Ako si Richard, bilyonaryong negosyante at CEO ng isa sa pinakamalaking conglomerate sa bansa. May lahat ako—mga properties sa iba’t ibang bansa, private jet, luxury cars, at higit sa lahat… ang aking 7-anyos na anak na si Maya, ang aking prinsesa at pinakamahalagang tao sa buhay ko.
Tatlong buwan akong nasa Europe para sa pinakamalaking business deal ng buhay ko. Mahirap ang desisyon na umalis, pero kailangan. Bago ako umalis, iniwan ko si Maya sa pangangalaga ng aking bagong asawa na si Clara. Pinakiusapan ko siya ng maayos:
“Hon, please… alagaan mo si Maya na parang totoong anak mo. Alam mo namang wala siyang ibang ina. Huwag mo siyang pabayaan.”
Ngumiti si Clara at hinawakan ang kamay ko.
“Huwag kang mag-alala, Richard. Ibibigay ko lahat ng kailangan ni Maya. Lalaki siyang maayos at masaya habang wala ka. Promise.”
Napanatag ako. Nagpadala ako ng milyun-milyong piso buwan-buwan—para sa pagkain, damit, eskwelahan, laruan, at kahit travel. Kahit nasa Switzerland pa ako, regular ang video call namin ni Maya. Lagi siyang nakangiti sa screen, sabihing, “Miss you, Daddy! Tita Clara mabait po!”
Ngunit sa huling buwan, medyo nagbago. Minsan hindi na siya sumasagot agad sa calls. Kapag nagvi-video call, parang madilim ang kwarto niya. Payat na payat ang mukha. Sinabi ni Clara, “Nagpapayat lang siya kasi sumasali sa dance class. Excited daw siya sa surprise mo pag-uwi mo.”
Naniwala ako.
Natapos nang maaga ang deal ko at nag-book agad ng private flight pabalik sa Manila. Gusto ko silang i-surprise. Bitbit ko ang malaking teddy bear mula Switzerland, luxury chocolates, at isang custom-made princess dress para kay Maya. Iniimagine ko ang mga mata niyang magugulat at ang kanyang takbong papunta sa akin para yakapin.
Pagdating ko sa mansion, tahimik. Walang guard sa gate. Walang katulong na nagbubukas ng pinto. May liwanag sa loob at tunog ng tubig na tumutulo… at sigaw.
Dahan-dahan akong pumasok gamit ang susi ko. Dumiretso sa sala—walang tao. Tapos narinig ko ang boses na pamilyar:
“Bilisan mo! Ang bagal mo talaga! Paano pa kikintab ‘yang sahig kung ganyan ka katanga?!”
Si Clara.
Naglakad ako papunta sa likod-bahay, sa laundry area. Tumitibok ang puso ko nang mabilis, may kaba sa dibdib. At pagtingin ko sa pinto…
Hindi ko inakalang posible ang nakita ko.
Si Maya, 7 taong gulang, nakaluhod sa magaspang na semento. Nagkukuskos ng sahig gamit ang maliit na brush, halos kasinglaki ng kanyang palad. Punit-punit ang damit niya. Payat na payat, balat maitim dahil sa araw, at puno ng paltos at sugat ang maliliit niyang kamay.
Sa ilalim ng payong, nakaupo si Clara—umiinom ng mamahaling red wine, may manicurista na nag-aayos ng kuko niya. Parang reyna sa sariling kaharian.
“Mama… pagod na po ako… pwede po bang uminom muna ng tubig?” mahinang pakiusap ni Maya, halos umiiyak.
“Tubig?! Tatanga-tanga ka! Tapusin mo muna ‘yan! Kung hindi, sa kulungan ng aso ka matutulog mamaya at tirang kanin lang kakainin mo!” sigaw ni Clara. Sabay bato ng tsinelas na tumama sa balikat ni Maya.
Napaiyak ang bata.
“Daddy… sana nandito ka na…” bulong niya habang patuloy na nagkukuskos kahit nanginginig na ang buong katawan.
Sa puntong iyon, parang sumabog ang dibdib ko. Hindi ko na napigilan.
BLAG!
Binitawan ko ang bagahe.