ISANG BABAENG NAKASUOT NG MAMAHALING DAMIT ANG NAGWALA SA LOOB NG EMERGENCY ROOM AT SAPILITANG KINUHA ANG ISANG SANGGOL MULA SA NAGHIHIKAHOS NA INA NA NAGDULOT NG MATINDING PANIK SA MGA DUKTOR AT PASYENTE

ISANG BABAENG NAKASUOT NG MAMAHALING DAMIT ANG NAGWALA SA LOOB NG EMERGENCY ROOM AT SAPILITANG KINUHA ANG ISANG SANGGOL MULA SA NAGHIHIKAHOS NA INA NA NAGDULOT NG MATINDING PANIK SA MGA DUKTOR AT PASYENTE

“Bitawan ninyo ako! Huwag ninyo akong hahawakan! Nasaan siya?!”

Ang nakakabinging sigaw na ito ang bumasag sa maingay at magulong atmospera ng emergency room sa isang siksikang pampublikong ospital sa Maynila. Ang karaniwang amoy ng matapang na alkohol, pawis, at kalawangin na kagamitan ay tila napalitan ng halimuyak ng mamahaling pabango nang sapilitang pumasok ang isang babaeng nakasuot ng kumikinang na pulang designer dress.

Siya si Madam Elena, isang walang-awa at bilyonaryang CEO ng malaking kumpanya. Kasunod niya ang tatlong naglalakihang bodyguard na nakasuot ng itim na suit. Walang pag-aalinlangan nilang itinutulak ang mga nars at gwardiya na sumusubok pumigil sa kanilang mapusok na pagpasok.

“Ma’am, bawal po kayo rito! Kailangan niyo pong dumaan sa triage at magpalista!” tarantang pakiusap ng head nurse na buong tapang na hinaharang ang katawan sa makipot na pasilyo.

Ngunit hindi siya tinapunan ng tingin ni Elena. Ang matatalim niyang mata ay naghahanap sa madilim na ward, hanggang sa dumapo ang kanyang paningin sa pinakadulo ng kwarto. Sa isang kinakalawang na kama, nakaupo ang isang buto’t balat na babae.

Ang babae ay si Rosa, nakasuot ng manipis at butas-butas na damit. Wala siyang tigil sa paghagulgol habang mahigpit na yakap ang kanyang maputla at naghihingalong sanggol. Ang kawawang bata ay hirap na hirap sa paghinga, nakakabit lamang sa isang lumang oxygen tank na paubos na ang hangin.

Mabilis at padabog na naglakad si Elena palapit kay Rosa. Nang makita siya nito, nanlaki ang mga mata ng ina sa matinding takot at pilit na itinago ang maliit na sanggol sa kanyang likuran.

“Ma’am Elena… huwag po, parang awa niyo na. Wag niyo siyang kukunin sa akin,” nanginginig na makaawa ni Rosa, tuluyang napaluhod sa malamig na sahig. “Wala pa po akong pambayad sa mga utang ko. Bigyan niyo pa ako ng panahon!”

Nanlilisik ang mga mata ni Elena habang dinuduro ang kaawa-awang ina sa kanyang harapan.

“Wala kang kwenta! Isang taon kitang pinahanap, tapos sa ganitong basurahan lang pala kita matatagpuan?! Akin na ang batang iyan!” malakas at puno ng awtoridad na sigaw ni Elena na umalingawngaw sa buong ospital.

Marahas niyang hinawakan ang braso ni Rosa at sapilitang inagaw ang walang malay na sanggol. Nagkagulo ang buong emergency room. Nagsigawan ang mga tao. May mga tumawag ng pulis, iniisip na isa itong sindikato o napakalupit na pinagkakautangan na kumukuha ng inosenteng bata bilang kabayaran sa utang.

“Tulong! Tulungan ninyo ako! Kukunin niya ang anak ko!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Rosa habang nakakapit sa laylayan ng mamahaling damit ni Elena.

Apat na matitipunong gwardiya ng ospital ang mabilis na lumapit upang posasan si Elena, ngunit agad silang hinarang ng mga armadong bodyguard.

“Subukan ninyong hawakan ang amo ko, tinitiyak ko sa inyong hindi na kayo sisikatan ng araw!” banta ng head security.

Lumapit ang resident doctor na pawisang-pawisan at halatang pagod na pagod. “Ma’am, pakiusap, ibalik niyo ang pasyente! May severe pneumonia ang bata at kailangan ng mechanical ventilator. Mamamatay siya kapag inilabas niyo siya rito nang walang kagamitan!”

Page: SAY – Story Around You | Original story

Napalingon si Elena, ang kanyang mga kilay ay salubong na salubong sa inis.

“At sa tingin mo ba ay mabubuhay siya sa bulok na ospital na ito?!” nanggagalaiting sagot ni Elena habang mahigpit na yakap ang bata, hindi alintana kung madumihan ng dugo at plema ang kanyang daang-libong pisong damit. “Kanina pa siya naghihingalo pero nakahiga lang siya sa kalawanging higaan dahil wala kayong bakanteng ICU bed!”

Natahimik ang doktor at napayuko. Totoo ang bawat salitang binitawan ng ginang dahil puno na talaga ang pasilidad.

Muling ibinaling ni Elena ang paningin kay Rosa na nakadapa na sa sahig dahil sa labis na pag-iyak. Sa isang iglap, unti-unting lumambot ang matalim na mukha ng bilyonarya. Ang kanyang mga mata na kanina ay nag-aapoy sa galit ay biglang namula, nangilid ang luha, at napuno ng pag-iyak.

“Bakit ka nagtago sa akin, Rosa?!” humihikbing tanong ni Elena, bumagsak ang boses na ngayon ay punong-puno ng matinding hinanakit at pagmamahal. “Bakit pinili mong magdusa sa hirap at ilagay sa panganib ang buhay ng anak mo sa eskinita, imbes na lumapit sa akin?!”

Naguluhan nang husto ang lahat ng nakasaksi. Ang inakala nilang malupit na kontrabida ay biglang naging isang emosyonal na babae.

“Nahihiya ako sa iyo, Elena,” sagot ni Rosa habang humihikbi at pinupunasan ang maruming mukha. “Wala na akong mukhang ihaharap. Ako na dating mayamang amo mo na nag-iwan sa iyo nang bumagsak at nalugi ang negosyo ko.”

Umiling si Elena nang mariin habang patuloy sa pag-agos ang mga luha.

“Hindi mo ako iniwan, Rosa! Ibinenta mo ang kumpanya mo, ang malaking bahay mo, at ang lahat ng yaman mo sampung taon na ang nakararaan para lang mabayaran ang dalawang operasyon ko sa puso noong hamak na kasambahay mo pa lang ako!” umiiyak na sigaw ni Elena sa harap ng mga nakangangang doktor at nars. “Ibinigay mo ang sarili mong kinabukasan para mabuhay ako! Paano mo naisip na hahayaan kong mamatay ang anak mo ngayon sa harap ko?!”

Napasinghap ang mga tao sa loob ng emergency room. Ang mga matang kanina ay puno ng panghuhusga kay Elena ay unti-unting napalitan ng pagkamangha at pagluha. Ang inakalang madramang pang-aagaw ng anak ay isa palang desperadong pagliligtas.

Mabilis na lumingon si Elena sa kanyang head bodyguard habang pinupunasan ang luha. “Nasaan na ang helikopter?!”

“Nasa helipad na po sa roof deck, Ma’am. Naka-standby na rin ang pinakamagaling na pediatric surgical team sa Makati Medical Center, kasama ang private mobile ICU sa labas,” mabilis na tugon ng tauhan.

Dahan-dahang yumuko at itinayo ni Elena si Rosa mula sa malamig na sahig. Hinawakan niya nang mahigpit ang nanginginig na kamay ng dating amo na ngayon ay nag-iisang tagapagligtas niya noon.

“Huwag ka nang umiyak, Ate Rosa,” malambing na bulong ni Elena habang yakap-yakap ang sanggol na ngayon ay inaalalayan na ng medical team ng bilyonarya. “Ako naman ang babawi. Hindi ko pababayaan ang pamilya mo. Babalik tayo sa buhay na nararapat sa iyo.”

Sabay silang naglakad palabas ng madilim at siksikang pasilyo, iniiwan ang isang nakakabinging katahimikan sa ospital na mabilis napalitan ng masigabong palakpakan at masayang pagluha ng lahat ng nakasaksi sa isang wagas na pagtanaw ng utang na loob.