Ako si Sophia.
Maaga akong naulila at lumaki sa poder ng tiyahin kong si Tita Lorna kasama ang anak niyang si Gemma. Sa bahay na iniwan ng mga magulang ko, ako ang naging utusan. Ako ang naglilinis, nagluluto, at gumagawa ng lahat—habang sila ang namumuhay na parang ako ang nakikitira.
Isang hapon, umuwi si Tita Lorna na may kakaibang saya sa mukha.
“Sophia, magpasalamat ka! May magandang kapalaran na naghihintay sa’yo,” aniya.
Kinabahan ako. “Ano po iyon?”
“Ipapakasal ka kay Don Marco—isang kilalang negosyante. Kapalit nito, babayaran niya tayo ng limampung milyon.”
Para akong binagsakan ng langit. Hindi iyon alok—kundi utos. Wala akong kalayaan. Wala akong kakampi.
Narinig ko na ang mga kuwento tungkol kay Don Marco—na hindi raw siya kaaya-ayang tingnan, na may kakaibang anyo, at bihirang magpakita sa publiko. Ginamit iyon nina Tita Lorna at Gemma para lalo akong takutin.
Dumating ang araw ng kasal.
Sa simbahan, nakita ko siya sa unang pagkakataon. Malaki ang pangangatawan, tahimik, at tila hindi komportable sa dami ng matang nakatingin. May mga bulungan at mahinang tawa mula sa ilang bisita. Ramdam ko ang panghuhusga sa paligid.
Ngunit nang magtagpo ang mga mata namin, hindi kayabangan ang nakita ko—kundi lungkot at pagod. Para bang sanay na siyang husgahan bago pa man siya makilala.
Sa reception, patuloy ang pabulong na panlalait nina Gemma. Sa isang sandali ng kapilyuhan, sinadya niyang matapunan ng alak ang amerikana ni Don Marco. Napatingin ang lahat. Tumahimik ang bulwagan.
Dahan-dahang tumayo si Don Marco.
Huminga siya nang malalim… at may ginawa siyang ikinagulat ng lahat.
Inabot niya ang kanyang mukha—at tinanggal ang tila isang prosthetic mask. Sinundan pa iyon ng pag-alis ng ilang padding sa ilalim ng kanyang damit.
Sa loob ng ilang segundo, nagbago ang anyong nasa harap namin.
Ang taong kinukutya ng lahat ay isa palang matipunong lalaki, maayos ang tindig, at may kumpiyansang hindi matitinag. Ang bulungan ay napalitan ng pagkabigla.
“Matagal ko nang alam ang tunay na ugali ng mga tao sa paligid ko,” kalmadong sabi niya. “At ngayon, malinaw na sa akin kung sino ang karapat-dapat pagkatiwalaan.”
Namumutla sina Tita Lorna at Gemma.
Ngunit mas ikinagulat ko ang sumunod niyang sinabi.
“Ang kasunduang ito ay hindi para bilhin si Sophia. Ito ay para iligtas siya.”
Doon ko unang naramdaman na baka, sa gitna ng lahat ng sakit at pang-aapi, may bagong simula palang naghihintay sa akin.
At sa pagkakataong iyon, naglaho ang tapang ng mga taong akala’y kontrolado ang lahat.