PATULOG NA AKO NANG GABING MAY NARINIG AKONG YABAG SA TABING BINTANA NG 2ND FLOOR NG AMING BAHAY–NANG BINUKSAN KO ANG ILAW NAKITA KO ANG LALAKING HINDI KO INAASAHAN

PATULOG NA AKO NANG GABING MAY NARINIG AKONG YABAG SA TABING BINTANA NG 2ND FLOOR NG AMING BAHAY–NANG BINUKSAN KO ANG ILAW NAKITA KO ANG LALAKING HINDI KO INAASAHAN

Malalim na ang gabi, tahimik ang buong bahay, at tanging mahinang ugong ng electric fan lang ang naririnig ko. Nasa ganitong kalmang sandali ako nang bigla kong marinig ang marahang tok-tok-tok ng yabag sa labas ng bintana sa ikalawang palapag. Para akong nabuhusan ng malamig na tubig. Hindi iyon hangin—sigurado ako. Mabigat, mabagal, at parang sinadyang itago ang ingay.

Kinabahan ako. Nasa kwarto ang dalawang kong anak na mahimbing na natutulog. Kung may masamang loob sa labas… hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Dahan-dahan kong binuksan ang lampshade at kinuha ang maliit na pamalo na nasa gilid ng kama—pambayad lakas ng loob.

Lumapit ako sa bintana, huminga nang malalim, at sabay-sabay kong binuksan ang ilaw sa buong kwarto.

At doon ko siya nakita.

May lalaking nakahawak sa bingit ng bintana, naka-hoodie, at mukhang nagulat nang magliwanag. Parang estatwa siyang napatigil. Ako naman, napaatras, napasigaw nang mahina.

“Ano’ng ginagawa mo dito?!” nanginginig kong tanong.

Tumaas ang dalawang kamay niya, tila sumusuko. “H-huwag kang maingay…” mahina niyang sagot.

“Magnanakaw ka, ano?!” banta ko habang hawak ang pamalo. “Papasok ka sa bahay ko? Sa mga anak ko?”

Pero nang marinig ko ang boses niya nang mas malinaw kasabay ng paghila niya ng hood… para akong natulala.

“Anak… sandali. Ako ’to.”

Para akong nanghina at nalaglag ang hawak kong pamalo. “Tay?”

Oo. Ang tatay ko. Ang lalaking hindi ko nakita nang halos dalawang taon. Matagal kaming hindi nag-usap, matapos ang malaking alitan namin tungkol sa kanyang kapabayaan noon. Iniwan niya kaming mag-ina, at mula noon ay hindi na kami nagkita nang maayos. Hindi ko na rin siya pinapasok sa buhay ko o ng mga anak ko.

Pero bakit siya nandito… at bakit ganito?

“Tay… anong ginagawa mo dito? Bakit ka dadaan sa bintana?” mahina kong tanong, halong galit at gulat.

Napakamot siya, mukhang nahihiya. “Pasensya na, anak. Akala ko… tulog na lahat. Ayokong istorbohin ka.”

“Pero bakit, Tay?”

Hawak-hawak niya ang maliit na pulang supot—may karton at balot sa loob, halatang regalo.

“Tay… ano ’yan?”

Huminga siya nang malalim. “Regalo para sa mga apo ko. Pasko na sa makalawa… at wala akong muka para kumatok sa pinto. Alam kong galit ka pa rin. Alam kong ang dami kong kasalanan. Pero gusto ko man lang… kahit minsan… kahit lihim… mapasaya sila.”

Napalunok ako. Parang may mabigat na gumuhit sa dibdib ko.

“Pero bakit kailangan mong magmukhang magnanakaw?!” naiiyak kong sigaw.

“Dahil wala akong lakas ng loob, anak,” sagot niya, halos bulong. “Ayokong abalahin ka. Ayokong isipin mong sinusubukan kong bumalik sa buhay mo. Gusto ko lang… kahit ngayong Pasko… maramdaman nila na may lolo sila.”

Naalala ko tuloy ang sinabi ng anak kong si Chantel noong isang araw: “Mommy, bakit wala po akong lolo? Kahit minsan lang sana makita ko siya.”

Hindi ko masagot noon.

Tiningnan ko ang tatay ko. Payat na, mukhang pagod, at halatang hirap sa buhay. Walang bahid ng pagiging “magnanakaw.” Tanging pagiging ama ang nakikita ko sa mga mata niya—isang ama na nagkamali, pero pilit bumabawi kahit sa pinaka-simpleng paraan.

Dahan-dahan kong binuksan ang bintana at inalalayan ko siyang pumasok. Halos manatili siyang nakatungo.

“Tay… dito ka dumaan,” sabi ko, sabay nagtungo sa sala. “Hindi ka magnanakaw. Hindi ka dapat dumadaan sa bintana.”

Tahimik siyang sumunod, parang batang nahuli sa paggawa ng kalokohan. Pagsapit namin sa Christmas socks ng mga bata na nakasabit sa dingding, inabot niya ang supot.

“Ilalagay ko lang, anak… tapos alis na ako.”

Hinawakan ko ang kamay niya. “Tay… huwag muna.”

Napatigil siya, nagulat.

“Gusto kong… makita ka muna nila bukas. Kahit sandali lang. Hindi natin kailangan maging okay agad. Pero Pasko… at pamilya pa rin tayo.”

Dahan-dahang tumulo ang luha sa mga mata ng tatay ko, at mabilis niyang pinahid para hindi ko raw makita.

“Salamat… anak,” nanginginig niyang sabi. “Hindi mo alam… kung gaano kahalaga ‘to sa akin.”

Niyakap ko siya—hindi mahigpit, pero sapat para ipakitang bumibitaw na ako sa bigat ng nakaraan.

Kinabukasan, paggising ng mga bata, sabay-sabay silang sumigaw, “Mommy! Mommy! May gifts po si Santa! …At may matanda po sa sofa?”

Nagkatinginan kami ng tatay ko. Pareho kaming natawa, halos sabay.

“Hindi si Santa ’yan,” sabi ko habang lumuhod sa tabi nila. “Si Lolo ninyo ’yan.”

At sa unang pagkakataon, nakita ko ang isang ngiti na noon ko pa minsang hiniling—ngiting may kapatawaran, pag-asa, at bagong simula.

Sa gitna ng mga Christmas lights na kumikislap sa sala, sa tunog ng mahinang Christmas carol mula sa radyo, at sa halakhak ng mga bata, naramdaman ko ang matagal nang nawalang init ng Pasko.

Minsan pala… ang yabag sa gabi hindi para magnakaw.

Minsan, dala nito ang pagbabalik ng isang taong matagal mo nang hinintay na bumangon mula sa dilim.

At ngayong Paskong iyon… bumalik siya.