SINIGAWAN AT PINALAYAS NG MATAPOBRENG PASYENTE ANG “NURSE” NA NAG-AASIKASO SA KANYA DAHIL MABAGAL DAW ITO, PERO HALOS LUMUHOD SIYA SA HIYA NANG MALAMAN NIYANG ITO PALA ANG BANTOG NA ESPESYALISTA AT ANG NAG-IISANG DOKTOR NA MAY KAKAYAHANG MAGLIGTAS SA KANYANG BUHAY

SINIGAWAN AT PINALAYAS NG MATAPOBRENG PASYENTE ANG “NURSE” NA NAG-AASIKASO SA KANYA DAHIL MABAGAL DAW ITO, PERO HALOS LUMUHOD SIYA SA HIYA NANG MALAMAN NIYANG ITO PALA ANG BANTOG NA ESPESYALISTA AT ANG NAG-IISANG DOKTOR NA MAY KAKAYAHANG MAGLIGTAS SA KANYANG BUHAY

Nakahiga sa Presidential Suite ng isang sikat na ospital si Donya Miranda. Siya ay asawa ng isang Senador at kilala sa pagiging mainitin ang ulo, lalo na sa mga service workers. Masakit ang kanyang tiyan at likod dahil sa isang rare complication sa kanyang kidney.

Pumasok sa kwarto ang isang babaeng naka-asul na scrub suit, nakapusod ang buhok, walang make-up, at mukhang bata pa. Tinitignan nito ang chart sa paanan ng kama ni Miranda.

“Excuse me!” sita ni Donya Miranda. “Sino ka? Bakit mo ginagalaw ang chart ko?”

“Good morning po, Ma’am. Tinitignan ko lang po ang vitals niyo para sa—”

“Huwag mo akong ma-english-english!” bulyaw ng Donya. “Ang bagal-bagal mong kumilos! Kanina pa ako naghihintay ng doktor! Nasaan ang specialist ko?! Bakit puro nurse at intern ang pinapadala nila sa akin?! Alam niyo bang kaya kong bilhin ang ospital na ito?!”

“Ma’am, ako po ang—”

“Shut up!” sigaw ni Miranda sabay bato ng unan sa mukha ng babae. “Wala kang karapatang magsalita! Tawagin mo ang Director ng ospital! Gusto ko ng tunay na doktor! Yung mukhang mayaman! Yung mukhang matalino! Hindi katulad mong mukhang waitress!”

Huminga nang malalim ang babae. Kalmado niyang pinulot ang unan at ibinalik sa sofa.

“Masusunod po, Ma’am. Tatawagin ko po ang Director.”

Lumabas ang babae nang walang sinabing masama.

Ilang minuto ang lumipas, dumating si Dr. Perez, ang Hospital Director, na hingal na hingal at mukhang kinakabahan.

“Donya Miranda! Ano pong nangyari? Bakit nagwawala kayo? Delikado po sa blood pressure niyo!”

“Eh kasi naman, Dr. Perez!” reklamo ng Donya. “Nagbabayad ako ng milyon pero pinabayaan niyo ako sa isang tangang nurse! Pinalayas ko na! Nasaan na ba ang sinasabi niyong Best Specialist in Asia na oopera sa akin? Mamamatay na ako sa sakit!”

Napakamot ng ulo si Dr. Perez. “Ma’am… andito na po siya kanina pa. Sa katunayan, siya po ang nag-check sa inyo.”

“Ano?” takang tanong ni Miranda.

Binuksan ni Dr. Perez ang pinto. “Dr. Valdemor, pasok na po kayo.”

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Pumasok ulit ang babaeng naka-scrub suit na pinalayas at binato ng unan ni Donya Miranda kanina. Seryoso ang mukha nito.

“Ma’am Miranda,” panimula ni Dr. Perez. “Ipinapakilala ko po sa inyo si Dr. Aira Valdemor. Siya po ang Chief of Nephrology at Robotic Surgery. Siya lang po ang nag-iisang doktor sa Pilipinas na certified sa procedure na kailangan niyo. Galing pa po siyang Harvard Medical School at Johns Hopkins. Siya po ang tinawag niyong ‘mukhang waitress’.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Donya Miranda. Namutla siya. Naramdaman niyang nanuyo ang lalamunan niya.

Ang “nurse” na inalipusta niya… ang babaeng binato niya ng unan… ay siya palang may hawak ng buhay niya.

Lumapit si Dr. Aira sa kama. Hindi siya galit, pero ramdam ang awtoridad sa boses niya.

“Donya Miranda,” sabi ni Dr. Aira habang isinusuot ang kanyang stethoscope. “Pasensya na po kung mukha akong bata o hindi mukhang mayaman sa paningin niyo. Pero sa loob ng Operating Room, hindi po diamonds o designer bags ang magliligtas sa inyo. Ang kamay ko po at ang utak ko ang kailangan niyo.”

“D-Doc…” nauutal na sabi ni Miranda, nanginginig ang boses. “Sorry… Sorry po talaga… Mainit lang ang ulo ko… Huwag niyo po akong pabayaan…”

Halos lumuhod ang Donya sa kama sa sobrang hiya at takot na baka hindi siya operahan ng doktor dahil sa ginawa niya.

Ngumiti nang tipid si Dr. Aira. “Huwag kayong mag-alala, Ma’am. Isa akong propesyonal. Hindi ko isusugal ang buhay ng pasyente dahil lang sa bad attitude niya. Ooperahan ko kayo. Pero sana po, sa susunod, matuto tayong rumespeto sa lahat—nurse man, janitor, o doktor. Dahil pare-pareho lang po kaming tao.”

Tumahimik si Donya Miranda. Sa buong stay niya sa ospital, naging napakabait na niya sa lahat ng staff.

Natutunan niya ang pinakamahalagang leksyon: Na ang tunay na estado ng tao ay hindi nakikita sa suot na uniporme, kundi sa galing, talino, at higit sa lahat, sa ugali.

Matagumpay ang operasyon. At mula noon, tuwing nagpupunta si Donya Miranda sa ospital, siya na ang unang bumabati ng “Good Morning” sa bawat nurse na makasalubong niya.

Disclaimer: Ang mga kwento rito ay piksyon lamang at hindi balita. Ang mahalaga ay ang aral at emosyon na maaaring mangyari sa kahit kanino. Salamat po, mga ka-SAY!