Ang pagbabalik ni Sgt. Victor ay dapat sana’y puno ng ngiti at yakap. Siyam na buwan siyang nagbuwis ng pawis at dugo sa Marawi. Sa bawat putok ng baril, sa bawat delikadong misyon, isang mukha lang ang nagbibigay sa kanya ng lakas—si Sarah, ang kanyang asawa.
Kaya nang tumunog ang tawag sa kanya na “wala na” si Sarah, parang binunot ang lupa sa ilalim ng kanyang mga paa.
Hindi siya umiyak sa eroplano. Hindi nagsalita sa byahe pauwi. Para siyang robot, ngunit sa loob, wasak.
Pagdating niya sa bahay, sinalubong siya ng amoy ng kandila at bulaklak. May mga taong nagbubulungan, may mga matang umiwas sa kanyang tingin. At sa gitna ng sala… isang kabaong.
“Heart attack,” paulit-ulit na sabi ni Eric. “Biglaan. Hindi na namin naabutan.”
Masyadong mabilis ang lahat.
Masyadong maayos.
Masyadong tahimik.
Lumapit si Victor sa kabaong. Sa likod ng salamin, nakita niya si Sarah na tila natutulog lang. Pero may kakaiba. Hindi niya maipaliwanag—may bumabagabag sa kanya.
At doon niya napansin si Tagpi.
Ang aso nila, karaniwang masigla at malambing, ngayon ay iba. Hindi umiiyak, hindi tahimik. Tumatahol ito—diretso sa kabaong, paulit-ulit. Kinakalmot ang kahoy na parang gustong buksan iyon.
“Tumahimik ka!” sigaw ni Eric, sabay sipa sa aso.
Agad na sumingit si Victor.
“Huwag mong saktan ang aso.”
Hinawakan niya si Tagpi. Ramdam niya ang panginginig nito. Hindi takot—kundi tensyon. Tinitigan siya ng aso sa mata. May komunikasyon sa pagitan nila na walang salita.
Hinila ni Tagpi ang pantalon ni Victor at tinulak siya palapit sa kabaong.
Sanay sa digmaan si Victor. Alam niya kung kailan may mali. At ngayon, sumisigaw ang kutob niya:
“Buksan niyo ang kabaong!” mariing sabi niya.
Parang bumigat ang hangin sa loob ng bahay.
“Ano? Bakit pa?” sagot ni Eric, halatang nabigla.
“Hindi na kailangan. Saka… sabi ng doktor huwag na raw gambalain.”
Nagpalitan ng tingin ang ilang kamag-anak. May kaba. May pag-aalinlangan.
Ngunit si Tagpi ay muling tumahol—mas malakas, mas mapilit. Isang tahol na parang hiling. Isang tahol na parang babala.
Dahan-dahang inilapit ni Victor ang kamay sa takip ng kabaong. Ramdam niya ang malamig na kahoy.
Kung mali siya, sisirain niya ang katahimikan ng lamay.
Kung tama siya… ano ang ibig sabihin nito?
At bakit tila mas takot ang kapatid ni Sarah sa pagbukas ng kabaong kaysa sa mismong pagkamatay ng kanyang kapatid?
May lihim bang nakatago sa loob?
Handa ba si Victor na harapin ang maaaring matuklasan niya?
👉 Basahin ang susunod na kabanata sa seksyon ng mga komento at alamin kung ano ang nangyari sa loob ng kabaong. 👇