PANAY ANG TINGIN SA RELO NG PASAHERO DAHIL NAPAKABAGAL MAGMANEHO NG TAXI DRIVER. GUSTO NA SANA NIYANG SIGAWAN ITO DAHIL LATE NA SIYA SA MEETING. PERO NATAHIMIK SIYA NANG MAKITA ANG NAKAPASKIL SA DASHBOARD

PANAY ANG TINGIN SA RELO NG PASAHERO DAHIL NAPAKABAGAL MAGMANEHO NG TAXI DRIVER. GUSTO NA SANA NIYANG SIGAWAN ITO DAHIL LATE NA SIYA SA MEETING. PERO NATAHIMIK SIYA NANG MAKITA ANG NAKAPASKIL SA DASHBOARD

Alas-otso ng umaga. Rush hour sa EDSA.

Sakay ng taxi si Jason, isang corporate manager. Panay ang tingin niya sa kanyang Rolex.

“Bwisit!” bulong ni Jason. “Male-late na ako sa board meeting! Lagot ako kay Boss!”

Ang problema, ang taxi driver na nakuha niya na si Mang Carding ay ubod ng bagal magpatakbo. Nasa 40 kph lang yata ang takbo kahit maluwag naman ang kalsada nang kaunti. Nilalagpasan na sila ng mga bus, jeep, at pati bisikleta.

Hindi na nakapagpigil si Jason.

“Manong!” sigaw ni Jason mula sa backseat. “Pwede bang pakibilisan?! Kanina pa tayo inaunahan ng lahat oh! Kung takot kang tumulin, sana nag-traysikel ka na lang!”

Tumingin lang si Mang Carding sa rearview mirror. Kalmado ang mukha nito, pero malungkot ang mga mata.

“Pasensya na po, Sir. Delikado po kasi ang kalsada ngayon. Madulas, umambon kanina,” mahinahong sagot ng driver.

“Anong delikado?! Ang arte mo!” bulyaw ni Jason. “Apakan mo ‘yang gas! Dodoblehin ko bayad mo, bilisan mo lang!”

Akmang dudungaw si Jason sa dashboard para sigawan ang matanda sa mukha. Pero paglapit ng mukha niya sa harap, may napansin siyang nakapaskil malapit sa radyo.

Isang lumang litrato.

Litrato ito ng isang masayang pamilya: Isang magandang Misis, at tatlong maliliit na bata na nakangiti.

Pero ang nakapagpatahimik kay Jason ay ang nakasulat sa ilalim nito gamit ang pentel pen:

“IN LOVING MEMORY. MY ANGELS. (2018)”

Natigilan si Jason. Bumalik siya sa pagka-upo.

“Manong…” medyo humina ang boses ni Jason. “Pamilya niyo po?”

Tumango si Mang Carding habang mahigpit ang hawak sa manibela.

“Opo, Sir. Sila po ang buhay ko.”

“Nasaan… nasaan na sila ngayon?” tanong ni Jason, kahit may kutob na siya sa sagot.

Bumuntong-hininga si Mang Carding.

“Wala na po sila, Sir. Lahat sila, sabay-sabay kinuha sa akin, tatlong taon na ang nakakaraan.”

Nagsimulang magkwento si Mang Carding habang nananatili sa safe speed.

“Papunta sana kami noon sa probinsya para mag-bakasyon. Masaya kami sa loob ng sasakyan. Nagmamadali ako noon, Sir. Gusto ko kasing maaga kami makarating paraulit sa beach.”

Nabasag ang boses ni Mang Carding.

“Sa pagmamadali… hindi ko napansin ang paparating na Bus na nag-o-overspeeding din. Nagka-banggaan sa intersection. Wasak ang kotse namin. Ako lang ang nabuhay. Ang asawa ko… ang tatlong anak ko… wala na.”

Natahimik ang buong taxi. Naramdaman ni Jason ang bigat ng dibdib ng driver.

“Kaya Sir…” patuloy ni Mang Carding, “Pasensya na po kung mabagal ako. Tuwing humahawak ako ng manibela, naaalala ko sila. Naalala ko na ang speed… ang pagmamadali… ‘yan ang pumatay sa kanila.”

Tumingin si Mang Carding kay Jason sa salamin.

“Sir, may pamilya po ba kayong naghihintay sa inyo pag-uwi?”

Napahawak si Jason sa wedding ring niya. Naalala niya ang asawa at anak niya.

“Meron po, Manong,” sagot ni Jason.

“Mabuti naman po. Kaya nag-iingat ako, Sir. Kasi ayoko pong maranasan ng pamilya niyo ang nangyari sa pamilya ko. Mas okay nang ma-late kayo sa meeting, Sir. Kesa naman hindi na kayo makauwi sa kanila kailanman.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Jason. Nawala ang init ng ulo niya. Nawala ang pag-aalala niya sa meeting.

Ang mahalaga, humihinga siya. Ang mahalaga, ligtas siya.

“Sorry po, Tatay…” bulong ni Jason. “Salamat po sa pag-iingat sa akin.”

Nang makarating sila sa opisina, late na si Jason ng 15 minutes. Pero hindi siya nagalit. Inabot niya ang P1,000 kay Mang Carding.

“Keep the change na po, Tay. Pang-almusal niyo,” sabi ni Jason.

Bumaba si Jason ng taxi nang may bagong pananaw. Narealize niya na sa buhay, hindi palaging paunahan. Minsan, ang pinaka-importanteng biyahe ay yung dahan-dahan lang, basta siguradong makakarating sa mga taong nagmamahal sa atin.