PUNO NG PAGMAMAYABANG NA IPINAKITA NG ISANG MAYAMANG DONA ANG KANYANG MGA MAMAHALING ALAHAS SA KANYANG MGA AMIGA HABANG HINAHAMAK ANG KANYANG BULAG NA KATULONG NA SI ALING MARTA DAHIL SA KABAGALAN NITO, NGUNIT BIGLANG NAGKAROON NG MATINDING SUNOG

PUNO NG PAGMAMAYABANG NA IPINAKITA NG ISANG MAYAMANG DONA ANG KANYANG MGA MAMAHALING ALAHAS SA KANYANG MGA AMIGA HABANG HINAHAMAK ANG KANYANG BULAG NA KATULONG NA SI ALING MARTA DAHIL SA KABAGALAN NITO, NGUNIT BIGLANG NAGKAROON NG MATINDING SUNOG

Matingkad ang mga ilaw sa loob ng mansyon ni Donya Esmeralda sa Forbes Park. Hapon ng Linggo at kasalukuyan siyang nagpapakitang-gilas sa kanyang mga amigas habang nagtitimpla sila ng tsaa. Sa ibabaw ng mesa ay nakalatag ang kanyang mga bagong biling dyamante at gintong kuwintas na kikinang-kinang sa ilalim ng chandelier.

“Look at this, Cynthia. This 24-karat gold necklace is from Italy. Limited edition lang ‘yan,” pagmamayabang ni Donya Esmeralda habang iwinawagayway ang kanyang kamay na puno rin ng singsing.

Eksaktong pagdaan ni Aling Marta, ang 60-anyos na bulag na katulong, bitbit ang isang tray ng mainit na scones. Dahil sa kanyang kapansanan, dahan-dahan ang kanyang paglalakad gamit ang kanyang memorya sa bilang ng hakbang.

“Hoy, Marta! Bilisan mo naman! Para kang pagong na naglalakad! Baka lumamig na ‘yang tsaa bago mo mailapag!” bulyaw ng Donya.

“Pasensya na po, Donya. Medyo madulas po kasi ang sahig,” mahinahong sagot ni Aling Marta.

“Napaka-inutil mo talaga! Kung hindi lang ako maawain, matagal na kitang pinalayas! Wala ka nang silbi, pabigat ka pa sa paningin ko!” dagdag pa ng matapobreng Donya habang nagtatawanan ang kanyang mga kaibigan.

Ngunit ang tawanan ay biglang napalitan ng malakas na pagsabog mula sa kusina. Isang short circuit sa lumang linya ng kuryente ang nagmula sa main breaker. Sa isang iglap, namatay ang lahat ng ilaw sa dambuhalang mansyon. Kasunod nito ang mabilis na pagkalat ng makapal at itim na usok.

“Sunog! Sunog!” sigaw ng mga amigas na nagkanya-kanyang takbo palabas.

Nag-panic si Donya Esmeralda. Sinubukan niyang hapuyin ang kanyang mga alahas sa mesa, pero sa sobrang dilim at kapal ng usok, wala siyang maaninag. Nabulag siya ng takot at ng itim na usok na humahapdi sa kanyang mga mata. Hindi niya alam kung nasaan ang pinto. Ang mansyon na dati niyang ipinagmamalaki ay naging isang malaking maze na lalamon sa kanya.

“Tulong! Tulungan niyo ako! Hindi ako makakita! Nasaan ang exit?!” hiyaw ng Donya habang nadadapa sa sarili niyang mga mamahaling furniture.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Sa gitna ng kaguluhan, isang mahinahon at pamilyar na kamay ang humawak sa kanyang braso.

“Donya, ako po ito. Hawak po kayo sa laylayan ng duster ko. Huwag po kayong bibitiw,” sabi ni Aling Marta.

“Marta! Tulungan mo ako! Hindi ko makita ang daan!” iyak ng Donya, na ngayon ay nakaluhod na sa sahig dahil sa hirap huminga.

Para kay Aling Marta, walang pinagkaiba ang sitwasyon. Ang kadiliman na kinatatakutan ng Donya ay ang mundong ginagalawan niya araw-araw. Hindi niya kailangan ng mata para malaman na sampung hakbang mula sa mesa ay ang pasilyo, at labindalawang hakbang pakanan ay ang main door.

Dinala ni Aling Marta ang Donya sa gitna ng makapal na usok. Maingat silang umiwas sa mga nagbabagsakang gamit. Alam ni Aling Marta kung saang parte ng pader ang malamig at kung saan ang mainit na may apoy. Sa bawat hakbang, tila sumasayaw ang matanda sa gitna ng panganib na parang nakikita ang lahat.

Nang makalabas sila sa dambuhalang gate, huminga nang malalim si Donya Esmeralda. Nakita niya ang kanyang mga amigas sa labas na ligtas, pero walang sinuman sa kanila ang nagtangkang bumalik para sa kanya. Ang tanging kasama niya ay ang matandang bulag na hinamak niya kanina lang.

Tumingin ang Donya sa kanyang mga kamay. Wala siyang dalang kahit isang dyamante. Naiwan ang lahat ng kanyang yaman sa loob ng nasusunog na mansyon.

“Marta… yung mga alahas ko… nawala lahat,” bulong ng Donya habang nakatingin sa naglalagablab na bahay.

Humarap sa kanya si Aling Marta, ang mga mata ay nanatiling blangko pero ang mukha ay puno ng kapayapaan. “Donya, ang ginto at dyamante, kaya nating palitan ‘yan. Pero ang buhay, kapag nawala sa dilim, hindi na muling magliliwanag. Maswerte po tayo dahil kahit madilim, nahanap natin ang daan palabas.”

Napayuko si Donya Esmeralda sa matinding hiya. Napagtanto niya na sa gitna ng totoong sakuna, ang kanyang paningin at yaman ay walang silbi kumpara sa katatagan at kabutihan ng taong itinuring niyang basura. Mula sa araw na iyon, hindi na muling nagmalaki ang Donya, dahil alam niya na ang tunay na liwanag ay hindi nanggagaling sa mga mamahaling alahas, kundi sa pusong marunong rumespeto sa kapwa, anuman ang kalagayan nito sa buhay.