Sumandal siya at itinaas ang paa (de-kwatro lang, disente pa rin).

“Ahh… Ito ang buhay,” bulong ni Romy.

Humigop siya ng kape. Lasang tagumpay. Lasang hustisya.

Nakita niya ang barista na kamot-ulo sa may router. “Ay, nabunot lang pala,” sabi ng staff, sabay saksak ulit.

Bumalik ang internet. Umilaw ulit ang router.

Pero huli na. Nakaalis na ang mga freeloaders. Ang naiwan na lang ay si Romy at ang ilang totoong customer na gusto lang magkape at makipagkwentuhan nang personal.

Tumingin ang barista kay Romy. Nagkatinginan sila. Alam ni Romy na wala siyang ebidensya, pero parang naramdaman ng barista ang aura ng ginawa niya.

Nginitian lang ni Romy ang barista at itinaas ang kanyang tasa. Cheers.

Sa huli, na-enjoy ni Romy ang kanyang kape nang payapa, walang buffering, at higit sa lahat, may upuan. Napatunayan niya na sa modernong panahon, ang pinakamabisang paraan para paalisin ang tao ay hindi dahas, kundi ang pagtanggal ng kanilang connection.