PINILIT TAPUSIN NG ISANG TATAY ANG MARATHON KAHIT NAGDURUGO NA ANG KANYANG PAA AT HULING-HULI NA SA KARERA DAHIL “PROMISE” DAW NIYA ITO SA KANYANG ANAK

PINILIT TAPUSIN NG ISANG TATAY ANG MARATHON KAHIT NAGDURUGO NA ANG KANYANG PAA AT HULING-HULI NA SA KARERA DAHIL “PROMISE” DAW NIYA ITO SA KANYANG ANAK

Alas-otso na ng gabi. Tapos na ang Manila International Marathon.
Nagliligpit na ng mga tent ang mga organizers. Pinapatay na ang mga floodlights. Ang mga traffic enforcer ay binubuksan na ang kalsada para sa mga sasakyan. Karamihan sa mga tumakbo ay nasa bahay na, nagpapahinga at nagpo-post ng kanilang medal selfie sa Facebook.

“Sir, ligpitin na po ba namin ang Finish Line tape?” tanong ng crew sa Race Director.

“Teka lang,” sagot ng Director habang nakatingin sa madilim na kalsada. “May isa pa.”

Sa malayo, sa ilalim ng aandap-andap na poste ng ilaw, may isang anino na papilay-pilay na naglalakad.

Si Mang Berto. Singkwenta anyos. Hindi siya mukhang atleta. Suot niya ay isang lumang singlet na kupas at isang pares ng rubber shoes na tila pinulot lang sa ukay-ukay.

Bawat hakbang niya ay parang pasakit.
Hila. Hakbang. Aray.

Ang kanyang puting medyas ay kulay pula na. Dumudugo ang kanyang mga paa dahil sa paltos at layo ng tinakbo. Apatnapu’t-dalawang kilometro.

Ang ilang mga bystander at crew ay naawa pero naiinis na rin.

“Manong! Tama na ‘yan! Sakay na po kayo sa ambulance!” sigaw ng isang medic. “Delikado na po lagay niyo! Dehydrated na kayo!”

Umiling si Mang Berto. Tuyot ang lalamunan, pero matigas ang loob.

“H-Hindi…” bulong niya. “Kailangan… kailangan kong tumawid.”

Habang papalapit siya sa Finish Line, napansin ng mga tao na may hawak siyang cellphone na naka-video call. Nakataas ito sa harap ng mukha niya kahit nanginginig ang kanyang braso.

Sa screen ng cellphone, makikita ang isang batang lalaki. Payat na payat, walang buhok, maputla, at nakahiga sa kama ng ospital na puno ng tubo. Si Jun-jun, ang kanyang 10-taong gulang na anak na may Stage 4 Leukemia.

“Tatay…” dinig na boses ng bata mula sa speaker ng phone. “Kaya mo ‘yan, Tay… Huwag kang hihinto.”

Dito natahimik ang mga nagliligpit. Ang mga crew na nagmamadali kanina ay napatigil sa kanilang ginagawa.

Lumapit ang Race Director para alalayan sana si Mang Berto, pero sumenyas ang matanda na huwag.

“Para sa anak ko ‘to,” garalgal na sabi ni Mang Berto habang tumutulo ang luha at pawis. “Nangako ako.”

Bumalik sa alaala ni Mang Berto ang usapan nila kagabi sa ospital.

“Tay, pagod na po ako,” sabi ni Jun-jun habang umiiyak dahil sa sakit ng chemo. “Gusto ko na pong sumuko. Ayoko na po magpagamot.”

Hinawakan ni Mang Berto ang kamay ng anak.
“Anak, makinig ka. Tatakbo si Tatay bukas. 42 kilometers. Sobrang layo nun. Sobrang hirap. Matanda na si Tatay, baka hindi ko kaya. Pero ipapangako ko sa’yo… hinding-hindi ako hihinto. Kahit dumugo ang paa ko, kahit gumapang ako, tatapusin ko. Basta ipangako mo rin sa akin… tatapusin mo ang gamutan mo. Bawal sumuko. Deal?”

Tumango si Jun-jun.
“Deal, Tay.”

Kaya ngayon, kahit gusto nang bumigay ng katawan ni Mang Berto, ang puso niya ang nagtutulak sa kanya. Bawat hakbang ay mensahe: Kung kinaya ni Tatay, kakayanin mo rin, Anak.

Sampung metro na lang.

Bumigay ang tuhod ni Mang Berto.

Nadapa siya sa aspalto.

“Tatay!” sigaw ni Jun-jun sa cellphone na tumalsik sa gilid.

Gusto siyang buhatin ng mga tao, pero pinilit niyang tumayo. Gumapang siya. Kinuha ang cellphone. At pilit na itinayo ang sarili gamit ang natitirang lakas.

Ang mga tao sa paligid, mula sa mga cleaners, security guards, hanggang sa organizers, ay nagsimulang pumalakpak. Hindi ito palakpak ng saya, kundi palakpak ng pagpupugay at pag-iyak.

“Go Tatay! Konti na lang!”

Sa huling hakbang, tinawid ni Mang Berto ang linya.

Walang confetti. Walang fireworks. Walang masiglang musika.
Pero ito ang pinaka-makabuluhang pagtatapos sa kasaysayan ng karerang iyon.

Agad siyang sinalubong ng medic, pero inuna ni Mang Berto na itapat ang mukha niya sa cellphone.

“Jun-jun…” hingal na sabi ni Mang Berto, habang nakaupo sa semento. “Nakita mo ba? Tinapos ni Tatay. Hindi ako sumuko. Kaya ikaw din ha? Lalaban tayo.”

Sa kabilang linya, sa loob ng ospital, ngumiti si Jun-jun kahit tumutulo ang luha. Tumaas ang kamao ng bata.

“Opo, Tay. Lalaban po ako. Hindi ako susuko.”

Binigyan si Mang Berto ng medalya, pero ibinigay niya lang ito sa medic.

“Hindi ko kailangan ‘yan,” sabi ni Mang Berto. “Ang kailangan ko ay makitang buhay ang anak ko pag-uwi ko.”

Sa gabing iyon, napatunayan ng isang ama na ang tunay na lakas ay hindi nanggagaling sa binti o sa baga, kundi sa pagmamahal na handang tiisin ang lahat ng sakit, mabigyan lang ng rason ang mahal mo na mabuhay pa nang isang araw.