UMIYAK ANG MISTER AT NAG-CONFESS SA ASAWA NA MAY ANAK SIYA SA LABAS AT NAUBOS NA NIYA ANG SAVINGS NILA SA SABONG DAHIL AKALA NIYA AY MAMAMATAY NA SILA DAHIL SA TINDI NG TURBULENCE NG EROPLANO

UMIYAK ANG MISTER AT NAG-CONFESS SA ASAWA NA MAY ANAK SIYA SA LABAS AT NAUBOS NA NIYA ANG SAVINGS NILA SA SABONG DAHIL AKALA NIYA AY MAMAMATAY NA SILA DAHIL SA TINDI NG TURBULENCE NG EROPLANO

Lulan ng Flight 5-4-3-2-1 pabalik ng Maynila, tahimik na nagdarasal si Berto. Katabi niya ang kanyang misis na si Esmeralda, isang babaeng kilala sa kanilang barangay bilang “The Tiger of Tondo” dahil sa tapang nito. Tulog si Esmeralda, nakanganga nang bahagya, habang si Berto ay hindi mapakali.

Biglang… BOOGSH!

Umuga ang eroplano nang napakalakas! Parang jeep na dumaan sa lubak-lubak na kalsada ng C-5. Nag-flicker ang mga ilaw. Nagtili ang mga pasahero.

“Ladies and Gentlemen,” garalgal na sabi ng Kapitan sa intercom. “Please fasten your seatbelts… We are experiencing… extreme turbulence due to a bad weather system. Prayer might help.”

Pagkatapos noon, bumagsak ang eroplano nang mabilis! WHOOOOSH!

Bumaba ang oxygen masks. Nagkagulo ang lahat. Ang katabing pasahero ni Berto ay nagsusuka na. Ang madre sa likod ay nagrorosaryo nang pasigaw.

Nagising si Esmeralda. Nanlaki ang mga mata niya.
“Berto! Anong nangyayari?! Mamamatay na ba tayo?!”

Tumingin si Berto sa bintana. Puro kidlat at itim na ulap. Ang pakpak ng eroplano ay parang paputol na sa lakas ng hangin. Sigurado si Berto, katapusan na nila. Ito na ang Judgment Day.

Dahil ayaw niyang humarap kay San Pedro nang may mabigat na kasalanan, at dahil sigurado naman siyang tegi na silang lahat sa loob ng dalawang minuto, nagdesisyon si Berto na mag-confess.

Hinawakan niya nang mahigpit ang kamay ni Esmeralda. Umiiyak siya, tumutulo ang uhog.

“Honey! Mahal! Makinig ka!” sigaw ni Berto para marinig sa ingay ng makina.
“Mamamatay na tayo kaya aaminin ko na ang lahat! Ayokong mamatay na may tinatago sa’yo!”

“Ano ‘yun Berto?! Mag-dasal ka na lang!” sigaw ni Esmeralda.

“HINDI! KAILANGAN MONG MALAMAN!” humagulgol si Berto.

“PATAWARIN MO AKO, ESMERALDA! MAY ANAK AKO SA LABAS! SI BOGART! YUNG BATANG MUKHANG CHIMPANZEE NA ANAK NG LABANDERA NATIN? AKIN ‘YUN! ANAK KO ‘YUN! KAYA KO DINADAGDAGAN ANG SWELDO NI ALING NENA KASI SUSTENTO KO ‘YUN!”

Natigilan si Esmeralda, pero bago pa siya makasagot, umuga ulit ang eroplano nang mas malakas. BLAG!

“AT HINDI LANG YUN!” pahabol ni Berto, dahil feeling niya kulang pa ang penance niya.

“YUNG SAVINGS NATIN NA TWO MILLION PESOS PARA SA PAGPAPAGAWA NG BAHAY? WALA NA ‘YUN! UBOS NA! HINDI KO PINASOK SA BANGKO! IPINATAYA KO LAHAT SA SABONG NOONG NAKARAANG DERBY! NATALO ANG MANOK KO, SI ‘GENERAL BATO’! BAON PA TAYO SA UTANG SA 5-6! PATAWARIN MO AKO HONEY, MAMAMATAY NAMAN NA TAYO EH! I LOVE YOU!”

Pagkasabi nun ni Berto, pumikit siya at hinintay ang pagsabog. Hinintay niya ang impact. Hinintay niya ang liwanag.

Pero iba ang nangyari.

Biglang… TSUP.

Naramdaman niya ang tires ng eroplano na dumampi sa semento.

Isang mahabang SKRRRRRT ng preno.

At dahan-dahan… tumigil ang uga.

Tumigil ang tili.

Umayos ang ilaw.

Sa intercom, narinig ang masayang boses ng Kapitan.

“Ladies and Gentlemen, welcome to Manila! That was a bit rough, but thanks to my excellent piloting skills, we have landed safely. The weather cleared up instantly. Thank you for flying with us!”

SUCCESSFUL LANDING.

Nagpalakpakan ang mga pasahero!

“Yehey! Buhay tayo!”
“Thank you Lord!”
“Ang galing ng piloto!”

Lahat sila ay nagbubunyi. Lahat, maliban sa isang tao.

Si Berto.

Dahan-dahang iminulat ni Berto ang kanyang mga mata. Buhay siya. Ligtas siya. Nasa lupa na sila.

At doon niya narealize na ito ang pinakamalas na araw ng buhay niya.

Dahan-dahan siyang lumingon sa kaliwa.

Nakaupo doon si Esmeralda. Hindi ito pumapalakpak. Hindi ito nakangiti.

Nakatitig ito kay Berto.

Ang mga mata ni Esmeralda ay nanlilisik, parang laser na kayang tumunaw ng bakal. Ang ugat sa leeg niya ay pumuputok. Ang mukha niya ay kulay ube sa galit.

Ang katahimikan sa pagitan nila ay mas nakakatakot pa sa turbulence.

“H-Hon…” pabulong na sabi ni Berto.
“J-Joke lang ‘yun… Prank lang… Pang-Youtube…”

Dahan-dahang lumapit ang mukha ni Esmeralda sa kanya.

“Anak kay Aling Nena?” bulong ni Esmeralda. Ang boses ay parang galing sa ilalim ng lupa.

“H-Hon, explain ko lang…”

“Ubos ang savings sa sabong?” dagdag ni Esmeralda.

“M-Mananalo naman sana si General Bato eh… nadulas lang…”

“General Bato…” ulit ni Esmeralda habang kinukuyom ang kamao.

Biglang nag-anunsyo ang flight attendant.
“You may now unfasten your seatbelts and exit the aircraft.”

Tumayo ang mga pasahero. Si Berto, ayaw tumayo. Naka-kapit siya sa upuan.

“Miss!” sigaw ni Berto sa flight attendant.
“Pwede bang lumipad ulit?! Iakyat niyo ulit kami! Kahit sa landing gear na lang ako sasakay! Gusto ko nang tumalon!”

Pinagtinginan siya ng mga tao.

“Sir, bawal po ‘yun. Labas na po,” sabi ng stewardess.

Hinatak ni Esmeralda ang kwelyo ni Berto.
“Tayo.”

“Hon, pag-usapan natin ‘to. Baka pwedeng annulment na lang? O kaya kulong? Mas gusto ko sa kulungan, ligtas dun,” makaawa ni Berto.

“HINDI,” madiin na sabi ni Esmeralda.
“Uuwi tayo. At ipapakilala kita kay ‘General Bato’ mo. Gagawin kitang tinola.”

Habang naglalakad palabas ng eroplano, nakayuko si Berto. Ang ibang pasahero ay nagpapasalamat sa Diyos sa pangalawang buhay. Si Berto naman, nagdadasal na sana plane crash na lang ang nangyari.

Paglabas ng airport, mas maliwanag ang mundo, pero para kay Berto, papasok pa lang siya sa tunay na War Zone.

Ang Aral: Huwag na huwag kang aamin ng kasalanan hangga’t hindi mo nakikita si San Pedro nang personal. Dahil minsan, mas ligtas pa sa himpapawid kaysa sa lupang tinatayuan ng asawa mong galit