NAMATAYAN NG MAKINA ANG KOTSE NG ISANG MISIS SA GITNA NG RILES HABANG HUMAHARUROT ANG TREN, PERO NAG-LOCK ANG SEATBELT NIYA KAYA NAPAKAPIT SIYA SA MANIBELA SA TAKOT, NGUNIT ISANG TAMBAY ANG SUMUGOD SA KAPAHAMAKAN

NAMATAYAN NG MAKINA ANG KOTSE NG ISANG MISIS SA GITNA NG RILES HABANG HUMAHARUROT ANG TREN, PERO NAG-LOCK ANG SEATBELT NIYA KAYA NAPAKAPIT SIYA SA MANIBELA SA TAKOT, NGUNIT ISANG TAMBAY ANG SUMUGOD SA KAPAHAMAKAN

Alas-singko ng hapon sa Biñan, Laguna.
Oras ng rush hour.

Puno ng tensyon si Ria, isang single mom, dahil male-late na siya sa pagsundo sa anak niya sa school. Para makaiwas sa traffic sa main road, sinubukan niyang dumaan sa shortcut tumatawid sa riles ng PNR.

Mabilis ang takbo niya.
Pero pag-akyat ng gulong ng kanyang sedan sa mataas na riles…

Krr-krr-krr…

Namatayan siya ng makina.
Eksakto sa gitna ng riles.

“Diyos ko, huwag ngayon! Please, umandar ka!” sigaw ni Ria habang pinipihit ang susi.

Chug-chug… Chug-chug…
Ayaw gumana ng starter.

Biglang yumanig ang lupa.

WEEEEEEENG!!!

Isang malakas na busina ang umalingawngaw.
Sa kurbada, lumitaw ang dambuhalang PNR Train. Mabilis ang takbo nito at walang balak huminto.

Nanlaki ang mata ni Ria.
Nasa 200 meters na lang ang tren.

Nag-panic siya. Bubuksan sana niya ang pinto para tumakbo, pero nang subukan niyang tanggalin ang kanyang seatbelt, ayaw nitong bumitaw! Nag-jam ang mekanismo dahil sa biglaang paghinto at sa luma na ring lock.

“Tulong! Tulungan niyo ako!” sigaw ni Ria, kinakalampag ang bintana.

Hinihila niya ang seatbelt pero lalo itong humihigpit sa dibdib niya.
Parang ahas na pumupulupot.

100 meters.

Rinig na rinig na ang dagundong ng bakal. Ang ilaw ng tren ay nakakasilaw na. Nakikita na ni Ria ang mukha ng makinista na desperadong pumepreno, pero huli na. Hindi titigil ang tone-toneladang bakal sa isang iglap.

Sa gilid ng riles, nakatambay si Jepoy, isang lalaking puno ng tattoo, naka-sando, at may peklat sa kilay. Laging iniiwasan ng mga tao si Jepoy dahil mukha daw itong “basagulero” at “adik”.

Nakita ni Jepoy ang kotse.
Nakita niya ang babaeng nagpupumiglas sa loob.

Walang lingon-lingon.
Tumakbo si Jepoy papunta sa gitna ng riles!

“Miss! Labas!” sigaw ni Jepoy habang binubuksan ang pinto ng driver’s seat.

“Naka-lock! Naka-lock ang seatbelt!” iyak ni Ria.
“Umalis ka na! Mamamatay tayo!”

50 meters.

Ang hangin mula sa tren ay humahampas na sa kanila. Ang busina ay nakabibingi na.

WEEEEEEENG!!!

“Hindi kita iiwan!” sigaw ni Jepoy.

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Bumunot si Jepoy ng isang Balisong (butterfly knife) mula sa bulsa niya.

Nanginginig ang kamay ni Ria.
Ang tren ay parang halimaw na nasa harap na nila.

20 meters.

“Yuko!” utos ni Jepoy.

Sa isang mabilis na galaw, inihagod ni Jepoy ang matalim na patalim sa strap ng seatbelt.

SHIIING!

Naputol ang sinturon!
Malaya na si Ria!

Pero nasa 10 meters na ang tren. Halos naaamoy na nila ang bakal at langis nito.

Hinablot ni Jepoy ang braso ni Ria nang buong lakas.

“TALON!!!”

Hinila niya si Ria palabas ng kotse. Pareho silang tumilapon sa matigas na gravel at damuhan sa gilid ng riles.

BLAG!

Isang millisecond matapos silang bumagsak sa lupa…

CRAAAAASH!!!

Bumangga ang tren sa kotse ni Ria.

Ang tunog ay parang pagsabog ng bomba. Ang kotseng sedan ay nilamukos na parang lata ng soda. Tumalsik ang mga debris, bubog, at gulong sa kung saan-saan. Kaladkad ng tren ang wasak na sasakyan ng ilang metro bago ito tuluyang huminto.

Nabalot ng alikabok at usok ang paligid.

Ilang segundong katahimikan.

Sa damuhan, dahan-dahang bumangon si Ria. Sugatan ang siko, gusgusin, at nanginginig ang buong katawan.

Tumingin siya sa tabi niya. Nakahiga si Jepoy, hinihingal, may gasgas sa mukha mula sa mga tumalsik na bubog.

Tumingin si Ria sa riles.
Ang kotse niya… durog.

Kung nasa loob pa siya ng kahit isang segundo lang, patay na siya.

Hindi mapigilan ni Ria ang emosyon. Gumapang siya palapit kay Jepoy at niyakap ito nang mahigpit na mahigpit.

“Salamat… Salamat…” hagulgol ni Ria sa dibdib ng lalaki.
“Iniligtas mo ako… Salamat…”

Hinagod ni Jepoy ang likod ng babae, nanginginig din ang kamay dahil sa adrenaline.

“Ayos lang, Miss. Ligtas ka na. Ligtas na tayo.”

Nagdatingan ang mga tao at rescue team. Nakita ng lahat kung paano niyakap ng “sosyal” na misis ang “tambay” na may tattoo.

Sa araw na iyon, nawala ang panghuhusga kay Jepoy. Ang kutsilyong kinatatakutan ng iba na baka pang-holdap, ay siya palang kutsilyong pumutol sa tali ni kamatayan.

Napatunayan na sa bingit ng trahedya, ang tunay na bayani ay hindi yung nakasuot ng kapa, kundi yung handang tumakbo papalapit sa panganib habang ang iba ay tumatakbo palayo.

Disclaimer: Ang mga kwento rito ay piksyon lamang at hindi balita. Ang mahalaga ay ang aral at emosyon na maaaring mangyari sa kahit kanino. Salamat po, mga ka-SAY!