TODO-BIRIT ANG BINATA HABANG NAKA-HEADSET SA LOOB NG JEEP, PERO GUSTO NIYANG TUMALON PALABAS NANG MAKITA NIYANG HINDI PALA NAKASAKSAK ANG CORD SA CELLPHONE

TODO-BIRIT ANG BINATA HABANG NAKA-HEADSET SA LOOB NG JEEP, PERO GUSTO NIYANG TUMALON PALABAS NANG MAKITA NIYANG HINDI PALA NAKASAKSAK ANG CORD SA CELLPHONE

Lunes ng umaga. Siksikan sa jeep. Mainit, maalikabok, at bad trip ang lahat dahil sa traffic.

Sumakay si Junjun. Feeling “Main Character” ang peg niya. Naka-shades kahit nasa loob ng jeep, naka-porma, at dala ang kanyang bagong biling over-ear headphones na nabili niya sa online sale (Buy 1 Take 1).

“Maka-sound trip nga para mawala ang stress,” bulong ni Junjun sa sarili.

Isinuot niya ang malaking headphones. Binuksan ang Spotify. Pinili ang kanyang Power Birit Playlist.

Ang unang kanta: “Halik” by Aegis.

Dahil noise-canceling daw ang headphones niya, wala siyang naririnig na ingay sa paligid. Ang akala niya, wala ring nakakarinig sa kanya.

Nagsimula sa humming.

“Hmm… mmm… nangungulila… hmm…”

Napatingin ang katabi niyang ale na may bitbit na isda. Medyo kumunot ang noo.

Pero si Junjun, in the zone. Pumikit siya. Unti-unting lumakas ang boses niya habang papalapit sa chorus. Ang feeling niya, nasa The Voice Philippines siya at hinihintay niyang umikot si Bamboo.

Dumating na sa climax ng kanta.

Itinaas ni Junjun ang kanyang kamay, parang umaabot sa langit, at bumirit nang todo-bigay.

“YAAAAAAAAAAAAANG HALIIIIIIIIK MOOOOOOO!!! NAMIMIIIIISS KOOOOOO!!!”

Sa lakas ng boses niya, parang nayanig ang jeep. Ang problema, sintunado si Junjun. Yung tipong flat na nga, sharp pa. Parang pusang naiipit sa pinto.

Lahat ng pasahero ay napatingin sa kanya.

Ang driver, muntik nang mapapreno.

Ang estudyante sa harap, palihim na naglabas ng cellphone at nag-video.

Si Junjun, damang-dama pa rin. May vibrato pa sa dulo.

“BAKIIIIT INIWAAAAAN MO AKUUUUUUUH???”

Pagkatapos ng high note, dumilat si Junjun. Nakita niyang nakatingin sa kanya ang lahat ng pasahero.

“Uy,” isip ni Junjun. “Ganda siguro ng boses ko, starstruck sila.”

Nginitian niya ang ale sa tabi niya. “Sorry po, nadala lang sa kanta.”

Magsisinungaling sana ang ale, pero nagsalita ang driver.

“Iho,” sabi ng driver habang nakatingin sa rearview mirror. “Ang lakas naman ng tugtog mo. Basag na nga boses mo, basag pa yung speaker ng cellphone mo.”

Loading ang utak ni Junjun. “Po? Speaker?”

Dahan-dahang yumuko si Junjun para tignan ang cellphone niyang hawak.

Doon niya nakita ang katotohanan na dumurog sa kanyang dignidad.

Ang cord ng kanyang headphones… ay masayang umuugoy-ugoy sa hangin. HINDI NAKASAKSAK SA CELLPHONE.

Ibig sabihin, sa loob ng limang minuto, narinig ng buong jeep ang minus one ng Aegis na nanggagaling sa loudspeaker ng phone niya, sabay ang sintunado niyang boses na akala niya ay nasa recording studio.

Walang noise cancellation. Walang private concert. Just pure, raw, embarrassing noise.

Namutla si Junjun. Mas maputi pa siya sa singkamas. Yung pawis niya, tumagaktak mula anit hanggang singit.

Nakita niyang nagpipigil ng tawa ang estudyante. Ang ale sa tabi niya, napailing na lang.

“A-ah… eh…” utal ni Junjun.

Biglang tumunog ulit ang cellphone niya para sa susunod na kanta. Intro pa lang, alam na ng lahat.

Tenenent… Tenenent… (Intro ng “My Way”)

Bago pa man siya kantahan ng “And now, the end is near,” sumigaw na si Junjun.

“PARA PO! MANONG PARA! DYAN LANG SA TABI!”

“Iho, nasa gitna pa tayo ng flyover!” sigaw ng driver.

“BABABA PO AKO! KAHIT TUMALON AKO! SUKLI KO PO KEEP THE CHANGE NA!”

Nang huminto ang jeep sa baba ng flyover, tumalon palabas si Junjun na parang ninja. Hindi na siya lumingon. Tumakbo siya nang mabilis papalayo, suot pa rin ang headphones na hindi naman gumagana.

Simula noon, bluetooth earphones na ang gamit ni Junjun. At bago siya kumanta, tinatanong muna niya sa katabi niya: “Miss, rinig mo ba?”