Ako si Clarissa.
Ako ang CEO ng sarili kong kumpanya. Ilang taon akong nagpakahirap, nagtrabaho araw at gabi para maabot ang pangarap naming buhay ng asawa kong si Mike.
Sa wakas, naipatayo ko ang pangarap naming mansyon—malaki, elegante, at puno ng mga bagay na pinaghirapan ko.
Si Mike naman ay house husband. Siya ang naiwan sa bahay habang ako ang nagtratrabaho.
Akala ko noon, maayos ang lahat. Akala ko, inaasikaso niya ang bahay habang ako ang nagtataguyod sa amin.
Hanggang sa isang hapon.
Nakansela ang board meeting ko kaya nagpasya akong umuwi nang mas maaga, bandang alas-dos. Hindi na ako tumawag kay Mike. Gusto ko sana siyang sorpresahin.
Pagpasok ko sa bahay, napansin ko agad ang kakaibang katahimikan.
Naka-full blast ang aircon sa sala.
Paglingon ko sa sofa, nanlaki ang mata ko.
May isang babae roon—siguro nasa mid-20s. Nakasuot ng crop top at maiksing shorts. Nakahilata siya sa mamahalin kong Italian leather sofa habang nakataas ang paa sa center table.
Abala siya sa pagpapakintab ng kuko, parang siya ang may-ari ng bahay.
Napansin niya ako.
Dahan-dahan niya akong tiningnan mula ulo hanggang paa.
Galing kasi ako sa site inspection, kaya naka-jeans lang ako at medyo magulo ang buhok. Hindi ako mukhang CEO sa sandaling iyon.
Umirap siya.
“Sino ka?” mataray niyang tanong, hindi man lang ibinaba ang paa.
Natigilan ako.
“A-ako?” gulat kong sagot.
Bigla siyang napangiti na parang may naisip.
“Ah! Alam ko na,” sabi niya habang umiirap. “Ikaw siguro yung reliever na katulong na tinawagan ni Mike, no? Ang tagal mo naman dumating. Kanina pa ako naghihintay.”
Pakiramdam ko kumulo ang dugo ko.
Katulong?
Sa sarili kong bahay?
At bakit tinatawag niya sa pangalan lang ang asawa ko?
Pero sa halip na magalit agad, pinili kong kumalma.
Ngumiti ako—isang ngiting alam kong may halong lason.
“Ah… oo nga pala,” sagot ko nang mahinahon. “Ako nga yung bagong maglilinis.”
Tumango siya na parang boss.
“Good. Linisin mo muna yung CR sa taas. Ang dumi kasi. At pagkatapos, pakikuha na rin ako ng iced coffee.”
Halos gusto kong matawa sa kapal ng mukha niya.
Pero hindi ako kumibo.
Tumalikod ako at umakyat sa hagdan.
Pero hindi papunta sa CR.
Sa halip, pumasok ako sa walk-in closet ng master bedroom.
Kinuha ko ang isang malaking maleta.
At doon ko sinimulang “maglinis.”
Isa-isa kong inilagay sa loob ang mga gamit ng asawa ko—mga damit, sapatos, relo, pati laptop niya.
Pagkatapos, bumaba ako muli sa sala.
Nandoon pa rin ang babae. Abala pa rin sa cellphone niya.
“Ang bilis mo naman,” sabi niya. “Tapos na ba?”
“Hindi pa,” sagot ko.
Lumabas ako ng bahay.
Binuksan ko ang gate.
At itinambak ko sa labas ng bahay ang lahat ng gamit ni Mike.
Pagbalik ko sa loob, saka ako dumiretso sa breaker panel.
Pinatay ko ang aircon.
Biglang uminit ang sala.
“Ano ba ‘yan?!” reklamo ng babae.
Lumapit ako sa kanya.
Sa wakas, tinanggal ko ang sunglasses ko at ngumiti nang diretso sa kanya.
“By the way,” sabi ko nang kalmado, “ako pala si Clarissa.”
“Ako ang may-ari ng bahay na ‘to.”
Nawala ang ngiti sa mukha niya.
“E-eh… sino ka ulit?” nauutal niyang tanong.
“Ako ang asawa ni Mike.”
Namutla siya.
“Ngayon,” dagdag ko habang nakatingin sa kanya, “kung hahanapin mo si Mike… nandoon sa labas ang lahat ng gamit niya.”
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos ay tumayo siya na parang nawalan ng lakas.
Eksaktong sandali ring iyon—
bumukas ang pintuan.
Pumasok si Mike.
Huminto siya nang makita ang eksena: ang babae sa sofa… ako sa harap niya… at ang mga gamit niyang nakatambak sa labas ng gate.
“Clarissa… bakit nasa labas ang mga gamit ko?” tanong niya, naguguluhan.
Ngumiti lang ako.
“Simple lang,” sagot ko.
“Naglilinis ako.”
Tumingin ako sa babae, saka sa kanya.
“At ang mga basura… dapat talaga inilalabas sa bahay.”