Tirik na tirik ang araw sa Barangay Putik.
Ito ang pinakahihintay na Inauguration Day ng ipinagmamalaking proyekto ni Mayor Pogi Dimagiba—ang “Tulay ng Pag-asa.”
Nakabihis ang Mayor ng all-white na suit, kumikinang ang gintong relo, at amoy expensive perfume na halong maasim na hangin mula sa estero sa ilalim ng tulay.
Ang entablado ay napapalamutian ng makukulay na lobo at bulaklak. Sa gitna, nakapako ang pulang ribbon, handa para sa cutting ceremony.
Sa likod niya, apat na dambuhalang bodyguards na naka-barong at shades—kahit araw lang, hindi nila iniinda. Sa ibaba, nakapuwesto ang Brass Band, handang tumugtog ng victory march.
—“Mga kababayan!” sigaw ni Mayor Pogi sa mikropono, halos pumiyok sa excitement.
—“Tignan niyo ang tulay na ito! Simbolo ito ng aking honesty at integrity! Walang overpricing dito! Ang sementong ginamit, imported pa mula sa Europe! Ang bakal dito, kasing-tibay ng paninindigan ko!”
Palakpakan ang ilan sa mga tao, bagaman may nagbubulungan.
—“Tibay ng paninindigan? Eh balimbing ’yan eh,” bulong ni Aling Marites sa kumare.
—“At anong imported? Kahapon, hinaluan lang ng buhangin galing sa pampang ang semento,” sagot ni Mang Tomas.
Pero tuloy ang yabang ni Mayor.
—“Upang patunayan na matibay ang pundasyon ng proyekto,” sigaw niya, “tatalon ako dito sa entablado! Kasing-tibay ito ng tulay!”
Nagsimulang tumalon-talon si Mayor Pogi.
THUD! THUD! THUD!
Sumabay din ang apat niyang bodyguards, bilang suporta. Limang tao, tinatayang 500 kilos ang bigat.
Ang hindi alam ni Mayor: sa pagtitipid (o kickback), gumamit lang ang contractor ng 1/4 inch na plywood bilang sahig ng entablado. Pininturahan lang ng gray para magmukhang semento. At mas malala, ang kahoy ay galing sa lumang bodega na inanay ng sampung taon.
Habang tumatalon si Mayor at sumisigaw ng “Matibay! Matibay!”, may narinig silang kakaibang tunog.
CRACK… KRRRRR…
Tumigil ang bodyguards. Nagkatinginan sila.
—“Mayor, parang may lumalagutok,” bulong ng Head Security.
—“Wala ’yan! Tunog lang ’yan ng tagumpay!” sigaw ni Mayor.
Itinaas niya ang gunting para sa ribbon cutting.
—“Sa bilang ng tatlo! Isa! Dalawa! Tatl—”
Sa huling bagsak ng paa ni Mayor, sumuko ang plywood.
CRASH!!!!!
Parang magic trick sa perya, naglaho ang sahig sa ilalim nila.
Ang Mayor, apat na bodyguards, stand ng mikropono, at tray ng pagkain, sabay-sabay nahulog sa butas.
Mas masaklap, ang entablado ay itinayo sa ibabaw mismo ng Estero de Baho—ang kanal ng palengke, kulay itim, malapot, at puno ng kangkong at plastik.
SPLASH!!! PLOK! PLOK!
Ang all-white suit ni Mayor Pogi? Ngayon, all-black at putik na putik.
Ang gintong relo? Tinabunan ng dumi.
Ang buong Inauguration? Biglang naging eksena ng katawa-tawa… at kabiguan.