PINAGPAWISAN NG MALAPOT ANG ISANG TRICYCLE DRIVER DAHIL MUKHANG AMERIKANO ANG SAKAY NIYA. DUMUDUGO NA ANG ILONG NI MANONG KAKA-ENGLISH PARA MAIPALIWANAG KUNG BAKIT MAHAL ANG SINGIL NIYA DAHIL “TRAFFIC” DAW. KINABAHAN SIYA NANG BIGLANG SUMIGAW ANG PASAHERO

PINAGPAWISAN NG MALAPOT ANG ISANG TRICYCLE DRIVER DAHIL MUKHANG AMERIKANO ANG SAKAY NIYA. DUMUDUGO NA ANG ILONG NI MANONG KAKA-ENGLISH PARA MAIPALIWANAG KUNG BAKIT MAHAL ANG SINGIL NIYA DAHIL “TRAFFIC” DAW. KINABAHAN SIYA NANG BIGLANG SUMIGAW ANG PASAHERO

Mainit na tanghali sa terminal ng tricycle. Naka-abang si Mang Teban, ang driver na kilalang “taga” maningil kapag dayuhan ang pasahero.

Biglang may lumapit. Matangkad. Blonde ang buhok. Sobrang puti ng balat. Matangos ang ilong. Naka-shades pa.

Kumislap ang mata ni Mang Teban. “Yes! Jackpot! Dollars ‘to!” bulong niya.

Sumakay ang “Amerikano” sa tricycle.

“Gow… tu… Market… Sir?” utal-utal na tanong ni Teban.

Tumango lang ang pasahero. “Okay,” tipid na sagot nito.

Habang nagmamaneho, pilit na ini-English ni Teban ang pasahero para ma-justify niya mamaya kung bakit mahal ang sisingilin niya.

“Sir!” sigaw ni Teban habang umaandar ang motor. “Pilipins… veri hot! Yes? Sun is… angry!”

Hindi sumagot ang pasahero, nagpupunas lang ng pawis.

“Road is… bumpy!” dagdag ni Teban pagdaan sa lubak. “Goverment… slow fix! Haha!”

Pagdating sa palengke, tumigil ang tricycle.

Ang regular na pamasahe ay P20 lang. Pero dahil “Amerikano” ang sakay, nag-compute si Teban.

“Sir, we are here!” sabi ni Teban with confidence.

“How much?” tanong ng pasahero (pero medyo mahina ang boses).

Huminga nang malalim si Teban. Inilabas niya ang kanyang Carabao English.

“Sir… price is… 150 pesos.”

Kumunot ang noo ng pasahero.

Kinabahan si Teban, kaya dinagdagan niya ng explanation.

“You know Sir… gasoline… go up! Fly high! Like airplane!” action pa ni Teban. “And traffic… oh my god! Very heavy! Terrible! My wheels is… tired! So price is special!”

Pinagpapawisan na ng malapot si Teban. Dumudugo na ang ilong niya kaka-isip ng English.

Biglang tinanggal ng pasahero ang shades niya. Namumula ang mukha nito. Huminga ito nang malalim, handa nang sumigaw.

Akala ni Teban, magsasabi ito ng “This is outrageous! I will call the embassy!”

Pero nagulat ang buong palengke nang bumuka ang bibig ng “Amerikano”:

“HOY MANONG! NAPAKA-GARAPAL MO NAMAN GA!”

Napa-atras si Teban. “H-Ha?!”

“ISANG DAAN AT LIMAMPUNG PISO?! ABA’Y BENTE PESOS LAANG ANG BAYAD DINE MULA SA KANTO! NILOLOKO MO PA AKO!”

Ang accent ng pasahero… purong Batangueño! Mas barako pa sa kape!

“P-Pinoy ka Sir?!” gulat na tanong ni Teban.

“AY OO! MUKHA LAANG AKONG AMERIKANO DAHIL HINDI AKO PINAPALABAS NG NANAY KO NG BAHAY NOONG BATA AKO! LAKING-AIRCON AKO KAYA MAPUTI! PERO TUBO AKONG LEMERY!”

Nagtawanan ang mga tindera sa palengke.

“Hahaha! Yari ka Teban!” sigaw ng tindero ng isda. “Akala mo Joe, yun pala si Jose!”

Napakamot sa ulo si Teban. Hiyang-hiya siya.

“Eh Sir… akala ko kasi Tourist kayo eh… nag-English pa ako, nosebleed na nga ako eh…”

“Tourist ka diyan!” bulyaw ng pasahero. “Ayusin mo ang trabaho mo! English-English ka pa, mali-mali naman ang grammar! Ang sabi mo ‘My wheels is tired’, dapat ‘My tires are tired!’.”

Naglabas ang pasahero ng barya.

“Oh ayan! Bente pesos! Mag-reklamo ka pa at ipapasara ko ‘yang tricycle mo kay Mayor!”

Walang nagawa si Teban kundi tanggapin ang bente pesos. Umuwi siyang luhaan, hindi dahil sa liit ng kita, kundi dahil napahiya siya ng isang “Amerikano” na mas malalim pa mag-Tagalog kaysa sa kanya.

Simula noon, bago siya managa, tinatanong muna niya: “Sir, English or Tagalog?”