SINUBUKAN AKONG LASUNIN NG AMING KATULONG DAHIL MADAMI DAW AKONG INUUTOS—NANG MAKITA KO ANG GINAWA NIYA SA CCTV, BUMALIGTAD ANG SIKMURA KO

SINUBUKAN AKONG LASUNIN NG AMING KATULONG DAHIL MADAMI DAW AKONG INUUTOS—NANG MAKITA KO ANG GINAWA NIYA SA CCTV, BUMALIGTAD ANG SIKMURA KO

Tahimik ang gabi sa bahay nina Clara, isang 35 anyos na negosyante na masipag at madalas abala sa kanyang maliit na restaurant. Sa labas, maririnig ang kuliglig habang si Clara ay umuupo sa kanyang mesa, hawak ang tasa ng kape. Kasama nila sa bahay ang kanilang katulong na si Marites, na dalawang taon na nilang katuwang sa gawaing bahay.

Ngunit nitong mga huling linggo, napapansin ni Clara na tila laging malamig ang pakikitungo ni Marites. Hindi na siya kasing masigla, at minsan ay napapansin ni Clara na binabalibag nito ang mga plato kapag naghuhugas.

“Marites, may problema ba tayo?” tanong ni Clara minsan.
Umiling lamang ang katulong at mahina ang sagot, “Wala po, Ma’am.”

Isang gabi, habang nag-aayos si Clara ng CCTV recordings mula sa kanilang kusina, nagulat siya sa kanyang nakita. Kita sa video kung paanong dahan-dahan na nagbuhos si Marites ng kung anong pulbos sa tasa ng juice na para kay Clara. Nanlamig ang katawan ni Clara, parang biglang bumaligtad ang kanyang sikmura sa kaba at takot.

“Diyos ko… totoo ba ‘to?” bulong niya sa sarili, nanginginig ang kamay.

Hindi niya agad sinabi sa asawa’t mga anak. Sa halip, kinausap niya muna si Marites kinabukasan.

“Marites, gusto kitang tanungin. May sama ka ba ng loob sa akin? May nagawa ba akong mali?”
Tahimik si Marites. Halatang nanginginig at hindi makatingin. Maya-maya’y bigla itong napaiyak.

“Ma’am, patawarin n’yo po ako,” hikbi nito. “Hindi ko po sana gagawin, pero galit na galit ako sa inyo dahil pakiramdam ko, inuutusan niyo ako nang sobra. Naaalala ko ang dati kong amo na palaging nanlilibak at nananakit… naisip ko na baka ganoon din kayo sa akin.”

Natigilan si Clara. Oo, madalas nga siyang mag-utos, pero hindi niya kailanman nilalait si Marites. Naisip niyang baka dala ng trauma at bigat ng nakaraan ang dahilan kung bakit napuno ang galit nito.

Umupo si Clara sa tabi niya at hinawakan ang kamay.
“Marites… hindi kita kaaway. Kasama ka sa pamilya dito. Kung nahihirapan ka, dapat sinabi mo. Hindi kailanman solusyon ang pananakit o paglason. Pero nakikita kong sugatan ka rin.”

Mas lalo pang humagulhol si Marites. “Nagsisisi po ako, Ma’am. Natatakot ako na mawalan ng trabaho, pero hindi ko rin po kaya ang bigat sa dibdib ko. Sana mapatawad niyo ako.”

Nang gabing iyon, kinausap ni Clara ang kanyang pamilya. Ipinakita niya ang CCTV, pero hindi para ipahiya si Marites kundi para ipaliwanag ang sitwasyon. Laking gulat niya nang imbes na galit, hinimok ng kanyang asawa na bigyan pa ng pagkakataon ang babae.

Lumipas ang mga araw, sinubukan nilang maghilom ng sugat. Si Marites ay nagpasya ring magpatingin sa isang counselor sa tulong ng pamilya ni Clara. Unti-unti, bumalik ang tiwala. Hindi agad naging madali, ngunit sa bawat araw na dumaraan, nakikita nilang may pagbabago.

Isang umaga, habang naghahain si Marites ng almusal, ngumiti siya at nagsabi, “Ma’am, salamat po talaga. Kung ibang amo pa, baka sinampahan na ako ng kaso. Pero kayo, pinili n’yo pa rin akong unawain.”

Ngumiti si Clara at tumugon, “Dahil lahat tayo nagkakamali, Marites. Pero kapag natuto tayo sa mali, doon tayo nagiging tunay na tao. Hindi kita iniwan dahil nakita ko ang kabutihan mo kahit sa likod ng galit mo.”

Sa huli, hindi lason ang nagpatapos ng kanilang samahan, kundi kapatawaran at pag-unawa ang siyang nagligtas at nagpatibay sa kanilang samahan bilang isang pamilya. At si Clara, natutong kahit sa pinaka-madilim na sandali, may pag-asang bumangon kung pipiliin ng puso ang pagpapatawad.

 Isang kwento ng takot na nauwi sa paghilom, ng galit na nauwi sa pag-unawa, at ng kapatawaran na naging daan para maghilom ang sugatang puso.