ISANG BETERANONG KANTERO ANG BAYOLENTENG WINAWASAK ANG MGA HALIGI NG ITINATAYONG AMPUNAN HABANG MAY HAWAK NA ITAK AT NAGBABANTANG TATAGAIN ANG SINO MANG PIPIGIL SA KANYA DAHIL SA DI-UMANO’Y HINDI PAGBABAYAD NG KANYANG SWELDO

ISANG BETERANONG KANTERO ANG BAYOLENTENG WINAWASAK ANG MGA HALIGI NG ITINATAYONG AMPUNAN HABANG MAY HAWAK NA ITAK AT NAGBABANTANG TATAGAIN ANG SINO MANG PIPIGIL SA KANYA DAHIL SA DI-UMANO’Y HINDI PAGBABAYAD NG KANYANG SWELDO

BAM! BAM! BAM! Ang bawat nakakabinging paghampas ng dalawampung kilong maso ay nagpapadala ng malakas na yanig at makapal na alikabok sa buong construction site. Sa gitna ng nakapasong init ng araw sa Quezon City, isang eksena ang pumigil sa operasyon. Halos magiba na ang bagong buhos na sementong haligi—ang pinakamalaking poste na pangunahing suporta ng tatlong-palapag na gusali.

Si Mang Berto, isang limampu’t limang taong gulang na beteranong kantero, ang may hawak ng maso. Basang-basa ng pawis ang kanyang gusgusang kamiseta at namumula ang kanyang mga mata sa galit. Sa kabilang kamay, mahigpit na nakakapit ang isang kalawanging itak.

Nagkanya-kanyang atras ang mga trabahador. Ilang sandali pa, dumating si Engineer Dimaculangan, ang head contractor ng proyekto, kasama ang apat na armadong security guard ng subdivision at dalawang opisyal ng barangay.

“Baliw na ba ang matandang ‘yan?! Hulihin niyo siya! Bilyunin ang sinisira niyang proyekto natin!” panggagalaiting utos ng inhinyero.

“Subukan niyong lumapit at tatagain ko ang unang hahakbang!” umuungal na sagot ni Berto. “Walang makakapigil sa akin! Wawasakin ko ang pesteng haliging ito hanggang sa huling bloke!”

Para sa mga usyosong residente at obrero, malinaw ang kwento. Isang linggo nang bali-balita na tatanggalin sa trabaho si Berto, at hindi raw ibinigay ang sahod na limang libong piso pambili ng gamot ng asawa. Ang paghuhuramentado niya ay nakita nilang akto ng paghihiganti.

“Ka Berto, maawa ka sa sarili mo!” sigaw ni Tonio, ang kanyang kumpareng tubero. “Makukulong ka niyan! Dahil lang sa limang libo, sisirain mo ang ipapatayong ampunan ng alkalde? Mga inosenteng ulila ang titira diyan!”

Page: SAY – Story Around You | Original story

Ngunit naging bingi si Berto. Patuloy siya sa paghataw ng maso. Sa pag-ingay ng sirena, nakalapit ang tatlong pulis. Isang sarhento ang nagbunot ng baril at itinutok sa matanda.

“Ibaba mo ‘yan, Tatay! Huwag mo nang palalain ang sitwasyon,” kalmadong babala ng pulis, habang nag-aabang sa gilid ang dalawang kasamahang may posas.

Sa isang huling paghampas, tuluyang bumigay ang malaking bahagi ng kongkretong haligi. Gumuho ang tipak ng semento, lumikha ng ulap ng alikabok, at tumambad ang loob ng nasirang poste.

Hinihingal, binitawan ni Berto ang maso pero hindi ang kanyang itak. Tumingin siya ng deretso kay Engineer Dimaculangan. Namutla ang inhinyero at napaatras.

“Pusasan na ninyo ang tarantado na ‘yan ngayon din!” tarantang sigaw ng inhinyero, halatang may matinding takot sa boses. “Itaboy niyo ang mga usyoso palabas ng site!”

Akmang dadambahin ng mga pulis si Berto nang biglang humarang si Tonio at ang mga trabahador na unang nakasipat sa nagibang poste. Napalitan ng panlulumo ang kanilang mga mukha.

“Teka… Sandali lang po, Sir,” nanginginig na sabi ni Tonio, sabay turo sa loob ng basag na haligi.

Imbes na makapal na 16-millimeter na bakal na dapat gamitin, ang bumungad sa kanila ay maninipis na 8-millimeter na kawad. At ang mas nakakapanindig-balahibo—halo-halong basura, basag na bote, lumang diyaryo, at manipis na hollow blocks ang isiniksik sa mismong core upang tipirin ang semento. Isa itong napakahinang pundasyon na siguradong babagsak sa unang lindol.

Napasinghap ang mga pulis at napamura ang mga opisyal ng barangay na nakakita sa lantarang panloloko.

Tuluyang binitawan ni Berto ang itak. Ang kanyang mga mata na kanina ay nagliliyab sa galit ay tahimik na umaapaw sa luha.

“Limang libo? Akala niyo ba nagwawala ako dahil sa pera?” humikbi ang matandang kantero, itinaas ang nanginginig na kamay. “Kagabi, narinig kong nag-uusap itong si Engineer at ang supplier. Binulsa nila ang pondo para sa materyales. Nang magreklamo ako, sinisante niya ako at binantaang ipapapatay kapag nagsalita ako.”

Tumingin si Berto sa nagibang haligi, inisip ang mga ulilang magiging biktima sana nito.

“Labinlimang taon na ang nakararaan, namatay ang anak kong si Maya nang gumuho ang classroom niya dahil sa lindol,” umiiyak na litanya ni Berto. “Substandard ang materyales na ginamit ng kurakot na contractor. Nangako ako sa Diyos na hindi na ako gagawa ng gusaling papatay ng inosenteng bata. Kung hindi ko wawasakin ang posteng ito bilang ebidensya, paano malalaman ng publiko? Hihintayin pa ba nating may matabunang mga ulila?!”

Natahimik ang site. Ibinaba ng sarhento ang baril. Lumingon ang awtoridad kay Engineer Dimaculangan na nagtatangkang tumakas papunta sa pick-up truck.

Ngunit bago siya makahawak sa pinto, pinalibutan na siya ng mga galit na trabahador na mahigpit na nakahawak sa mga pala at tubo.

Walang posas na inilagay sa kamay ni Berto. Sa halip, lumapit ang sarhento, pinulot ang itak upang itabi, at hinawakan ang matanda sa balikat—isang malalim na pagpupugay.

Ang inakalang pagwawala ng sakim na obrero ay pinakadalisay na gawa ng kabayanihan—isang matapang na pagsasakripisyo upang masiguro na walang bata ang matutulad sa kinahinatnan ng kanyang anak.