TUWANG-TUWA ANG MATALINONG KUYA DAHIL NAUTO NIYA ANG “ISIP-BATA” NIYANG KAPATID NA PIRMAHAN ANG DOKUMENTO, KAPALIT LANG NG ISANG “ICE CREAM.” NAKUHA NIYA ANG SOLONG TITULO NG LUPA, PERO MAY KUMUROT SA PUSO NIYA NANG SAGUTIN SIYA NG KAPATID HABANG KUMAKAIN

TUWANG-TUWA ANG MATALINONG KUYA DAHIL NAUTO NIYA ANG “ISIP-BATA” NIYANG KAPATID NA PIRMAHAN ANG DOKUMENTO, KAPALIT LANG NG ISANG “ICE CREAM.” NAKUHA NIYA ANG SOLONG TITULO NG LUPA, PERO MAY KUMUROT SA PUSO NIYA NANG SAGUTIN SIYA NG KAPATID HABANG KUMAKAIN

Nasa loob ng isang fast food chain ang magkapatid na Oscar at Bimbo.

Si Oscar, 35 anyos, ay isang Accountant. Matalino, madiskarte, at mukhang kagalang-galang.

Si Bimbo, 30 anyos, ay may intellectual disability. Isip-bata siya. Mahilig tumawa nang malakas, maglaro, at kumain ng matatamis.

“Bimbo, gusto mo ba ng Chocolate Sundae? Yung may cherry sa taas?” tanong ni Oscar nang may halong panloloko.

“Oo Kuya! Gusto ko ‘yun! Yehey!” pumalakpak si Bimbo na parang limang taong gulang.

“Sige, ibibili kita ng dalawa pa. Pero may favor si Kuya,” sabi ni Oscar. Inilabas niya ang isang brown envelope.

Kinuha ni Oscar ang Deed of Absolute Sale. Isa itong dokumento kung saan ililipat ni Bimbo ang share niya sa mana nilang lupa papunta kay Oscar. Gusto itong solohin ni Oscar para ipatayo ng apartment at pagkakitaan.

“Ano ‘to Kuya? Drawing?” tanong ni Bimbo habang tinitignan ang papel.

“Oo, Bimbo. Attendance lang ‘yan. Pirma ka lang dito sa guhit, tapos sa’yo na ang ice cream. Diba gusto mo ‘yun?”

Nanginginig sa tuwa si Oscar. Napakadali, isip niya. Isang ice cream lang, milyon na ang kapalit. Tanga talaga ‘tong kapatid ko.

Hinawakan ni Bimbo ang ballpen nang medyo tabingi.

“Dito Kuya?”

“Oo, dyan! Bilisan mo at matutunaw ang ice cream!”

Pinirmahan ni Bimbo ang papel. B-I-M-B-O. Sulat-bata.

Agad na hinablot ni Oscar ang dokumento. Tinago niya ito sa bag niya at napangiti nang abot-tenga. Sa wakas! Akin na ang lupa! Wala nang kahati!

“Yehey! Kain na ako Kuya ha?” masayang sabi ni Bimbo habang dinidilaan ang sundae. Kumalat pa ang chocolate sa pisngi niya.

Tumayo si Oscar. “Oh sige, ubusin mo ‘yan. Aalis na tayo. May pupuntahan pa ako, busy ako.”

Hindi makatingin si Oscar sa mata ng kapatid niya. Alam niyang niloko niya ito. Pero kinukumbinsi niya ang sarili niya na deserve niya ‘yun dahil siya naman ang matalino at nagtatrabaho.

Habang naglalakad sila palabas, nagsalita si Bimbo.

“Kuya Oscar…”

“Oh? Ano na naman? Bilisan mo maglakad,” inis na sagot ni Oscar.

Huminto si Bimbo. Pinunasan niya ang chocolate sa labi niya gamit ang likod ng kamay niya. Tumingin siya nang diretso kay Oscar. Sa pagkakataong ito, nawala ang pagiging “isip-bata” sa mga mata niya.

“Kuya… alam ko naman na niloloko mo ako eh.”

Natigilan si Oscar. Nanlamig ang buong katawan niya. “H-Ha? Pinagsasabi mo?”

Ngumiti si Bimbo. Isang ngiting puno ng lungkot at pagmamahal.

“Yung pinirmahan ko… Lupa ni Tatay ‘yun diba? Kinuha mo na sa akin.”

Hindi makagalaw si Oscar. Akala niya wala itong alam.

“Pero Kuya… pinirmahan ko agad kasi narinig ko kayo ni Ate Minda kagabi. Nag-aaway kayo. Sabi ni Ate, sikip na sikip na kayo sa inuupahan niyo. Sabi niya, wala na kayong pambayad. Umiiyak siya.”

Lumapit si Bimbo at hinawakan ang kamay ni Oscar na may hawak ng bag na kinalalagyan ng titulo.

“Sa’yo na ‘yan, Kuya. Okay lang sa akin kahit wala akong lupa. Basta hindi na kayo mag-aaway ni Ate. Basta okay ka. Basta hindi ka na mamomroblema.”

Bumalik sa pagiging isip-bata ang ngiti ni Bimbo.

“Basta lagi mo akong ibibili ng ice cream ha? Masaya na ako doon.”

Bumagsak ang bag ni Oscar sa sahig.

Parang dinurog ang puso niya. Ang kapatid na tinawag niyang “tanga” at “uto-uto”… ay mas matalino pa pala sa kanya pagdating sa pagmamahal. Siya ang gahaman, siya ang madamot, samantalang si Bimbo ay handang ibigay ang lahat para lang sa kapakanan ng Kuya niya.

Napaluhod si Oscar sa gitna ng parking lot.

“Bimbo…” humagulgol si Oscar. “Sorry… sorry Bimbo… ang sama-sama kong Kuya…”

Niyakap siya ni Bimbo habang tumutulo ang chocolate syrup sa damit ni Oscar. “Huwag ka na iyak, Kuya. Diba success ka na? Akin na lang ‘to, sayo na lupa.”

Sa araw na iyon, pinunit ni Oscar ang dokumento sa harap ni Bimbo.

“Hindi,” iyak ni Oscar. “Hindi ko kukunin ang parte mo. Ibebeta natin ‘yung kalahati para makapagpatayo tayo ng bahay na kasama ka. Hindi kita iiwan, Bimbo. Hinding-hindi na.”

Mula noon, narealize ni Oscar na kahit siya ang may diploma at lisensya, si Bimbo ang tunay na mayaman—mayaman sa pusong marunong magparaya at magmahal nang walang kapalit.