Pagbaba ko sa sala ng bahay namin sa Makati, agad akong napahinto.
May isang babaeng nakaupo nang komportable sa sofa—parang siya ang tunay na may-ari ng bahay.
Si Vanessa.
Ang personal secretary ni Marco.
Bata. Maganda. At punong-puno ng kumpiyansa sa sarili.
Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit ako natigilan.
Ang tunay na dahilan ay ang alahas na suot niya sa leeg.
Isang emerald necklace.
Isang piraso ng alahas na hindi ko kailanman malilimutan.
Dahil iyon ay pamana ng pamilya Perez.
Kuwintas ng aking lola.
At kaninang umaga lamang, napansin kong nawawala iyon sa jewelry box ko.
“Love, bagay ba sa akin?” tanong ni Vanessa habang hinahaplos ang kuwintas.
Hindi ako ang kinakausap niya.
Si Marco.
“At oo,” sagot niya habang nakangiti. “Perpekto sa ’yo.”
Pagkatapos ay ginawa niya ang bagay na halos nagpahinto sa tibok ng puso ko.
Hinalikan niya si Vanessa sa labi.
“Mas bagay sa ’yo kaysa sa asawa kong walang taste,” dagdag pa niya.
Nagtawanan silang dalawa.
Parang normal lang.
Parang walang asawa na nasasaktan sa harap nila.
“Ngayong gabi,” sabi ni Marco habang inaakbayan si Vanessa,
“ikaw ang uupo sa tabi ko sa main table.”
“Ikaw ang ipapakilala kong partner.”
Tahimik akong tumalikod.
Hindi ko alam kung alin ang mas masakit.
Ang pagtataksil niya.
O ang katotohanang ginagawa niya ito sa loob mismo ng bahay ko.
Sa kusina, sinuot ko ang apron ng katulong.
Habang inaayos ko iyon sa katawan ko, pakiramdam ko ay unti-unting nabubura ang natitirang dignidad ko.
Pero tiniis ko.
Ito na ang huling pagkakataon na pagbibigyan ko siya.
Nagsimula ang party sa garden ng bahay namin sa Makati.
Punong-puno iyon ng mga kasosyo sa negosyo ni Marco.
May champagne.
May mga kumikislap na ilaw.
May live band na tumutugtog sa isang sulok.
At may mga taong tumitingin sa akin na parang isa lamang akong ordinaryong staff.
Paikot-ikot ako sa gitna ng mga bisita habang may hawak na tray ng mga inumin.
Bawat hakbang ko ay parang may matulis na tinik.
Lalo na tuwing nakikita ko si Marco na yakap-yakap ang baywang ni Vanessa.
“Huy, katulong!” sigaw ni Vanessa habang itinaas ang kanyang baso.
“Halika rito.”
Lumapit ako.
“Punuan mo ’to,” utos niya habang inaabot ang baso.
“At dahan-dahan lang, baka matuluan ang necklace ko.”
Ngumiti siya nang mapangmata.
“Mahal ’to. Hindi mo ’to mabibili kahit magtrabaho ka pa ng habambuhay.”
Diretsahan ko siyang tiningnan.
Pagkatapos ay napatingin ako kay Marco.
Umaasa ako na kahit kaunti… pipigilan niya ito.
Pero wala.
Inirapan lang niya ako.
“Bilisan mo, Alina,” sabi niya.
“Huwag kang magmukhang tanga sa harap ng mga bisita ko.”
Parang may mabigat na kamao na sumuntok sa dibdib ko.
Pero pinili kong manahimik.
Dahil may isang bagay na hindi pa nila alam.
Eksaktong alas-nueve ng gabi, may isang itim na Rolls-Royce na dahan-dahang huminto sa tapat ng gate.
Napalingon ang lahat.
Mula sa sasakyan ay bumaba ang isang matandang lalaki na may kakaibang awtoridad sa bawat galaw.
Isang taong bihirang makita sa mga ganitong pagtitipon.
At sa sandaling iyon…
hindi pa alam ni Marco na ang pagdating ng lalaking iyon ang sisira sa lahat ng kanyang ipinagmamalaki.