PALAGING HINIHIMAS AT KINAKAUSAP NG ISANG JANITOR ANG PINAKAMAHAL NA PAINTING SA ART GALLERY TUWING GABI. INAKALA NG MAY-ARI NA SINISIRA NIYA ITO O NABABALIW NA SIYA, KAYA SINISANTE SIYA AGAD. PERO NATAHIMIK ANG LAHAT NANG MAKITA ANG PIRMA SA LIKOD NG CANVAS
Ang Galeria de San Juan ay tahanan ng pinakamamahaling artworks sa bansa.
Ang pinaka-sentro ng eksibisyon ay ang painting na pinamagatang “Ang Huling Sulyap.”
Nagkakahalaga ito ng P50 Milyon.
Tuwing gabi, kapag sarado na ang gallery at patay na ang mga ilaw, lumalapit ang janitor na si Mang Lito.
Dala ang kanyang feather duster at basahan, tumatayo siya sa harap ng painting.
Sa painting, makikita ang isang lalaking nakatalikod, nakatingin sa papalubog na araw.
Malungkot ang kulay, pero punong-puno ng damdamin.
Dahan-dahang hinahawakan ni Mang Lito ang canvas.
Hinihimas niya ang pisngi ng lalaki sa painting.
“Mahal…” bulong ni Lito.
“Nandito na ulit ako. Pasensya ka na ha, medyo maalikabok ngayon. Pero ’wag kang mag-alala, lilinisin kita.”
Kinakausap niya ito na parang tao.
Umiiyak siya habang nagkukwento tungkol sa araw niya.
Isang gabi, biglang bumukas ang spotlight.
“HOY!!!”
Lumabas si Sir Donny, ang may-ari ng gallery. Galit na galit ito.
“Anong ginagawa mo?!” sigaw ni Donny.
“Hinahawakan mo ba ang painting?! Alam mo bang oils ng kamay mo ang sisira diyan?! Ang dumi-dumi mo!”
“Sir… naglilinis lang po—”
“Naglilinis?! Eh halos yakapin mo na ’yung canvas!” bulyaw ni Donny.
“Ilang gabi na kitang pinapanood sa CCTV! Para kang baliw! Kinakausap mo yung painting! Bastos ka sa Art!”
Hinablot ni Donny ang ID ni Mang Lito.
“You’re FIRED! Layas! Baka mamaya may mental problem ka pa at sirain mo ang investment ko!”
Yumuko si Mang Lito. Nanginginig ang kamay.
“Sir… parang awa niyo na po…” lumuhod si Lito.
“Kahit wala na pong sweldo. Hayaan niyo lang po akong maglinis dito. Hayaan niyo lang po akong makita siya araw-araw.”
“Siya?! Bagay ’yan! Hindi tao!” pandidiri ni Donny.
“Guard! Ilabas ang janitor na ’to!”
Kinaladkad ng guard si Mang Lito palabas.
Kinabukasan, dumating ang isang Big Time Buyer mula sa Europe.
Bibilhin na niya ang “Ang Huling Sulyap.”
“I want to check the authenticity,” sabi ng Buyer.
“Can we look at the back of the canvas?”
“Of course, Sir,” sipsip na sagot ni Donny.
“Ito ay gawa ng legendary artist na si Amalia Fuentes bago siya namatay sa cancer last year.”
Dahan-dahang tinanggal sa pader ang painting at hinarap ang likod nito.
Doon, nakita nila ang pirma ni Amalia.
Pero natigilan si Donny nang mabasa niya ang Dedication Note na nakasulat gamit ang paint sa likod ng kahoy.
Nakasulat:
> “Para sa aking asawa, ang aking ‘Lito’.
Ikaw ang lalaki sa painting na ito.
Ikaw ang huling sulyap ko bago ako mawala sa mundo.
Patawarin mo ako kung naubos ang ipon natin sa pagpapagamot ko.
Mahal na mahal kita.”
Namutla si Donny.
“Lito…” bulong niya.
Naalala niya ang janitor na sinisante niya kagabi.
Si Mang Lito.
Agad na tumakbo si Donny sa labas ng gallery.
Nakita niya si Mang Lito na nakaupo sa bangketa sa tapat, nakatingin sa bintana, nagbabakasakaling masilip man lang ang painting mula sa malayo.
Lumapit si Donny, hiyang-hiya.
“M-Mang Lito…”
Tumayo si Lito, akala niya palalayasin ulit siya.
“Sir, aalis na po ako…”
“Kayo po…” nanginginig na tanong ni Donny.
“Kayo po ang asawa ni Amalia?”
Tumango si Lito at ngumiti nang mapait.
“Opo, Sir. Ako po ’yan… yung lalaki sa painting.
Naubos po lahat ng ari-arian namin nung nagka-cancer siya.
Ibinenta namin lahat ng painting niya para sa chemo.
Kaso… namatay din siya.”
Tumingin si Lito sa gallery.
“Yung painting na ’yan… ’yan lang ang tanging naiwan na alaala niya.
Hindi ko po kayang bilhin ’yan, Sir.
50 Milyon ’yan eh. Janitor lang ako.
Kaya nag-apply ako sa inyo… para kahit paano, tuwing gabi… nahahawakan ko siya.
Nakakausap ko siya.”
Napaluha ang Buyer na nakarinig sa usapan.
Natahimik si Donny.
Narealize niya na ang tinawag niyang “bastos sa art” ay siya palang puso at kaluluwa ng obra maestrang iyon.
Hinarap ng Buyer si Donny.
“I will buy the painting for 50 Million,” sabi ng Buyer.
Nalungkot si Lito. Mawawala na nang tuluyan ang asawa niya.
“Pero,” dagdag ng Buyer,
“Ibibigay ko ito sa’yo, Lito. Sa kondisyon na hindi mo ito ibebenta.”
“P-Po?!” gulat na tanong ni Lito.
“Art represents emotion,” sabi ng Buyer.
“This painting belongs to you. No one can afford the love painted on this canvas.”
Sa huli, inuwi ni Mang Lito ang painting.
Hindi man siya mayaman sa pera, siya naman ang pinakamayamang tao dahil hawak niya muli ang “Huling Sulyap” ng babaeng minahal siya hanggang sa huling hininga.
At si Donny?
Natutunan niyang rumespeto hindi lang sa sining, kundi sa mga taong nasa likod nito.