Tanghaling tapat sa Barangay Maligaya. Halos sumiklab ang init ng araw sa covered court kung saan ginaganap ang pamimigay ng cash assistance at grocery packs para sa mga mahihirap na residente.
Mahaba ang pila. Ang ilan ay pawis na pawis, ang iba naman ay may dalang payong habang naghihintay ng kanilang turn.
Sa pinakadulo ng linya ay nakatayo si Lola Pacing.
Mahigit otsenta anyos na siya. Halos hindi na makalakad nang maayos at nakasandal lang sa lumang tungkod. Ang kanyang buhok ay puting-puti na, at ang kanyang mga kamay ay bahagyang nanginginig dahil sa Parkinson’s disease.
Pero nagtiis siyang pumila.
Wala na kasi siyang pagkain sa bahay.
Pagdating niya sa harap ng mesa, tiningnan siya ni Kapitan Brando, ang barangay captain na kilalang istrikto—at minsan, mapaghiganti.
May hawak itong listahan ng mga pangalan.
“Pacing Dela Cruz…” basa niya habang hinahanap sa papel.
Bigla siyang tumigil.
Unti-unti niyang tinaas ang tingin sa matanda.
“Lola,” malamig niyang sabi. “Wala kayo sa listahan.”
Nagulat si Lola Pacing.
“Ho? Kapitan… senior citizen po ako. PWD pa,” mahinang sagot niya. “Wala na po akong makain. Kahit kaunting bigas lang po.”
“Sabi po sa balita, lahat ng mahihirap may ayuda.”
Napangisi si Kapitan Brando.
“Lahat ng mahihirap… na sumuporta sa akin,” diin niya.
Napatigil ang ilang tao sa pila.
“Tanda ko ang mukha mo,” dagdag ng Kapitan. “Noong eleksyon, nakita kitang naka–t-shirt ng kalaban ko.”
Tumahimik ang paligid.
“Doon ka humingi ng tulong sa kanya. Hindi dito.”
Unti-unting napuno ng luha ang mata ni Lola Pacing.
“Kapitan… gamot lang po sana…”
Pero hindi na siya pinakinggan.
“NEXT!” sigaw ni Kapitan habang kumakaway sa susunod sa pila.
“Tanod! Ilayo niyo nga ‘to. Nakakaabala.”
Dahan-dahang hinawakan ng isang tanod si Lola Pacing at inakay sa gilid ng covered court.
Naupo ang matanda sa isang lumang monoblock chair.
Tahimik siyang umiiyak.
Hindi dahil sa gutom lang.
Kundi dahil sa hiya sa harap ng kanyang mga kapitbahay.
At bigla—
DUG–DUG–DUG–DUG–DUG!
Isang malakas na ugong ang narinig mula sa langit.
Lumakas ang hangin.
Nagliparan ang mga plastic na baso at mga tarpaulin. Napatingala ang lahat habang may isang makintab na helicopter na dahan-dahang bumababa sa gitna ng basketball court.
Napahinto ang pamimigay ng ayuda.
Nagkagulo ang mga tao.
“May VIP!” sigaw ng isa.
Napangiti si Kapitan Brando.
“Ayusin niyo! Baka si Governor ‘yan! O Congressman!” utos niya.
Mabilis niyang inayos ang kanyang polo shirt at sinuklay ang buhok gamit ang kamay. Lumapit siya sa helicopter habang umiikot pa ang malakas na elisi nito.
Unti-unting bumukas ang pinto.
Isang lalaki ang bumaba.
Naka-puting long sleeves, naka-shades, at may presensyang agad kinilala ng lahat.
Napabulalas ang mga tao.
“Si… Senator Alejandro!”
Isa sa pinakakilalang senador sa bansa at kilalang tagapagtanggol ng mga mahihirap.
Nanlaki ang mata ni Kapitan Brando.
“S-Senator Alejandro?!”
Agad siyang tumakbo palapit, nakalahad ang kamay.
“Senator! Welcome po sa Barangay Maligaya! Ako po si Kapitan Brando—”
Hindi man lang siya tinignan ng Senador.
Dire-diretso itong naglakad.
Nilampasan siya.
Nakatutok ang tingin nito sa isang sulok ng covered court.
Kung saan nakaupo ang isang matandang umiiyak.
Si Lola Pacing.
Unti-unting namutla ang mukha ni Kapitan Brando habang sinusundan ng lahat ng mata ang Senador.
Lumapit ito sa matanda.
At sa harap ng buong barangay—
yumuko siya.
At nag-mano kay Lola Pacing.
Biglang natahimik ang buong gymnasium.
Parang tumigil ang mundo.