NAGTAWANAN ANG MGA MANONOOD SA ILOILO NANG UMAKYAT SA ENTABLADO ANG ISANG MAGSASAKA PARA SUMALI SA SINGING CONTEST, HINAMAK SIYA NG MAYAMAN NA KALABAN PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG KUMANTA SIYA

NAGTAWANAN ANG MGA MANONOOD SA ILOILO NANG UMAKYAT SA ENTABLADO ANG ISANG MAGSASAKA PARA SUMALI SA SINGING CONTEST, HINAMAK SIYA NG MAYAMAN NA KALABAN PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG KUMANTA SIYA

Masigla ang gabi sa bayan ng Barotac Nuevo, Iloilo. Ang plaza ay puno ng mga tao dahil sa Grand Finals ng taunang “Tawag ng Tanghalan sa Fiesta.” Makukulay ang mga banderitas at maingay ang hiyawan ng bawat supporters. Sa likod ng entablado, naghahanda ang mga kalahok na nagniningning sa kanilang mga sequined gowns at tuxedos.

Lahat ay mukhang artista, maliban sa isa.

Sa isang sulok, nakaupo si Toto. Isa siyang hamak na magsasaka. Ang suot niya ay isang kupas na polo shirt na may malaking punit sa balikat at lumang pantalon na may mantsa ng putik. Wala siyang pambili ng costume. Ang tanging baon niya ay ang lakas ng loob at ang pangarap na manalo ng premyo para ipagamot ang lola niyang kumupkop sa kanya.

“Hoy, Pre!” tawag ni Rico, ang mayaman at mayabang na kalahok. Naka-suot ito ng mamahaling suit at puno ng gel ang buhok. “Sigurado ka bang dito ang punta mo? Baka sa palayan ka dapat? Amoy kalabaw ka pa ah!”

Nagtawanan ang mga alipores ni Rico. Yumuko lang si Toto, hiya-hiya.

“Hayaan mo na, Rico. Pampadagdag lang ‘yan sa comedy mamaya,” dagdag pa ng isang kasama nito.

Nagsimula ang kompetisyon. Unang sumalang si Rico. Kumanta ito ng isang upbeat pop song. Magaling siya, pero halatang arrogant ang dating. Puro technique, walang puso. Pero dahil sikat at anak-mayaman, nagpalakpakan ang mga tao. Feeling ni Rico, siya na ang champion.

Sumunod na tinawag ang pangalan ni Toto.

“Please welcome, Contestant Number 5… Toto Dela Cruz!”

Pag-akyat ni Toto sa entablado, nagkaroon ng bulungan sa crowd.

“Hala, anyare sa damit niya?”
“Baka naligaw lang ‘yan!”
“Uwi na uy!”

Nagtawanan ang mga tao. Ang Chairman of the Board of Judges, ang sikat na Singer-Actress na si Madam Olivia, ay napakunot ang noo. Kilala si Madam Olivia sa pagiging istrikto at metikuloso. Tiningnan niya si Toto mula ulo hanggang paa na parang hindi makapaniwala na pinayagan itong sumali ng organizers.

Humawak si Toto sa mikropono. Nanginginig ang kamay niya. Ipinikit niya ang kanyang mga mata para hindi makita ang mga taong tumatawa. Inisip na lang niya ang bukid, ang hangin, at ang lola niya.

Tumunog ang intro ng kanta. Josh Groban’s “You Raise Me Up”.

Bumuka ang bibig ni Toto.

“When I am down and, oh my soul, so weary…”

Sa unang linya pa lang, tumahimik ang buong plaza.

Ang boses ni Toto ay hindi boses ng isang ordinaryong tao. Ito ay boses na parang galing sa langit—buo, malinis, at puno ng emosyon na tumatagos sa buto. Baritone na may halong Tenor. Ang bawat nota ay perpekto.

Nawala ang tawanan. Napalitan ito ng pagkamangha.

Sa judge’s table, nalaglag ang ballpen ni Madam Olivia.

Natigilan siya. Ang boses na iyon. Ang vibrato. Ang paraan ng pagbigkas ng mga salita. Pamilyar na pamilyar.

Habang umaabot si Toto sa chorus, lalong tumaas ang emosyon.

“You raise me up, so I can stand on mountains…”

Nagsimulang tumulo ang luha ni Madam Olivia. Naalala niya ang nakaraan. Dalawampung taon na ang nakalilipas, noong tumama ang Bagyong Frank sa Iloilo. Baha. Putik. Ang rumaragasang tubig na humila sa kanyang limang taong gulang na anak na lalaki habang nasa bubong sila ng bahay. Ang huli niyang narinig ay ang iyak ng anak niya na kumakanta ng paborito nitong lullaby para pakalmahin ang sarili sa gitna ng bagyo.

Ang timbre ng boses ng batang iyon at ang boses ng lalaking nasa entablado ay iisa.

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Natapos ang kanta sa isang napakataas at napakagandang note.

Katahimikan.

Isang segundong katahimikan bago sumabog ang masigabong palakpakan at hiyawan! Standing ovation ang buong Iloilo!

Si Rico, sa gilid ng stage, ay nakanganga. Alam niyang talo na siya.

Pero bago pa makapagsalita ang host, tumayo si Madam Olivia at tumakbo paakyat ng stage. Wala na siyang pakialam sa poise niya bilang celebrity.

Nilapitan niya si Toto na gulat na gulat. Hinawakan niya ang mukha ng binata. Hinawi niya ang buhok nito sa noo.

Nakita niya ang isang maliit na peklat na hugis buwan sa itaas ng kilay nito. Peklat na nakuha ng anak niya nung nahulog sa duyan noong sanggol pa.

“J-Jun-jun?” nanginginig na tawag ni Madam Olivia.

Nagulat si Toto. “Po? Toto po ang pangalan ko, Ma’am. Pero sabi po ng Lola ko na nakapulot sa akin sa ilog noon, ‘Jun’ daw ang nakaburda sa panyo ko.”

Bumigay ang tuhod ni Madam Olivia at niyakap nang mahigpit si Toto.

“Anak ko! Diyos ko, buhay ka! Buhay ka!” hagulgol ng sikat na singer sa mikropono. “Matagal kitang hinanap! Akala ko kinuha ka na ng baha! Anak ko!”

Natahimik ang crowd, tapos ay nag-iyakan. Ang singing contest ay naging live drama. Ang lahat ay saksi sa isang himala. Ang magsasakang tinawanan nila ay ang nawawalang tagapagmana pala ng isang alamat sa musika.

“Nanay?” naiyak na rin si Toto. Sa wakas, naramdaman niya ang yakap na matagal niyang hinahanap-hanap sa kanyang mga panaginip.

Sa huli, walang dudang itinanghal na Grand Champion si Toto. Hindi dahil anak siya ng judge, kundi dahil siya talaga ang pinakamagaling. Ibinigay niya ang tropeo sa kanyang Nanay Olivia.

Si Rico? Umalis na lang nang tahimik, hiyang-hiya sa kanyang inasal.

Nagpalakpakan ang buong Iloilo habang magkahawak-kamay na kumanta ng duet ang mag-ina. Napatunayan ng gabing iyon na hindi nasusukat ang galing sa ganda ng damit, kundi sa linis ng puso. At minsan, ang musika ang tanging daan para mahanap ang daan pauwi.