NAGKAGULO SA BARANGAY HALL NANG SUGURIN NG MISIS ANG PINAGHIHINALAANG KABIT NG KANYANG MISTER DAHIL SA NABASANG TEXT, AKMANG SASAMPALIN NA NIYA ITO NANG BIGLANG SUMIGAW ANG MISTER
Mainit ang hapon sa isang barangay sa Maynila, pero mas mainit ang ulo ni Marites. Habang naglalaba siya, tumunog ang cellphone ng kanyang mister na si Berting na naiwan sa ibabaw ng washing machine.
Dahil likas na selosa at may pagka-praning, tiningnan ni Marites ang mensahe. Nanlaki ang kanyang mga mata at halos mabitawan ang hawak na downy.
Ang text ay galing sa isang unsaved number. Ang sabi:
“Sir Berting, kita tayo sa likod ng Barangay Hall. Excited na ako sa gagawin natin. Huwag niyo po ipaalam kay Misis para surprise.”
Dumilim ang paningin ni Marites. Kumulo ang dugo niya.
“Walang hiya ka, Berting!” sigaw ni Marites sa sarili. “Dalawampung taon tayong nagsama, tapos sa Barangay Hall mo lang ako lolokohin?! At talagang ‘surprise’ pa ha!”
Dali-daling nagbihis si Marites. Pero dahil sa galit, hindi na siya nakapili ng maayos na damit. Naka-daster pa rin siya na floral, nagsuot lang ng tsinelas, at hindi na tinanggal ang roller sa buhok sa harap. Para siyang action star na susugod sa giyera.
Sumakay siya ng tricycle.
“Manong, sa Barangay Hall! Bilisan mo, may huhulihin akong ahas!”
Pagdating sa Barangay Hall, nakita niya agad ang motor ni Berting. At sa isang sulok, malapit sa opisina ng Kapitan, nakita niya ang mister niya. May kausap itong babae.
At hindi lang basta babae. Bata, maputi, sexy, at naka-blazer. Tumatawa pa ito habang hinahawakan ang braso ni Berting.
“Ah, talagang nagtatawanan pa kayo ha!” bulong ni Marites. Inayos niya ang kanyang daster at huminga ng malalim.
Naglakad siya nang padabog papasok. Ang mga Tanod na nagkakape ay nagulat.
“Misis Marites? Ba’t parang galit kayo?” tanong ni Tanod Temyong.
“TUMABI KAYO! PAPATAYIN KO ANG MALANDING ’YAN!” sigaw ni Marites.
Hinawi niya ang mga tanod. Paglapit niya kay Berting at sa babae, hindi na siya nagtanong.
“HOY! WALANG HIYA KA!” sigaw ni Marites.
Napalingon si Berting at ang babae. Gulat na gulat sila.
“M-Marites?” nauutal na sabi ni Berting.
“Wag mo akong ma-Marites-Marites d’yan!” duro ni Marites sa asawa, sabay baling sa babae. “At ikaw! Ang kapal ng mukha mo! Alam mong may asawa ang tao, kinekerida mo pa! Sa Barangay Hall pa talaga kayo nagtagpo! Ano, dito n’yo balak magpakasal?!”
“Ma’am, wait lang po—” sagot ng babae, natatakot.
“Anong wait?! Heto ang sa’yo!”
Itinaas ni Marites ang kanyang kanang kamay. Buong pwersa siyang bumwelo para sampalin ang babae. Ang mga tanod ay napatakip ng mata.
ONE…
TWO…
“HAPPY 20TH ANNIVERSARY, MAHAL!”
Sabay na sigaw ni Berting at ng babae.
Natigilan ang kamay ni Marites sa ere. Naka-freeze siya na parang estatwa.
Biglang bumukas ang pinto ng Conference Room ng Barangay Hall.
Lumabas ang dalawa nilang anak na sina Kevin at Princess. May dala silang malaking Chocolate Cake na may kandila, at may hawak na mga balloons.
“Happy Anniversary, Mama!” bati ng mga bata, nakangiti nang malapad.
Page: SAY – Story Around You | Original story.
Nalaglag ang panga ni Marites. Ibinaba niya ang kanyang kamay. Tumingin siya sa paligid.
Ang babaeng sasampalin sana niya ay may hawak palang folder at planner.
“M-Ma’am Marites…” nanginginig na sabi ng babae habang inaayos ang salamin. “Ako po si Ms. Rhea. Ako po ang kinuha ni Sir Berting na Wedding Coordinator. Pinag-uusapan po namin yung Surprise Renewal of Vows n’yo sa simbahan bukas. Kaya po sa Barangay Hall kami nagkita kasi inaayos namin yung permit para sa reception sa covered court.”
Parang binuhusan ng nagyeyelong tubig si Marites.
Gusto niyang bumuka ang lupa at lamunin siya nang buo. Ang mukha niya ay namula nang sobra—mas pula pa sa daster niya.
“Ha? C-Coordinator?” utal na tanong ni Marites.
Lumapit si Berting, natatawa pero niyakap ang asawa.
“Oo, Mahal,” paliwanag ni Berting. “Bukas ang 20th Anniversary natin di ba? Gusto kitang sorpresahin. Magpapakasal tayo ulit. Kinausap ko si Ms. Rhea para planuhin lahat. Yung text niya na ‘surprise’, eto ’yun. Hindi pambabae.”
“BWAHAHAHAHA!”
Sabay-sabay na humagalpak ng tawa ang mga Tanod at ang Kapitan na lumabas na rin.
“Grabe ka Mareng Marites!” sigaw ni Kapitan. “Akala namin magkakaroon ng Rambol sa presinto! Yun pala Romance!”
Napatakip ng mukha si Marites sa sobrang hiya.
“Sorry… Sorry Ms. Rhea! Akala ko kasi…”
Tumawa na rin si Ms. Rhea, bagamat hawak pa rin ang dibdib sa kaba.
“Okay lang po, Ma’am. Sanay na po kami sa tension. At least po alam namin na ipaglalaban n’yo si Sir Berting.”
Lumapit ang mga anak at iniabot ang cake.
“Mama, hipan mo na. Bago pa matunaw sa init ng ulo mo,” biro ni Kevin.
Naiyak si Marites. Halo-halong emosyon. Hiya. Saya. Kilig.
Niyakap niya si Berting nang mahigpit na mahigpit.
“Sorry, Pa. Sorry talaga. Ang praning ko kasi. Happy Anniversary. Mahal na mahal kita.”
“Mahal din kita, Ma,” sagot ni Berting habang hinahaplos ang roller sa buhok ng asawa. “Kahit ganyan ka magselos, ikaw pa rin ang Miss Universe ng buhay ko. Pero sa susunod, magtanong ka muna bago manampal ha? Sayang ang makeup ni Ms. Rhea.”
Nagtawanan ang lahat sa loob ng Barangay Hall.
Ang akala nilang iskandalo ay nauwi sa isang masayang selebrasyon. Pinagsaluhan nila ang cake kasama ang mga tanod. At kinabukasan, natuloy ang kasal. Maganda na si Marites, wala nang roller sa buhok, at higit sa lahat, kaibigan na niya si Ms. Rhea—ang “kabit” na naging dahilan kung bakit mas tumibay (at mas naging nakakatawa) ang kanilang pagsasama.
Naging leksyon sa buong barangay:
Bago mag-beast mode sa text, siguraduhing hindi event organizer ang ka-chat, para iwas sa viral video ng maling akala.