NAHIHIYA AKO SA SUPERMARKET NANG UMIYAK ANG APO KO—HANGGANG SA MAY LUMAPIT NA ISANG ESTRANGHERO AT BINAGO ANG LAHAT
Mag-aalas tres ng hapon noon nang pumunta ako sa supermarket kasama ang aking apat na taong gulang na apo, si Mira. Tuwing Biyernes, ugali na naming mamili ng gatas, tinapay, at kaunting prutas. Pero ngayong araw na ‘yon, hindi ko akalaing ang simpleng pamimiling iyon ay mag-iiwan ng marka sa puso ko habangbuhay.
Pagpasok pa lang namin sa supermarket, masigla si Mira—hawak ang maliit niyang basket, tumatakbo sa bawat aisle, pinipili ang mga prutas na gusto niya. “Lola, gusto ko po ng saging!” masigla niyang sabi.
“Isa lang ha, Mira. Wala tayong sobrang pera ngayon,” sagot ko, sabay ngiti kahit sa totoo lang, tinitipid ko na ang laman ng pitaka ko.
Habang papalapit kami sa cashier, napansin kong may isang laruan na kinuha si Mira—isang maliit na stuffed bear na kulay dilaw. “Lola, gusto ko po ito! Si Sunny!” sabi niya habang yakap-yakap ang laruan.
“Anak, wala tayong budget para d’yan, ha. Sa susunod na lang kapag may extra si lola,” mahinahon kong sabi. Pero biglang nag-iba ang mukha ni Mira. Unti-unti siyang napaiyak, hanggang sa tuluyan na siyang humagulgol.
Lumingon ang mga tao. Ramdam ko ang mga matang nakatingin, may ilan pang nagbubulongan. “Ang ingay ng bata,” may narinig pa akong sabi ng isang babae sa likod ko.
Nanginig ang kamay ko sa hiya. “Mira, please naman, huwag dito,” pakiusap ko habang pilit kong pinapatahan siya. Pero lalo siyang umiyak. Ang mukha ko ay nag-init—ramdam kong namumula na ako sa sobrang kaba at pagkapahiya.
“Pasensya na po,” mahina kong sabi sa cashier habang nilalapag ang mga groceries. Nakatingin siya sa amin, halatang naiinis.
Bigla na lang, may isang lalaking lumapit mula sa kabilang linya. Matangkad, may edad na mga tatlumpu’t lima, naka-polo at mukhang galing pa sa trabaho. May ngiti sa labi, at mata na parang may lalim ng pag-unawa.
“Hi little one,” sabi niya sa malambing na tinig. “Ang ganda naman ni Sunny, gusto mo bang si kuya na lang ang bumili para sa ’yo?”
Natigilan ako. “Ay, hindi po, sir, huwag na—okay lang po,” sabi ko agad, halatang nahihiya.
Ngunit ngumiti lang siya. “Walang problema po, ma’am. Minsan kasi, ang simpleng saya ng bata… mas importante pa sa presyo.”
Tumingin ako kay Mira. Tumigil siya sa pag-iyak, dahan-dahang ngumiti habang inaabot ng lalaki ang maliit na stuffed bear sa cashier. “Bayaran ko na rin po ito, please,” sabi niya.
Hindi ko napigilang mapaluha. “Sir, sobra na po ’yan. Hindi niyo kailangang gawin ’to.”
Ngumiti lang siya. “May anak din po kasi ako, halos ka-edad niya. Matagal ko na siyang hindi nakikita… kaya salamat po, kahit sandali, parang nakasama ko ulit siya.”
Tumahimik ako. “Naku… nasaan po siya ngayon?” mahina kong tanong.
“Nasa langit na po,” sagot niya sabay ngiti, pero bakas ang sakit sa mga mata niya. “Car accident two years ago. Mahilig din siya sa mga stuffed toys. Laging sinasabi, ‘Daddy, si Sunny ang sunshine ko.’ Kaya nang marinig ko ‘yung pangalan ng laruan, parang… tinawag niya ulit ako.”
Hindi ko mapigilang tumulo ang luha ko. Lahat ng hiya na naramdaman ko kanina ay napalitan ng awa, at ng kakaibang paggalang.
“Maraming salamat, iho,” sabi ko habang hinahaplos si Mira na ngayo’y tahimik nang nilalaro si Sunny. “Hindi mo alam kung gaano kalaking tulong ang ginawa mo ngayon.”
“Walang anuman po. Minsan, ‘yung mga simpleng pagkakataon lang talaga—doon natin nakikita ang kabutihan ng mundo,” sagot niya bago nagpaalam.
Habang palabas kami ng supermarket, tinignan ko si Mira na nakangiti, yakap si Sunny. Sa likod namin, nakita kong sumakay sa kotse ang lalaki, pero bago siya umalis, ngumiti siya sa amin at kumaway.
“Lola, si Kuya mabait, no?” tanong ni Mira.
“Oo, anak. Napakabait. Isa siyang anghel,” sagot ko.
Kinabukasan, bumalik kami ni Mira sa supermarket dala ang isang maliit na thank you card na siya mismo ang gumuhit. Gusto kong ibigay sa lalaki kung sakaling nandoon siya. Pero sabi ng cashier, “Ay, ma’am, ‘yung lalaking ‘yon? Regular customer po dati. Pero nitong dalawang taon, ngayon lang ulit siya bumalik. Ngayon, kanina lang ulit namin siya nakita—at pagkatapos noon, nagpaalam daw at lilipat na raw ng bayan.”
Nang marinig ko ‘yon, tila mas lalo kong naramdaman ang bigat ng kahapon.
Sa daan pauwi, tinanong ako ni Mira, “Lola, makikita pa ba natin si Kuya?”
Ngumiti ako, kahit may luha sa mata. “Baka hindi na, anak. Pero huwag kang malungkot… dahil minsan, ‘yung mga taong dumarating ng saglit lang—sila pa ‘yung nag-iiwan ng pinakamatagal na kabutihan.”
At sa sandaling iyon, habang yakap ni Mira si Sunny, alam kong may dumating na dahilan kung bakit siya umiyak noon. Dahil sa luha niyang ‘yon, may isang pusong nabigyan ng panibagong liwanag—at isang estrangherong muling natutong ngumiti.