PUMARADA SA GILID NG DAAN ANG ISANG ITIM NA SUV UPANG BIGYAN NG BABALA ANG ISANG MATAPANG NA TRAFFIC ENFORCER NGUNIT ISANG NAKAKAGIMBAL NA SIKRETO ANG MABUBUNYAG MULA SA BINTANA NITO NA MAGPAPALUHA SA KANYA SA ARAW MISMO NG KANYANG PAGRERETIRO

PUMARADA SA GILID NG DAAN ANG ISANG ITIM NA SUV UPANG BIGYAN NG BABALA ANG ISANG MATAPANG NA TRAFFIC ENFORCER NGUNIT ISANG NAKAKAGIMBAL NA SIKRETO ANG MABUBUNYAG MULA SA BINTANA NITO NA MAGPAPALUHA SA KANYA SA ARAW MISMO NG KANYANG PAGRERETIRO

Bumubuhos ang maitim na usok mula sa mga sasakyan habang pilit inihahawi ni Efren ang trapiko sa Commonwealth. Basang-basa na ng pawis ang kanyang uniporme, nababalutan ng alikabok ang mukha. Tatlumpung taon na siyang nagbibilad bilang traffic enforcer. Kilala siya sa istriktong pamamalakad; walang sikat o pulitiko ang makakalusot kapag lumabag sa batas.

Ngunit sa kabila ng matigas na panlabas na anyo, may nagpapalambot sa araw-araw na gawain ni Efren.

Tuwing alas-dose ng tanghali, isang itim na SUV na may makapal na salamin ang bumabagal sa puwesto niya. Bumubukas ang bintana, at isang kamay ang nag-aabot ng malamig na tubig at mainit na tanghalian. Kumakaway lamang ito bago umalis.

Limang taon nang nangyayari ito.

Para kay Efren, ang tagapagbigay ng pagkain ang tanging nagpapagaan sa nakakapagod na trabaho. Inisip niyang isa itong negosyanteng may ginintuang puso para sa mga manggagawa sa kalsada. Ilang beses siyang sumubok na silipin ang loob, ngunit masyadong madilim ang salamin.

“Sino ba talaga ang guardian angel mo na iyan?” natatawang tanong ng kasamahang si Berting isang hapon habang kumakain sila ng masarap na adobong baboy na bigay ng SUV.

“Siguro may iniligtas kang anak ng milyonaryo dati kaya habambuhay ka nang may libreng rasyon.”

Ngumiti lamang si Efren, ngunit may nakatagong kirot sa kanyang dibdib tuwing nababanggit ang salitang anak.

Mayroon siyang nag-iisang anak na babae, si Carla. Ngunit limang taon na ang nakararaan, nagkaroon sila ng matinding sagupaan nang pakasalan nito ang lalaking walang trabaho. Sa sobrang galit, itinakwil niya ang anak. Simula noon, hindi na sila nagkita.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Dumating ang huling araw ni Efren sa serbisyo. Sa edad na animnapung taon, opisyal na siyang magreretiro. Nakaramdam siya ng matinding lungkot habang isinusuot ang uniporme sa huling pagkakataon.

Walang sasalubong sa kanya sa bahay.

Walang magdiriwang ng kanyang dedikasyon.

Ang tanging gusto na lamang niya bago ibaba ang kanyang pito ay ang makapagpasalamat nang pormal sa may-ari ng itim na SUV.

Pumatak ang alas-dose ng tanghali. Gaya ng inaasahan, natanaw ni Efren ang pamilyar na sasakyan. Ngunit sa halip na tumayo lamang sa gilid, buong tapang siyang humakbang sa gitna ng kalsada at itinaas ang kanyang kamay upang senyasan itong huminto.

Pumreno ang SUV.

Dahan-dahang lumapit si Efren sa bintana sa likuran at kumatok.

“Ma’am, Sir, magandang tanghali po. Pasensya na sa abala. Last day ko na po kasi ngayon sa serbisyo. Gusto ko lang po sanang makita ang mukha ninyo para makapagpasalamat sa limang taong pagpapakain ninyo sa akin. Utang na loob ko po sa inyo ang lakas ko sa araw-araw.”

Ilang segundong tahimik ang paligid.

Rinig na rinig ni Efren ang malakas na kabog ng kanyang dibdib kasabay ng ugong ng mga sasakyan.

Unti-unting bumaba ang salamin.

Hindi mayamang negosyante ang bumungad kay Efren.

Isang pamilyar na mukha na may mga luhang tumutulo sa pisngi ang nakatingin sa kanya. Nakasuot ito ng pormal na damit ng isang matagumpay na abogado, ngunit ang mga mata ay nanatiling maamo at puno ng pangungulila.

“Carla…” nanginig ang buong katawan ni Efren, halos mabitawan ang hawak na pito.

“Happy retirement, Papa,” basag ang boses na bati ni Carla habang inaabot ang baunan na may maliit na card.

“Limang taon kitang pinapanood mula rito. Alam kong hindi mo tatanggapin ang tulong ko kung alam mong galing sa akin. Pero hindi kita kayang pabayaan. Araw-araw akong dumadaan dito para masigurong nakakain ka nang maayos.”

Gumuho ang lahat ng pagmamataas ni Efren.

Ang limang taong baon na nagbibigay sa kanya ng lakas ay galing pala sa anak na pilit niyang binura sa kanyang puso.

Ang perang ginamit pambili ng pagkain niya ay bunga ng tagumpay ng anak na minsang tinalikuran niya.

Binuksan ni Carla ang pinto at lumabas. Walang pakialam sa mga nakatinging motorista, niyakap niya nang napakahigpit ang ama.

“Wala na po si Marco, Pa. Matagal na kaming hiwalay dahil napatunayan kong tama kayo. Sorry po kung naging matigas ang ulo ko. Sana po mapatawad niyo na ako. Gusto ko na pong umuwi sa atin.”

Umiiyak na sumubsob si Efren sa balikat ng kanyang anak, hinahaplos ang buhok nito.

“Wala kang dapat ihingi ng tawad, anak. Ako ang dapat humingi ng tawad. Matagal na kitang napatawad. Araw-araw kitang hinahanap.”

Sa gitna ng maingay at maalikabok na kalsada ng Commonwealth, natagpuan ni Efren ang pinakamasarap na gantimpala ng kanyang pagreretiro—hindi ang pensyon o parangal, kundi ang pag-uwi ng nag-iisang anak na nagpakain sa kanyang sikmura at naghilom sa kanyang sugatang puso.