NAKITA KO ANG SARILI KONG KATAWAN NANG NAAKSIDENTE AKO AT NAKITA KO ANG PAMILYA KONG UMIYAK PERO HINDI AKO NALUNGKOT—HANGGANG SA MULI KONG IDILAT ANG AKING MGA MATA

NAKITA KO ANG SARILI KONG KATAWAN NANG NAAKSIDENTE AKO AT NAKITA KO ANG PAMILYA KONG UMIYAK PERO HINDI AKO NALUNGKOT—HANGGANG SA MULI KONG IDILAT ANG AKING MGA MATA

Si Rowena, 34 anyos, ay isang masipag na ina at asawa. Galing siya sa trabaho at pauwi na sana para dalhan ng paboritong donut ang anak niyang si Eli. Makulimlim ang langit at bahagyang umuulan nang bigla siyang masalpok ng isang kotseng mabilis ang takbo.

Wala siyang narinig na sigaw, wala siyang naramdaman na sakit—kadiliman lang.

Pagmulat niya, para siyang lumulutang sa ere. Magaan, walang bigat ang katawan, tila wala siyang laman. Nang tumingin siya sa ibaba, nanlaki ang mata niya—nakita niya ang sarili niyang katawan sa kalsada, duguan, walang malay.

“Patay ba ako?” tanong niya sa isip, pero wala siyang boses. Ang himig ng paligid ay kalmado, parang walang dapat ikatakot.

May mga tao nang nagsisigawan at tumatawag ng ambulansya. Ilang minuto lang, dumating ang asawa niyang si Ramon, tumatakbo, nanginginig, halos hindi makahinga.

“Rowena! Mahal! Gumising ka naman, huwag mo akong iwan!” halos isigaw niya habang pinipisil ang kamay ng asawa.

Dahil hindi siya nakikita, napatingin lang si Rowena sa eksena—walang luha, walang lungkot, pero may hindi maipaliwanag na kabigat na hindi sa katawan, kundi sa kaluluwa.

Dumating ang ambulansya at nagsimula ang CPR. Narinig niya ang isang nurse, “Fifteen minutes na siyang walang pulso!”

Nasa gilid na rin ang kapatid niyang si Jessa, at ang ina niyang si Aling Perla na halos himatayin sa takot.

“Anak… kung pagod ka na, ako na lang. Huwag lang ikaw…” iyak ng ina niya na halos hindi na makatingin.

Kasunod nito, dumating ang pitong taong gulang niyang anak na si Eli, hawak ang laruan niyang sundalo.

“Ma… babait na po ako. Uwi ka po, please?”

Kung may puso pa si Rowena sa sandaling iyon, baka nabiyak na.

Dinala siya sa ospital. Sinundan niya ang katawan niya, tila humihila ang hangin sa kaniya. Ang mga doktor ay nagpatuloy magbalita.

“Flatline pa rin. Walang brain activity.”

“Kung sakaling mabuhay, baka coma…”

Tahimik lang si Rowena. Wala siyang takot, wala ring pangamba. Parang inaanyayahan siya ng liwanag na nasa likuran niya—payapa, malamig, tahimik.

Nilingon niya ang anak niya, ang asawa niya, at ang ina niya. Nakita niya kung paano sila nahuhulog sa kawalan, kung paano napapatid ang mga boses ng pag-asa.

Narinig niya si Ramon, halos malunod sa hikbi.

“Paano na kami? Paano na si Eli? Rowena… bumalik ka naman…”

Doon niya unang naramdaman ang kakaibang tapik—hindi sa balikat, kundi sa kaluluwa.

Hindi dahil natatakot siyang mawala… kundi dahil hindi niya kayang iwan ang mga nagmamahal sa kanya.

“Hindi pa tapos,” bulong ng di niya nakikitang tinig sa loob niya.

Nilingon niyang muli ang liwanag sa likod niya—pero sa pagkakataong iyon, may mas malakas na humila pabalik.

Isang malamig pero mabigat na bugso.

“WAIT! MAY PULSE!”

“BP is rising!”

“Sige, tuloy compressions!”

Narinig niya ang tinig ng doktor, ng mga nurse, ng mga iyakan. Parang biglang bumalik ang tunog, ang tibok, ang bigat.

Mula sa pagkakalutang—parang nahulog siyang bigla sa sariling katawan.

Dahan-dahang gumalaw ang daliri niya.

Bahagyang kumislot ang labi.

“R-ramon…” halos pabulong pero malinaw.

Namilog ang mata ng asawa niya, saka tuluyang humagulgol. “ROWENA! Mahal ko! Naririnig ko siya! Naririnig ko siya!”

Takot, pag-ibig, at himala ang sumiksik sa loob ng silid.

Unti-unting dumilat si Rowena. Malabo ang paningin pero malinaw ang mga mukha—si Ramon, si Eli, si Jessa, si Aling Perla. Lahat umiiyak, lahat nakangiti sa gitna ng takot.

“Hindi pa ako aalis…” mahina pero sigurado niyang sambit.

“Hindi pa ngayon.”

Niyakap siya ni Eli sa braso habang umiiyak sa tuwa.

At sa unang pagkakataon simula nang aksidente—doon niya naramdaman ang totoong bigat ng pagmamahal.

Hindi dahil natakot siya mamatay… kundi dahil nakita niya kung gaano siya kahalaga habang wala siya.

At habang ipinipikit niya ang mga mata para magpahinga, ramdam niyang hindi niya sinarado ang buhay… binuksan niya ulit ito.