NAGWALA ANG SIKAT NA SINGER SA ISANG BARANGAY FIESTA MATAPOS MAWALA ANG KANYANG MAMAHALING GINTONG MIKROPONO KAYA IPINA-LOCKDOWN NIYA ANG BUONG PLAZA UPANG HANAPIN ANG SALARIN AT NAUWI SA NAKAKAHIYANG REBELASYON SA HARAP NG LAHAT

NAGWALA ANG SIKAT NA SINGER SA ISANG BARANGAY FIESTA MATAPOS MAWALA ANG KANYANG MAMAHALING GINTONG MIKROPONO KAYA IPINA-LOCKDOWN NIYA ANG BUONG PLAZA UPANG HANAPIN ANG SALARIN AT NAUWI SA NAKAKAHIYANG REBELASYON SA HARAP NG LAHAT

Napakainit ng gabi sa covered court para sa taunang Grand Videoke Championship.
Ang buong komunidad ay nagkakatipon, may dalang mga pamaypay at chicharon, handang masaksihan ang pinakainaabangang tapatan ng mga magagaling at beteranong mang-aawit.

Si Tito Boyet, isang retiradong bokalista ng isang sikat na banda noong dekada otsenta, ay paboritong manalo sa patimpalak. Suot ang kanyang paboritong makintab na leather jacket at itim na shades kahit gabi na, kumpiyansa siyang naglalakad sa backstage habang naghihintay na tawagin ang kanyang pangalan.

Ngunit ilang minuto lamang bago ang kanyang inaabangang pagtatanghal, isang nakakabinging sigaw ang biglang umalingawngaw mula sa dressing room ng mga kalahok.

“Nawawala! Nawawala ang gintong mikropono!” bulyaw ni Tito Boyet, namumula ang mukha at halatang nag-iisteriko habang nagkukumahog na naghahalungkat sa kanyang malaking bag.

Ang mikroponong tinutukoy niya ay hindi basta-bastang kagamitan. Isa itong customized at wireless na microphone na ipinatubog pa niya sa totoong ginto noong siya ay sikat pa. Naniniwala si Tito Boyet na nandoon ang kanyang mahika at swerte. Kapag wala ito, pakiramdam niya ay isa lamang siyang ordinaryong tambay sa kanto na wala sa tono.

Agad na nagkagulo ang mga organizer ng paligsahan. Pinatawag agad ni Tito Boyet ang mga naka-duty na barangay tanod at sapilitang ipinasara ang lahat ng exit ng covered court.

“Walang pwedeng lumabas! I-lockdown ang buong plaza ngayon din!” utos ng matanda na animo’y isang mataas na heneral. “May magnanakaw sa loob ng kwartong ito, at hinding-hindi ako kakanta sa entablado hangga’t hindi lumalabas ang tunay na salarin!”

Nagsimula ang mala-detektib at seryosong imbestigasyon ni Tito Boyet. Una niyang kinorner si Mang Kanor, ang kanyang pinakamahigpit na karibal na nakasuot ng makintab na pulang polo.

“Ikaw ang kumuha, tama? Inggit na inggit ka sa boses ko kaya tinago mo ang gamit ko para hindi ako makakanta nang maayos!” akusa ni Tito Boyet habang dinuduro ang kaagaw sa titulo.

“Hoy, Boyet! Baka nakakalimutan mong tinalo kita noong isang taon kahit simpleng kawayan lang ang hawak ko! Hindi ko kailangan ng ginto para gumanda ang boses ko!” ganting sigaw ni Mang Kanor. Nagtawanan nang malakas ang ilang mga nakikinig sa labas.

Hindi nakuntento, binalingan din ni Tito Boyet ang mismong Kapitan na siyang nag-organisa ng paligsahan.

“Kap, baka naman ibinenta niyo na ang mikropono para pandagdag sa budget ng pa-raffle ninyo mamaya? Sinasabi ko sa inyo, kapag hindi niyo inilabas ’yon, ipapa-cancel ko talaga ang buong event na ito!”

Nataranta nang husto ang Kapitan. “Boyet, huminahon ka muna. Baka naman na-misplace mo lang sa bahay ninyo. Pina-check mo na ba nang maayos kay Misis?”

Page: SAY – Story Around You | Original story

“Imposible! Dala-dala ko ’yon kanina sa loob ng velvet case ko! Nakita ko pa bago ako umalis ng bahay!” mariing tanggi ni Tito Boyet. Pinagpawisan na siya nang malapot, hindi dahil sa init, kundi dahil sa matinding kaba na baka hindi na siya makasali sa kompetisyon.

Dahil sa matinding pagmamatigas ng sikat na singer, napilitan ang mga tanod na kapkapan ang mga staff, ang mga backup dancers, at maging ang mga inosenteng nagtitinda ng fishball sa paligid ng stage. Halos kalahating oras nang delay ang programa.

Ang mga manonood ay nagsisimula nang mainip at sumigaw ng reklamo. Ang iba ay ginagawa nang katatawanan ang mala-pelikulang pagwawala ni Tito Boyet. May mga kumuha pa ng video gamit ang cellphone at ini-live sa social media ang nakakahiyang eksena.

“Wala talagang aamin sa inyo?!” sigaw ni Tito Boyet sa gitna ng entablado, hawak ang isang ordinaryo at murang mikropono. “Kung sino man ang kumuha ng gintong mikropono, huwag na kayong magpanggap! Alam kong natatakot lang kayo sa husay ko!”

Sa kalagitnaan ng kanyang mahabang litanya, isang pamilyar na tunog ng lumang motorsiklo ang narinig mula sa entrance ng covered court. Isang lalaking nakasuot ng maduming t-shirt at may bitbit na maliit na plastic bag ang pilit na sumisingit sa mga nakaharang na tanod.

Siya si Ricky, ang may-ari ng maliit na electronics repair shop sa kanto ng kanilang kalye.

“Excuse me po! Excuse me! Kapitan, papasukin niyo po ako saglit! May idedeliver lang po ako kay Tito Boyet!” sigaw ni Ricky mula sa labas ng barricade.

Nang marinig ang pangalan, pinapasok agad ng mga tanod si Ricky. Naglakad ito patungo sa gitna ng entablado kung saan nakatayo ang galit na galit na si Tito Boyet.

“Oh, Ricky! Anong ginagawa mo rito? Nakikita mong may malaking krisis akong hinaharap ngayon! Ninakaw ang gintong mikropono ko!” mabilis na bungad ng matanda na nakapamewang pa.

Napakamot sa ulo si Ricky, sabay abot ng plastic bag kay Tito Boyet.

“Eh, Tito Boyet… ito na nga po pala ’yung gintong mikropono ninyo. Pinaayos niyo po ito sa akin kahapon dahil sira raw ’yung switch. Nagmamadali pa nga po kayo kahapon kaya naiwan niyo ’yung velvet case dito sa loob ng plastic. Pasensya na po at ngayon ko lang nai-deliver, medyo natagalan po kasi ako sa paghinang ng wire sa loob.”

Natahimik ang buong covered court. Tila huminto ang pag-ikot ng mundo ni Tito Boyet sa oras na iyon.

Napakurap-kurap siya habang dahan-dahang sinisilip ang laman ng plastic bag. Nandoon nga ang kanyang kumikislap at pinakamamahal na gintong mikropono, buong-buo at mukhang bagong ayos.

Bumalik bigla sa kanyang alaala ang mga nangyari kahapon ng hapon. Pumunta nga pala siya kay Ricky para ipaayos ang switch ng gadget, at dahil sa dami ng iniisip at sa kanyang pagiging ulyanin, inakala niyang ibinalik niya ito sa loob ng kanyang bag pag-uwi.

Ang mikroponong pinaghahanap niya at pinagbintangan niya sa buong komunidad ay hindi ninakaw. Ipinagawa niya pala at tuluyan niya lang nakalimutan dahil sa pagtanda!

Isang nakakabinging tawanan ang sumabog mula sa lahat ng mga manonood. Humagalpak si Mang Kanor hanggang sa maluha-luha ito habang nakahawak sa tiyan. Ang Kapitan ay napailing na lamang habang natatawa nang lihim.

Ang buong plaza ay napuno ng malakas na halakhak dahil sa nakakahiyang kapalpakan at pagiging malilimutin ng sikat na singer.

Namula nang husto ang mukha ni Tito Boyet, mula sa kanyang pisngi hanggang sa dulo ng kanyang mga tainga. Ang kaninang mayabang at galit na boses ay napalitan ng pautal-utal na paghingi ng tawad sa lahat ng inakusahan niyang inosenteng tao.

Kumanta pa rin siya nang gabing iyon hawak ang kanyang gintong mikropono, ngunit hindi dahil sa husay kundi dahil sa labis na kahihiyan, mas natandaan ng lahat ang kanyang palpak na imbestigasyon kaysa sa kanyang mismong kanta.