TUMAWAG AKO SA BOYFRIEND KO—YUN NA PALA ANG HULI NAMING PAG-UUSAP
Si Elena, dalawampu’t tatlong taong gulang noon, ay nakaupo sa balkonahe ng kanilang bahay sa Baguio. Malamig ang hangin, mahamog ang paligid, at hawak niya ang cellphone habang hinihintay ang tawag ni Rafael, ang boyfriend niyang tatlong taon na niyang minamahal.
Hindi siya nakatiis kaya siya na ang tumawag.
“Rafa, uwi ka na? Namimiss na kita,” sabi niya nang nakangiti.
Tumawa si Rafael sa kabilang linya.
“Bibiglain na lang kita. May dala akong paborito mong pandesal—’yung mainit pa. Hintayin mo ako.”
“Mag-iingat ka, ha?” bulong ni Elena.
“Para sa’yo, oo naman. Love you,” sagot ni Rafael.
“Love you too,” tugon niya.
Hindi niya alam na iyon na pala ang huling beses na maririnig niya ang boses nito.
Makalipas ang tatlumpung minuto, may kumatok nang malakas sa pinto. Si Mang Efren, kapitbahay nila, ay hingal at halatang kabado.
“Elena… may aksidente sa kanto ng Marcos Highway. Yung motor na pula… parang kay Rafael.”
Parang gumuho ang mundo ni Elena. Tumakbo siyang walang tsinelas, nanginginig ang kamay, at puno ng luha ang mga mata.
Pagdating niya roon, nakita niya ang motor ni Rafael—duguan ang lupa, wasak ang harapan, at ang katawan niya ay pilit sinasalba ng mga rescuer.
“Rafael! Rafael!” sigaw niya habang pinipigilan ng mga tao.
Hinawakan niya ang kamay nito habang sinasakay sa ambulansya, ngunit bago pa makarating sa ospital, tuluyan nang huminto ang tibok ng puso ni Rafael.
Wala nang huling yakap, wala nang salita, wala nang pagkakataon para magpaalam.
Lumipas ang mga buwan, naging taon. Maraming nanligaw kay Elena—mababait, handang mahalin at alagaan siya—pero palagi niyang sagot ay, “Pasensya na… may hinihintay pa ako.”
Hindi niya nakikita si Rafael bilang multo, pero ramdam niya ang presensya nito.
Sa tuwing malamig ang gabi, pakiramdam niya may kumukomot sa kanya.
Sa tuwing umiiyak siya, parang may dampi ng hangin na humahaplos sa pisngi niya.
Sa daang dati nilang nilalakaran, tila naririnig niya ang mahina nitong tawa.
Hindi iyon nakakatakot—kundi parang paalala na hindi siya iniwan.
Pagdating ni Elena sa edad na apatnapu, sinabi ng kaibigan niyang si Marites, “Hanggang kailan ka maghihintay sa taong wala na?”
Ngumiti lang siya nang malumanay. “Hindi siya wala. Ramdam ko pa rin siya.”
Tinupad niya ang pangarap nila ni Rafael—nagtayo siya ng maliit na flower shop.
Sa harap ng tindahan, araw-araw siyang naglalagay ng isang pulang rosas, paborito ni Rafael.
At tuwing alas-sais ng gabi, may isang upuang nakalaan para sa kanya.
Minsan, gumagalaw ang kurtina kahit walang hangin—para bang may umuupo roon.
Umabot si Elena sa edad na walumpu. Maputi na ang buhok, nangingitim na ang mga kamay, pero hindi nagbago ang tibok ng puso niya.
Isang malamig na gabi ng Disyembre, umupo siya sa lumang rocking chair kung saan sila madalas magkuwentuhan ni Rafael noon.
Mahina na ang paghinga niya, pero malinaw ang alaala.
“Sabi ko naman sa’yo, Rafa…” mahina niyang bulong, “hihintayin kita kahit gaano katagal.”
Sa huling hininga niya, may malamig ngunit napakalambing na haplos siyang naramdaman sa balikat.
At narinig niya ang boses na mahal na mahal niya—hindi tunog multo, kundi buhay, pamilyar, at punô ng pag-ibig.
“Elena… tara na.”
Pagdilat ng kanyang diwa, nakita niya si Rafael—nakangiti, bata pa rin, suot ang paborito niyang jacket.
Inabot nito ang kamay niya. “Kanina pa akong naghihintay,” sabi nito.
Ngumiti si Elena, at marahang kumapit. “Pasensya na… natagalan ako.”
Magkahawak-kamay silang naglakad palayo—payapa, masaya, magkasama ulit.
Sa kanyang flower shop, ang pulang rosas na nasa paso ay kusa na lang nalaglag at tumapat sa upuang walang nakaupo nang maraming taon.
At sa unang pagkakataon mula nang mamatay si Rafael, tumigil ang lungkot sa puso ni Elena—dahil natupad na ang pangako nilang muli silang magkikita.
