TINULUNGAN NIYA ANG MATANDANG NADAPA SA LABAS NG BUILDING KAHIT MA-LATE NA SIYA SA JOB INTERVIEW, PERO NAGULAT SIYA NANG PAGPASOK NIYA AY ANG MATANDA PALA ANG CHAIRMAN NG KUMPANYA

TINULUNGAN NIYA ANG MATANDANG NADAPA SA LABAS NG BUILDING KAHIT MA-LATE NA SIYA SA JOB INTERVIEW, PERO NAGULAT SIYA NANG PAGPASOK NIYA AY ANG MATANDA PALA ANG CHAIRMAN NG KUMPANYA

Hingal na hingal si Marco habang tumatakbo sa Ayala Avenue.

Alas-nuwebe ng umaga ang final interview niya sa Apex Global Holdings, isa sa pinakamalaking kumpanya sa bansa. Ito na ang huling pag-asa niya. Kailangan niyang makuha ang trabaho para sa operasyon ng nanay niya.

“Kinse minutos na lang,” bulong niya sa sarili habang tinitingnan ang relo. “Kaya pa ‘to.”

Tanaw na niya ang building. Ilang hakbang na lang, makakapasok na siya sa lobby.

Pero biglang may nangyari sa kanyang harapan.

Isang matandang lalaki, nakasuot ng simpleng puting polo na medyo gusot at kupas na pantalon, ang natapilok sa gutter. Bumagsak ito nang malakas sa semento. Nalaglag ang hawak nitong tungkod at salamin.

“Aray ko…” daing ng matanda.

Maraming empleyadong dumadaan—mga naka-suit, naka-blazer, nagmamadali. Tiningnan lang nila ang matanda at nilagpasan. Walang huminto.

Napahinto si Marco.

Tumingin siya sa relo niya. Sampung minuto na lang. Kapag tumigil siya, siguradong male-late siya. Kapag na-late siya, automatic na bagsak siya. Mahigpit ang kumpanya sa oras.

Tumingin siya sa entrance ng building, tapos sa matandang namimilipit sa sakit.

“Bahala na,” desisyon ni Marco.

Bumalik siya. Lumuhod siya sa tabi ng matanda.

“Tay, ayos lang po kayo?” tanong ni Marco habang inaalalayang bumangon ang lolo. Pinulot niya ang salamin at tungkod nito. “May masakit po ba?”

“Ang tuhod ko, iho. Medyo kumirot,” sagot ng matanda.

Nakita ni Marco na may gasgas ang tuhod ng lolo at nadumihan ang polo nito.

Kinuha ni Marco ang sarili niyang panyo at tubig mula sa bag.

“Eto po, Tay. Inom muna kayo. Tapos punasan natin ‘yang dumi,” matiyagang sabi ni Marco.

“Iho,” sabi ng matanda habang tinitingnan ang resume na hawak ni Marco, “nagmamadali ka yata? May interview ka?”

“Opo, Tay. Pero ayos lang po ‘yun. Hindi ko naman kayo pwedeng iwan dito,” ngiti ni Marco, kahit sa loob-loob niya ay gusto na niyang umiyak sa panghihinayang.

Inihatid pa ni Marco ang matanda sa isang bench sa lilim para makapagpahinga.

“Salamat, anak. Bihira na ang katulad mo,” sabi ng matanda.

“Ingat po kayo, Tay,” paalam ni Marco bago tumakbo papasok ng building.

Pagdating niya sa reception, alas-nuwebe y bente na ng umaga.

Late na siya ng dalawampung minuto.

Pag-akyat niya sa HR Department, sinalubong siya ng HR Manager na si Mr. Salazar. Masungit ito at strikto.

“Mr. Marco Santos?” tanong ni Mr. Salazar habang nakatingin sa relo. “You are 20 minutes late.”

“Sir, sorry po. May emergency lang po kasi sa labas—”

“I don’t need excuses!” bulyaw ni Mr. Salazar. “Sa kumpanyang ito, time is gold. Kung sa interview pa lang late ka na, paano pa kapag nagtrabaho ka na? We need professional people here, hindi yung mga taong walang disiplina.”

“Sir, parang awa niyo na po. Kailangan ko lang po ng trabaho,” pagmamakaawa ni Marco.

“No. Get out. Sayang lang ang oras ko sa’yo,” sabi ni Mr. Salazar sabay talikod. “Guard! Please escort him out.”

Nanlumo si Marco.

Parang gumuho ang mundo niya. Paano na ang nanay niya?

Umiiyak siyang naglakad palabas ng pinto.

Biglang bumukas ang elevator sa hallway.

Lumabas ang dalawang bodyguard.

At sa gitna nila, naglalakad ang isang matandang lalaki.

Medyo ika-ika maglakad, pero tuwid ang tindig.

Siya ‘yung matandang tinulungan ni Marco sa labas.

Nanlaki ang mata ni Mr. Salazar.

Mabilis itong tumakbo at yumuko sa matanda.

“Chairman! Good morning po, Sir! N-nandito po pala kayo ngayon. Wala po sa schedule…” natatarantang bati ni Mr. Salazar.

Hindi pinansin ng matanda si Mr. Salazar.

Ang mga mata nito ay nakatuon sa lalaking papalabas na ng pinto.

“Iho!” tawag ng matanda. “Sandali!”

Lumingon si Marco.

“T-Tay?”

Lumapit ang matanda kay Marco.

“Chairman?” gulat na tanong ni Mr. Salazar. “Kilala niyo po ang aplikanteng ‘yan? Late po ‘yan dumating! Pinapaalis ko na nga po kasi walang disiplina.”

Humarap ang Chairman kay Mr. Salazar.

Ang maamo niyang mukha kanina ay naging seryoso at may awtoridad.

“Mr. Salazar,” baritong boses ng Chairman, “late siya dahil tinulungan niya akong tumayo nung nadapa ako sa labas. Habang ikaw, at ang ibang empleyado na dumaan kanina, ay ni hindi man lang ako nilingon.”

Namutla si Mr. Salazar.

Hindi siya makakibo.

“Naghahanap tayo ng empleyado, tama?” patuloy ng Chairman. “Maraming matalino. Maraming magaling mag-English. Maraming maagang pumasok. Pero napakahirap maghanap ng taong may mabuting puso.”

Hinawakan ng Chairman ang balikat ni Marco.

“Ang skills, natututunan ‘yan. Ang punctuality, naaayos ‘yan. Pero ang character, hindi ‘yan natuturo sa classroom.”

Tumingin ang Chairman kay Marco at ngumiti.

“Marco, huwag ka nang umalis. Tanggap ka na.”

“P-po?” hindi makapaniwalang tanong ni Marco. “Talaga po?”

“Oo. At hindi lang ordinaryong staff. Gagawin kitang Executive Assistant ko. Gusto ko na ang taong magha-handle ng mga desisyon ko ay ‘yung taong marunong lumingon sa mga nadadapa.”

Napaluha si Marco.

“Maraming salamat po, Sir! Maraming salamat po!”

Humarap ang Chairman kay Mr. Salazar, na ngayon ay nanginginig na sa hiya.

“At ikaw, Mr. Salazar… mag-impake ka na. Dahil sa kumpanyang ito, hindi namin kailangan ng Manager na marunong lang tumingin sa relo, pero hindi marunong tumingin sa kapwa tao.”

Sa araw na iyon, umuwi si Marco na may bitbit na magandang balita para sa kanyang ina.

At isang leksyon na dadalhin niya habambuhay:

Na ang kabutihan, kahit gaano kaliit, ay hindi kailanman nasasayang—

At minsan, ito pa ang susi sa mga pintong akala natin ay sarado na.