ISANG MAYAMAN AT MATAPOBRENG BABAE NA LABIS NA KINASUKLAMAN ANG ISANG MATANDANG PULUBI NA NATUTULOG SA TAPAT NG KANYANG BAKURAN SA KALAGITNAAN NG BAGYO NGUNIT SA HULI AY MATUTUKLASAN NIYA ANG ISANG KATOTOHANAN NA DUDUROG SA KANYANG PUSO AT MAG-IIWAN NG PANGHABAMBUHAY NA PAGSISISI

ISANG MAYAMAN AT MATAPOBRENG BABAE NA LABIS NA KINASUKLAMAN ANG ISANG MATANDANG PULUBI NA NATUTULOG SA TAPAT NG KANYANG BAKURAN SA KALAGITNAAN NG BAGYO NGUNIT SA HULI AY MATUTUKLASAN NIYA ANG ISANG KATOTOHANAN NA DUDUROG SA KANYANG PUSO AT MAG-IIWAN NG PANGHABAMBUHAY NA PAGSISISI

Mula sa bintana ng kanyang marangyang bahay sa isang eksklusibong subdivision sa Santa Rosa, Laguna, muling sumilip si Miranda.

Nakakunot ang kanyang noo habang pinagmamasdan ang maitim na pigura na nakaupo sa gilid ng kanyang gate. Si Mang Gorio. Yan ang tawag ng mga kapitbahay sa matandang pulubi na tila ginawa nang tirahan ang damuhan sa tapat ng kanilang bakuran.

Sira-sira ang damit nito, mahaba ang balbas na puno ng dumi, at may bitbit na sako na kung anu-ano ang laman. Para kay Miranda, si Mang Gorio ay isang mantsa sa kanyang perpektong buhay—isang buhay na pinaghirapan niyang abutin matapos ang maraming taon ng pagkayod sa ibang bansa.

“Nandiyan na naman siya,” inis na wika ni Miranda sa kanyang asawang si Dave habang naghahain ng almusal. “Ilang beses ko bang sasabihin sa guard na paalisin ‘yan? Ang baho-baho na nga, ang pangit pa tingnan. Baka isipin ng mga bisita natin mamaya, kamag-anak natin ‘yan.”

“Hayaan mo na, Mir,” mahinahong sagot ni Dave. “Wala naman siyang ginagawang masama. Nakiki-silong lang yung matanda. Tsaka, malakas ang ulan ngayon. Saan naman siya pupunta?”

Ngunit hindi maatim ni Miranda. Para sa kanya, ang presensya ng pulubi ay paalala ng kahirapan na pilit niyang tinatakasan.

Lumabas siya ng bahay bitbit ang isang timba ng tubig na may sabon. “Hoy! Alis diyan!” sigaw niya sabay buhos ng tubig sa sementadong tinutulugan ng matanda.

Nabasa ang gilid ng sako ni Mang Gorio. Dahan-dahang tumayo ang matanda, nanginginig sa lamig, at tumingin kay Miranda. Wala itong sinabi. Ngumiti lang ito ng mapait—isang ngiti na tila puno ng awa kaysa galit—bago dahan-dahang naglakad palayo habang pasan ang kanyang sako.

Nakahinga ng maluwag si Miranda. “Sa wakas, malinis na rin ang view.”

Lumipas ang hapon at lalong lumakas ang bagyo. Signal number 3 na ang nakataas sa buong Laguna.

Rinig na rinig ang hiyaw ng hangin at ang walang humpay na patak ng ulan sa bubong.

Habang kumakain ng hapunan ang pamilya ni Miranda, may narinig silang mahinang katok sa gate.

Sinilip ni Miranda sa CCTV. Si Mang Gorio. Basang-basa, nanginginig, at tila nagmamakaawa.

“Wag mong bubuksan,” utos ni Miranda sa katulong. “Modus yan. Kapag pinapasok mo, mananakawan tayo.”

“Pero Ma’am, mukhang nilalamig na po talaga—”

“Sinabi nang huwag! Hayaan mo siya diyan. Matututo din yan humanap ng ibang masisilungan.”

Page: SAY – Story Around You | Original story

Kinabukasan, humupa na ang bagyo. Maagang nagising si Miranda para tingnan kung may mga nasirang halaman sa kanyang hardin.

Paglabas niya ng gate, nakita niya ang kumpulan ng mga tao at mga pulis. Kinabahan siya.

Lumapit siya at nakita ang katawan ni Mang Gorio, nakahandusay sa gilid ng kalsada, wala nang buhay. Natatakpan na ito ng dyaryo.

“Sayang, Ma’am,” sabi ng guard sa kanya. “Na-hypothermia siguro kagabi. Nakita namin may hawak na maliit na kahon, parang protektadong-protektado niya kahit basang-basa na siya.”

Inabot ng pulis kay Miranda ang isang lumang lata ng biskwit na nakuha mula sa sako ng matanda. “Ma’am, sa inyo po ata ito naka-address. Nakasulat po ang pangalan niyo sa likod ng picture na nasa loob.”

Nagtaka si Miranda. Kinuha niya ang lata at binuksan. Sa loob, tumambad sa kanya ang mga lumang litrato. Litrato ng isang batang babae na naglalaro sa bukid. Litrato ng isang graduation. At isang birth certificate.

Nanlaki ang mga mata ni Miranda. Ang batang nasa litrato ay siya.

Sa ilalim ng mga litrato, may isang sulat na halos mabura na ang tinta dahil sa kalumaan at pagkabasa. Nanginginig ang kamay na binasa ni Miranda ang liham:

“Anak, Miranda,

Alam kong galit ka pa rin sa akin dahil iniwan kita sa lola mo noong bata ka pa. Nabaon ako sa utang at napilitang magtago para hindi kayo madamay ng nanay mo. Sa loob ng dalawampung taon, pinanood kita sa malayo. Nakita ko ang pag-asenso mo. Ang ganda ng bahay mo, anak. Sobrang proud ako sayo.

Wala akong lakas ng loob na magpakilala dahil alam kong ikakahiya mo ang isang pulubing tatay. Pero nalaman ko sa doktor na may sakit ako at wala nang lunas. Ang tanging hiling ko lang bago ako mawala ay makita ka ng malapitan, masilayan ang mukha mo araw-araw kahit sa labas lang ng gate mo. Pasensya ka na kung naging abala ako sa paningin mo. Ito lang ang naipon ko sa pamamalimos, sana matanggap mo. Pang-dagdag sa tuition ng apo ko.”

Sa ilalim ng sulat ay ang isang bungkos ng perang puro barya at gusot-gusot na papel—na inipon ng matanda sa loob ng mahabang panahon.

Napaluhod si Miranda sa semento. Ang luhang pumatak sa kanyang mga mata ay mas mabigat pa sa ulan ng nagdaang bagyo.

Ang matandang tinaboy niya, binuhusan ng tubig, at pinandirihan, ay ang ama palang matagal na niyang hinahanap—ang amang nagbantay sa kanya sa labas ng gate hanggang sa huling hininga nito, na hindi man lang naramdaman ang yakap ng sariling anak dahil sa kanyang mapanghusgang puso.

Huli na ang lahat. Yakap-yakap ang basang lata, humagulhol si Miranda sa gitna ng kalsada, habang ang sinag ng araw ay tumatama sa mukha ng kanyang ama na tila nakangiti pa rin, payapa, at nagpapatawad.