PINAHIYA NG ISANG MANAGER ANG WORKING STUDENT NA CREW SA HARAP NG MARAMING CUSTOMER SA ISANG FAST FOOD CHAIN DAHIL BINIGYAN NIYA NG MANOK ANG ISANG BATANG PULUBI NA SA LABAS PERO NAGULAT ANG LAHAT NANG TUMAYO ANG ISANG MAYAMANG NEGOSYANTE NA KUMAKAIN SA SULOK

PINAHIYA NG ISANG MANAGER ANG WORKING STUDENT NA CREW SA HARAP NG MARAMING CUSTOMER SA ISANG FAST FOOD CHAIN DAHIL BINIGYAN NIYA NG MANOK ANG ISANG BATANG PULUBI NA SA LABAS PERO NAGULAT ANG LAHAT NANG TUMAYO ANG ISANG MAYAMANG NEGOSYANTE NA KUMAKAIN SA SULOK

Tanghaling tapat sa isang sikat na fast food chain sa kahabaan ng Quezon Avenue, Quezon City. Puno ng tao. Maingay. At higit sa lahat, toxic ang atmosphere sa kusina.

Si Carla ay isang 19-anyos na working student. Kagagaling lang niya sa eskwela at diretso agad sa duty. Pagod siya, pero kailangan niyang kumayod para sa tuition ng kapatid niya.

Habang naglilinis ng mesa malapit sa salamin, napansin ni Carla ang isang batang lalaki sa labas. Gusgusin, walang tsinelas, at nakadikit ang mukha sa salamin habang nakatingin sa mga kumakain ng fried chicken. Kitang-kita ni Carla ang gutom sa mata ng bata. Nanginginig ito sa gutom.

Dahil malambot ang puso, gumawa ng desisyon si Carla.

Kinuha niya ang kanyang sariling staff meal—isang pirasong manok at kanin na dapat ay tanghalian niya. Imbes na kainin niya, inilagay niya ito sa take-out box. Mabilis siyang lumabas at iniabot ito sa bata.

“Kainin mo ’to, boy. Sa’yo na ’to,” bulong ni Carla sabay ngiti.

Tuwang-tuwa ang bata. Halos himatayin sa saya nang makita ang mainit na manok.

Pero sa kasamaang palad, nakita ito ng kanyang Manager na si Sir Rolly. Si Sir Rolly ay kilalang terror, matapobre, at ang tingin sa mga crew ay parang mga robot.

“CARLA!” sigaw ng Manager.

Hinata​k ni Sir Rolly si Carla pabalik sa loob. Sa gitna ng dining area, sa harap ng maraming customer na kumakain, sinigawan niya ang dalaga.

“Ano sa tingin mo ang ginagawa mo?!” bulyaw ni Rolly. Ang mukha niya ay pulang-pula sa galit. “Namimigay ka ng stock?! Magnanakaw ka ba?!”

“S-Sir, hindi po,” naiiyak na paliwanag ni Carla. “Staff meal ko po ’yun. Pagkain ko po dapat. Ibinigay ko lang sa bata kasi naaawa po ako…”

“Wala akong pakialam!” sigaw ni Rolly. Dinuro-duro niya si Carla. “Ang policy ay policy! Bawal magpakain ng pulubi sa labas dahil dadami sila! Sinisira mo ang image ng kumpanya! Napakatanga mo!”

Tahimik ang buong restaurant. Nakatingin ang lahat. Hiyang-hiya si Carla. Tumutulo ang luha niya habang pinapagalitan siya na parang kriminal.

“Dahil dyan,” patuloy ni Rolly. “You’re fired! Tanggal ka na! Hubarin mo ang uniporme mo ngayon din at lumayas ka! Hindi namin kailangan ng empleyadong walang utak na gaya mo!”

Yumuko si Carla, handa nang tanggapin ang kanyang kapalaran. Wala siyang laban. Isa lang siyang crew.

Akmang aalis na sana siya nang biglang may nagsalita mula sa sulok.

“Wait.”

Isang baritonong boses ang umalingawngaw. Tumayo ang isang lalaki mula sa dulong mesa. Simple lang ang suot niyang polo shirt, pero ang tindig niya ay may awtoridad. Kanina pa siya tahimik na kumakain at nagmamasid.

Page: ⒸSAY – Story Around You | Original story.

Naglakad siya palapit sa counter.

Humarap si Sir Rolly, biglang nagbago ang anyo—mula sa demonyo naging maamong tupa.

“Yes, Sir?” pilit na ngiti ni Rolly. “Sorry po sa ingay. May dinidisiplina lang po na pasaway na crew.”

Tinitigan ng lalaki si Rolly mula ulo hanggang paa.

“Dinidisiplina?” tanong ng lalaki. “Ang tawag mo ba sa ginawa niya ay pasaway? Nakita ko ang lahat. Ibinigay niya ang sarili niyang pagkain. Nag-sakripisyo siya ng sarili niyang gutom para sa iba. At ang tawag mo doon ay katangahan?”

“Eh Sir, business po ito eh,” katwiran ni Rolly. “Bawal po ang ginawa niya.”

Dumukot ang lalaki sa kanyang bulsa at inilabas ang isang calling card. Ibinigay niya ito kay Rolly.

Pagkabasa ni Rolly sa pangalan, namutla siya. Halos malaglag ang panga niya.

Ang lalaki ay si Mr. Antonio Guevarra. Isa sa pinakamayamang Venture Capitalist at Business Tycoon sa Pilipinas. Kilala siya bilang may-ari ng dose-dosenang kumpanya.

Humarap si Mr. Guevarra kay Carla na umiiyak pa rin.

“Iha,” malumanay na sabi ng bilyonaryo. “Huwag kang umiyak. Hindi kawalan sa’yo ang trabahong ito.”

Lumingon si Mr. Guevarra kay Rolly. “Mister Manager, tama ka. Business ito. At sa business, ang pinakamahalagang asset ay hindi ang manok, hindi ang sales, kundi ang TAO. At tinanggal mo ang pinakamagandang klase ng tao sa branch mo.”

Nagulat ang lahat sa sumunod na sinabi ng bilyonaryo.

“Carla, gusto kong mag-business partner tayo,” sabi ni Mr. Guevarra.

“P-Po?” gulat na tanong ni Carla.

“Naghahanap ako ng franchisee para sa bago kong itatayong restaurant chain. Kailangan ko ng partner na may puso. Yung taong alam na ang serbisyo ay pagmamalasakit, hindi lang pagbebenta.”

Ngumiti si Mr. Guevarra.

“Ako ang magbabayad ng Franchise Fee mo. Sagot ko ang kapital. Magtatayo tayo ng sarili mong branch. Ikaw ang magiging Boss. At sisiguraduhin nating sa restaurant mo, walang mapapahiya dahil sa paggawa ng mabuti.”

Nagpalakpakan ang mga customers! May mga nag-video na pala at nai-post sa social media.

Si Sir Rolly ay naiwang nakatunganga, pawis na pawis, at alam niyang katapusan na ng career niya dahil siguradong makakarating sa Head Office ang ugaling ipinakita niya.

Si Carla naman, mula sa pagiging tanggal na crew, ay naging business partner ng isang bilyonaryo sa loob lamang ng ilang minuto.

Niyakap ni Carla ang bata sa labas na kumakain pa rin ng manok. Hindi alam ng bata na ang isang pirasong manok na iyon ang naging susi para mabago ang buhay ng ate na nagmagandang-loob sa kanya.

Ang Aral: Huwag kang matakot gumawa ng mabuti kahit na parang ikaw pa ang dehado. Dahil ang Diyos at ang tadhana ay laging nakatingin—at kapag sila ang gumanti, higit pa sa inaasahan mo ang ibabalik.