KABANATA 1: Ang Lihim sa Likod ng Apron
Ako si Elena, 28 anyos, pitong buwan nang buntis sa panganay namin ni Mateo.
Si Mateo ay ambisyoso at kilalang corporate lawyer sa isa sa pinakamalalaking law firm sa Maynila. Nang magpakasal kami tatlong taon na ang nakalipas, inakala kong siya ang lalaking magpoprotekta sa akin habambuhay. Nakilala niya ako bilang isang simpleng freelance writer at guro.
Ngunit itinatago ko sa kanya at sa kanyang pamilya ang aking tunay na pagkatao. Itinago ko ang aking apelyido, itinago ko ang yaman at kapangyarihan ng aking pamilya dahil gusto kong mahalin ako ni Mateo dahil sa kung sino ako, at hindi dahil sa kung ano ang kaya kong ihandog na buhay.
Ako ang nag-iisang anak ni Roberto Valderrama, ang kasalukuyang Chief Justice ng Korte Suprema ng Pilipinas. Ang aking ina naman ay isang kilalang pilantropo. Lumaki ako sa luho, ngunit pinili kong mamuhay ng tahimik at simpleng buhay.
Ngunit ang pagtatago ng lihim na ito ay naging malaking pagkakamali. Inakala nila na galing ako sa “wala,” kaya naging malupit ang pamilya ni Mateo, lalo na ang kanyang ina, si Doña Carmela.
KABANATA 2: Ang Bisperas ng Pasko sa Impyerno
Gabi ng Noche Buena. Sa halip na magpahinga dahil sa bigat ng aking dinadala, nag-iisa akong iniwan sa kusina ng malaking bahay ng mga biyenan ko.
Umuusok ang oven. Mainit. Namamanas ang aking mga paa, kumikirot ang balakang. Pinilit ako ni Doña Carmela na ipagluto ang buong pamilya ng roast turkey, paella, apat na klase ng pasta, at mga panghimagas. Labinlimang tao ang bisita, at ako ang ginawa nilang katulong. Wala man lang naging katuwang.
Nang dumating si Mateo mula sa trabaho, inasahan kong ipagtatanggol niya ako. Sasabihin niya: “Ma, buntis ang asawa ko, pagpahingahin niyo naman siya.”
Ngunit nang pumasok siya sa kusina, tinignan niya lang ang pawisang mukha ko.
“Babe, bilisan mo na diyan. Nagrereklamo na si Mama dahil gutom na ang mga bisita. Galingan mo ang timpla ha, ayokong mapahiya sa mga partners ko sa law firm.”
Lumabas siya at nakipagtawanan sa sala, umiinom ng mamahaling alak. Tumulo ang luha ko. Ganito pala ang totoong kulay ng lalaking pinakasalan ko.
Makalipas ang dalawang oras, nakahanda na ang lahat sa eleganteng hapag-kainan. Kukuha sana ako ng malinis na plato at uupo sa dulo ng lamesa upang makakain, nang biglang hinablot ni Doña Carmela ang upuan ko.
“Saan mo dinala ‘yang upuan na ‘yan, Elena?” mataray na tanong niya, nakataas ang kilay habang pinagmamasdan ako mula ulo hanggang paa.
“Kakain na po sana ako, Ma. Kaninang umaga pa po ako nakatayo sa kusina. Nahihilo na po ako,” pakiusap ko, hawak ang aking malaking tiyan.
Ngumisi si Doña Carmela.
“Hindi ka pwedeng umupo rito. Para lang ito sa mga VIP guests ni Mateo. Doon ka sa kusina kumain. Nakatayo. Sabi sa mga lumang paniniwala, mabuti daw sa buntis ang nakatayo habang kumakain para mabilis lumabas ang bata. Huwag kang maarte. Anak ka lang ng mahirap, hindi ka nababagay sa lamesang ito.”
Tumulo ang luha ko habang pinagmamasdan ang sarili kong kapalaran.
Ang hindi nila alam, ang tinatawag nilang “biyenan” ni Mateo ay ang Chief Justice ng Pilipinas.
Ang katotohanan ay, kahit gaano pa siya kasikat sa law firm at sa mundo ng korporasyon… isang tawag ko lang, at ang bawat pagmamataas nila ay babagsak.