SA LUNETA KUNG SAAN UNANG NAGTAGPO ANG MGA MATA NINA LOLO BERT AT LOLA PAZ LIMANG DEKADA NA ANG NAKALILIPAS, ARAW-ARAW PA RING NAGPAPANGGAP NA “STRANGER” SI LOLO PARA LIGAWAN ANG KANYANG ASAWA

SA LUNETA KUNG SAAN UNANG NAGTAGPO ANG MGA MATA NINA LOLO BERT AT LOLA PAZ LIMANG DEKADA NA ANG NAKALILIPAS, ARAW-ARAW PA RING NAGPAPANGGAP NA “STRANGER” SI LOLO PARA LIGAWAN ANG KANYANG ASAWA

Alas-kwatro ng hapon. Ito ang oras na pinakahihintay ni Lolo Bert. Sa harap ng kanyang lumang salamin na may lamat sa gilid, maingat niyang inaayos ang kanyang kaisa-isang polo na kulay asul—ang paboritong kulay ng kanyang asawang si Paz. Amoy “Old Spice” at efficascent oil ang kwarto, isang halimuyak na pinaghalong alaala ng kabataan at realidad ng katandaan.

Bawat araw ay isang misyon para kay Lolo Bert. Bawat araw ay “First Date.”

Sumakay siya ng jeep patungong Luneta. Masikip, mainit, at maingay, pero balewala ito sa kanya. Hawak niya ang isang supot ng nilagang mani at isang rosas na pinitas pa niya sa paso ng kapitbahay (na may paalam naman). Pagbaba niya sa parke, hinanap agad ng kanyang malalabong mata ang pamilyar na bench malapit sa estatwa ni Rizal.

Nandoon siya. Si Lola Paz. Nakaupo sa wheelchair, nakatingin sa malayo, habang inaayos ng caregiver na si Jenny ang kumot sa kanyang tuhod. Maputi na ang buhok ni Paz, kulubot na ang balat, pero para kay Bert, siya pa rin ang pinakamagandang babae na nakilala niya sa isang sayawan noong 1970.

Huminga nang malalim si Bert. Ito na ang acting portion.

Lumapit siya nang dahan-dahan. “Ehem. Magandang hapon po, Binibini. Pwede po bang makiupo?” tanong niya sa pinaka-maginoo niyang boses.

Tumingin si Paz sa kanya. Blangko ang ekspresyon. Walang pagkilala. “Sige po, Manong. Maluwag naman,” sagot nito sa mahina at garalgal na boses.

Umupo si Bert. Ang sakit. Araw-araw, parang tinutusok ang puso niya tuwing titingnan siya ng asawa na parang isang estranghero. Pero kailangan niyang maging matatag. Ito ang “ups and downs” ng kanilang pag-ibig ngayon—ang magmahal sa taong unti-unti nang nawawala sa sarili niyang isip.

“Ako nga pala si Bert,” pakilala niya, sabay abot ng rosas. “Para sa pinakamagandang bulaklak sa Luneta.”

Napangiti si Paz. Kinilig, tila isang dalagita. “Salamat. Ang bango naman nito. Mahilig din sa rosas ang asawa ko.”

“Talaga po? Nasaan ang asawa niyo?” tanong ni Bert, kahit alam niya ang sagot. Ito ang pinakamasakit na parte ng script.

“Naku, nasa trabaho ‘yun. Engineer kasi siya,” kwento ni Paz, ang mga mata ay biglang nagkaroon ng buhay habang inaalala ang nakaraan—isang nakaraang akala niya ay kasalukuyan pa rin. “Mabait ‘yun si Bert. Gwapo. Matangkad. Kaya lang, lagi akong iniiwan para sa trabaho. Minsan, nakakalimutan na niya ako.”

Napayuko si Bert. Hindi siya engineer. Isa siyang retired na clerk. At hindi siya matangkad. Pero sa alaala ni Paz, siya ang perpektong lalaki. Gusto niyang sabihin, “Paz, andito ako. Hindi kita kinalimutan. Ako ‘to.” Pero alam niyang maguguluhan lang ito.

Nagpatuloy ang kwentuhan. Kinwento ni Bert ang mga bagay na alam niyang magpapatawa kay Paz. Nagpanggap siyang manliligaw na galing sa probinsya. Tumawa si Paz, iyong tawang matagal nang hindi naririnig sa bahay nila kung saan tahimik lang ito at tulala. Sa mga sandaling ito, kahit hindi siya kilala bilang “asawa,” masaya si Bert na napapasaya niya ito bilang “stranger.”

Habang palubog na ang araw, nagbago ang ihip ng hangin. Lumamig. Napansin ni Bert na nanginginig si Paz. Hinubad niya ang kanyang asul na polo at ipinatong sa balikat ng asawa. Naka-sando na lang siya, pero hindi niya ininda ang lamig.

“Salamat,” bulong ni Paz. Hinawakan nito ang tela ng polo. “Pamilyar ang amoy na ‘to. Amoy… amoy bahay.”

Tinitigan ni Paz si Bert. Matagal. Mula sa pagiging blangko, unti-unting nagkaroon ng pagtataka, tapos ay pagkilala sa kanyang mga mata. Parang ulap na dumaan at biglang lumiwanag ang langit.

Hinawakan ni Paz ang pisngi ni Bert. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig pero mainit.

“Bert?” bulong niya.

Natigilan si Bert. Tumigil ang mundo. Nawala ang ingay ng mga nagtitinda, nawala ang tawanan ng mga bata sa parke.

“Ako nga, Paz. Ako ‘to,” sagot ni Bert, nangingilid ang luha.

“Bakit ka naka-sando? Baka sipunin ka,” sabi ni Paz, ang boses ay puno ng pag-aalala, iyong tono ng pag-aalala ng isang asawa, hindi ng isang stranger. “At bakit ngayon ka lang? Kanina pa kita hinihintay. Sabi mo bibili ka lang ng mani.”

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Napahagulgol si Bert. Sa isang iglap, bumalik ang Paz niya. Ang “lucid moment” na sinasabi ng doktor—bihira, saglit, pero totoo.

“Sorry, mahal. Natagalan ako. Ang haba kasi ng pila,” pagsisinungaling ni Bert habang hinahalikan ang kamay ng asawa. “Pero andito na ako. Hindi na ako aalis.”

“Huwag mo akong iiwan, ha?” sabi ni Paz, habang sumasandal sa balikat ni Bert. “Minsan kasi… minsan naliligaw ako. Madilim. Hindi ko alam kung nasaan ako. Pero pag naaamoy ko ‘tong pabango mo, alam kong ligtas ako.”

Niyakap siya ni Bert nang mahigpit. “Kahit makalimot ka, Paz, ako ang magiging taga-alala para sa ating dalawa. Kahit araw-araw kitang ligawan, kahit araw-araw magpakilala ako, gagawin ko. Dahil ikaw ang simula at dulo ko.”

Ilang minuto lang ang tinagal ng sandaling iyon. Maya-maya, kumalas si Paz sa pagkakayakap. Tumingin ulit siya kay Bert nang may pagtataka.

“Sino ka? Bakit mo ako kayakap?” tanong nito, balik sa pagiging estranghero.

Ngumiti nang mapait si Bert, pinunasan ang luha, at bumalik sa script. “Ah, pasensya na po, Lola. Tinulungan ko lang kayong mag-ayos ng kumot. Ako nga pala si Bert, napadaan lang.”

Ngumiti si Paz. “Ganoon ba? Salamat, hijo. Mabait kang tao.”

Tinulak na ni Jenny ang wheelchair pauwi. Habang papalayo, kumaway si Bert. Masakit, oo. Mabigat. Pero baon niya pauwi ang ilang minutong alaala na sa kabila ng paglimot ng isip, hindi nakakalimot ang puso. At bukas, babalik siya. Magbibihis, mag-aayos, at liligawan ulit ang babaeng paulit-ulit niyang pipiliin, may alaala man o wala. Ito ang sumpaan sa harap ng altar: “in sickness and in health, ’til death do us part.” At para kay Lolo Bert, ang Alzheimer’s ay hamon lang, hindi hadlang.

Disclaimer: Ang mga kwento rito ay piksyon lamang at hindi balita. Ang mahalaga ay ang aral at emosyon na maaaring mangyari sa kahit kanino. Salamat po, mga ka-SAY!