Anim na taon na ang nakalipas.
Isang batang ina sa Pilipinas ang nagpasya na magpahinga sandali mula sa magulong buhay sa lungsod.
Dalawampu’t apat na taong gulang pa lamang siya noon.
At ang kanyang anak…
tatlong taong gulang lang.
Isang simpleng araw sana iyon.
Isinakay niya ang bata sa backpack carrier habang naglalakad sila sa makapal na kagubatan sa hilagang bahagi ng Luzon.
May kuha pang litrato bago sila pumasok sa trail.
Ngumiti ang ina sa kamera.
Pagod man sa buhay, ngunit malinaw ang saya sa kanyang mukha—isang ngiting galing sa pagmamahal niya sa kanyang anak.
Walang nakakaalam na iyon na pala ang huling larawan nilang buhay.
Pagkatapos ng araw na iyon…
bigla silang naglaho.
Parang nilamon sila ng kagubatan.
Agad naglunsad ng malawakang paghahanap ang mga awtoridad.
May mga pulis.
May mga volunteer.
May mga aso na sinanay sa paghahanap ng nawawala.
Sinuyod nila ang bawat trail.
Bawat puno.
Bawat bangin.
Bawat ilog.
Ngunit walang natagpuan.
Walang backpack.
Walang damit.
Walang bakas ng paa.
Para bang naglaho ang mag-ina sa hangin.
Lumipas ang mga buwan.
Naging taon.
Unti-unting nawalan ng pag-asa ang komunidad.
Ang kaso ay nanatiling bukas—ngunit walang sagot.
Gayunpaman, hindi tuluyang nakalimutan ang kuwento ng mag-inang nawala sa kagubatan.
Sa bawat kampo ng mga hikers…
sa bawat gabi sa bundok…
may mga bulong tungkol sa misteryosong pagkawala nila.
May nagsabing baka inatake sila ng mabangis na hayop.
May nagsabing baka naligaw sila at nahulog sa bangin.
May iba namang naniniwala na may mas madilim na nangyari.
Ngunit walang ebidensya.
Hanggang sa isang malamig na umaga noong nakaraang taon.
Isang mangangaso ang naglalakad sa isang liblib na bahagi ng kagubatan.
Sanay na siya sa katahimikan ng bundok.
Ngunit sa araw na iyon, may napansin siyang kakaiba.
Isang maliit na lawa.
Kulay berde ang tubig nito, tila nababalot ng makapal na lumot.
Tahimik ang paligid.
Napakalinaw ng tubig—ngunit parang may kakaibang bigat sa hangin.
Habang papalapit siya sa gilid ng lawa, may napansin siyang hindi pangkaraniwan.
Sa gitna ng tubig…
may isang madilim na bahagi.
Parang butas.
Parang may lalim na hindi kayang abutin ng liwanag.
Lumapit pa siya.
At doon niya nakita ang isang bagay sa ilalim ng tubig.
Isang hugis.
Isang anyo…
na tila hindi gawa ng kalikasan.
Napatigil siya.
Dahil ang hugis na iyon…
ay tila kahawig ng isang lumang backpack carrier.
Eksaktong katulad ng ginagamit ng mga magulang para buhatin ang kanilang anak sa pagha-hiking.
Biglang bumalik sa kanyang alaala ang matagal nang kuwento tungkol sa mag-inang nawala sa kagubatan.
Agad niyang ipinaalam sa mga awtoridad ang kanyang nakita.
At sa sandaling iyon…
muling nabuhay ang misteryo ng pagkawala ng ina at ng kanyang munting anak—
isang lihim na tila matagal nang nakatago sa ilalim ng luntiang tubig ng lawa.