NAGWALA ANG ISANG LALAKI AT TINUTUKAN NG BARIL ANG DRIVER NG PROVINCIAL BUS UPANG I-HOSTAGE ANG MGA PASAHERO, SUBALIT NANG TAHAKIN NILA ANG MADILIM NA LIKU-LIKONG KALSADA AY LUBOS NA NAGULAT ANG LAHAT SA TOTOONG PAKAY NG ARMADONG LALAKI

NAGWALA ANG ISANG LALAKI AT TINUTUKAN NG BARIL ANG DRIVER NG PROVINCIAL BUS UPANG I-HOSTAGE ANG MGA PASAHERO, SUBALIT NANG TAHAKIN NILA ANG MADILIM NA LIKU-LIKONG KALSADA AY LUBOS NA NAGULAT ANG LAHAT SA TOTOONG PAKAY NG ARMADONG LALAKI

“Itabi mo ang bus! Liliko tayo sa susunod na kanto, ngayon din!”

Isang nakakabinging sigaw ang bumasag sa katahimikan ng madaling araw sa loob ng isang provincial bus. Napasinghap ang mga pasahero nang biglang tumayo ang isang lalaking naka-itim na jacket. Ang kanyang nanginginig na kamay ay mahigpit na nakahawak sa isang kalibre trenta’y otso, at direkta itong nakatutok sa sentido ni Kuya Ruben, ang matandang bus driver.

Nagkagulo sa loob. May mga napasigaw, may mga umiyak, at may mga mabilis na nagtago sa ilalim ng kanilang mga upuan. Si Maya, isang third-year nursing student na pauwi sana sa kanilang probinsya, ay napatakip ng bibig habang nanginginig na yumuko.

Sira na ang iskedyul ng lahat. Halos tatlong oras na silang hindi umuusad sa kahabaan ng highway dahil sa isang malagim na karambola ng mga trak sa unahan. Walang sasakyan ang makadaan. Patay ang makina ng mga kotseng nakapaligid sa kanila, at buhos ang malakas na ulan sa labas.

“Wala nang gagalaw! Ibaba niyo ang mga cellphone niyo kung ayaw niyong magkaputukan tayo rito!” sigaw muli ng lalaki, ang mga mata nito ay nanlilisik at namumula, halatang balisa at tila nawawala sa sarili. Pawis na pawis siya sa kabila ng lamig ng aircon.

“B-boss, maawa ka,” nanginginig na pakiusap ni Kuya Ruben, ang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa manibela. “Wala po kaming pera. Pamasada lang ito…”

“Wala akong pakialam sa pera mo!” inihampas ng lalaki ang hawakan ng baril sa dashboard. Basag ang salamin ng metro. “Nakikita mo yung eskinita sa kanan? Yung papasok sa palayan? Ipasok mo ang bus doon!”

“Pero boss, maputik doon! Lulubog ang gulong natin, hindi idinisenyo ang bus na ito para sa sementadong—”

“Ipasok mo sabi kung gusto mo pang makita ang pamilya mo!”

Walang nagawa si Kuya Ruben. Pinihit niya ang manibela at dahan-dahang ipinasok ang malaking bus sa isang madilim, maputik, at liku-likong kalsada na napaliligiran ng matataas na talahib. Ang malalaking sanga ng mga puno ay humahampas sa bubong ng bus, lumilikha ng nakakakilabot na tunog na tila nagbabadya ng disgrasya. Bawat pag-uga ng sasakyan ay sinasabayan ng mahihinang panalangin ng mga pasaherong inaakalang dadalhin sila sa isang tagong lugar upang pagnakawan, o mas malala, patayin nang walang saksi.

Sa kalagitnaan ng tensyon, isang mahina ngunit pumipilipit na daing ang narinig mula sa likuran.

“Aaaah… T-tulong…”

Lumingon si Maya. Dalawang hilera sa likod niya, isang ginang na malaki ang tiyan ang namimilipit sa sakit. Namumutla ito, nakahawak nang mahigpit sa kanyang sinapupunan, at may mapulang mantsa na unti-unting kumakalat sa kanyang bestida.

Nangibabaw ang instinct ni Maya bilang isang nurse. Kahit nanginginig ang mga tuhod, gumapang siya sa pasilyo ng bus palapit sa ginang.

“Hoy! Anong ginagawa mo? Bumalik ka doon!” tinutukan siya ng baril ng hijacker.

“Kailangan niya ng tulong! Nursing student ako!” sagot ni Maya, nag-iigting ang panga kahit tumutulo ang luha sa takot. Tiningnan ng lalaki ang ginang na duguan, pagkatapos ay kay Maya. Unti-unting ibinaba ng lalaki ang baril.

“Gawin mo ang kailangan mong gawin. Siguraduhin mong mabubuhay siya,” utos nito, ang boses ay biglang pumiyok.

Bumalik ang lalaki sa pagbabantay kay Kuya Ruben. “Bilisan mo pa! Diretso lang! Kumanan ka sa dulo!” sigaw nito.

Chineck ni Maya ang ginang. Placental abruption. Delikado. Nauubusan ito ng dugo at anumang oras ay maaari itong mamatay kasama ang sanggol. “Kuya,” sigaw ni Maya sa hijacker, “Kailangan niya ng ospital ngayon din! Hindi na niya kaya!”

“Alam ko!” sagot ng lalaki, tumutulo na ang luha sa kanyang mga mata. “Sige pa, manong! Konti na lang! Lusutan ‘yan papuntang San Isidro Medical!”

Naguluhan ang mga pasahero. San Isidro Medical?

Page: SAY – Story Around You | Original story

Makalipas ang limang minutong pagbayo sa maputik na kalsada, biglang lumusot ang bus sa isang sementadong highway—lagpas sa napakahabang trapik na nag-lockdown sa buong probinsya. Ilang metro na lang sa unahan, kumikinang ang malaking pulang karatula ng ‘EMERGENCY ROOM’ ng ospital ng bayan.

“Ipasok mo sa driveway! Ngayon na!” utos ng lalaki.

Nang huminto ang bus sa mismong bungad ng ER, nabitawan ng lalaki ang kanyang baril. Lumagapak ito sa sahig ng bus. Napatitig si Maya sa sandata. Nabiyak ito. Gawa lang pala ito sa murang plastic. Isang laruan.

Hindi tumakbo ang lalaki pababa para tumakas. Sa halip, mabilis itong tumakbo patungo sa likuran ng bus, binuhat ang duguang ginang na buntis, at humagulgol.

“Kaya mo ‘to, Celia. Nandito na tayo, mahal. Nandito na tayo,” iyak ng lalaki habang hinahalikan ang noo ng ginang.

Doon napagtanto ng buong bus ang katotohanan. Hindi siya isang kriminal na nagtatago sa batas. Siya si Rico, ang asawa ng ginang. Naipit sila sa walang-hanggang trapik. Hindi makapasok ang ambulansya. Nang makita niyang namamatay na ang kanyang asawa, at walang sinumang tutulong sa kanila na tahakin ang delikadong shortcut sa putikan, ginamit niya ang laruang baril ng kanilang panganay upang pilitin ang bus driver na iligtas ang buhay ng kanyang mag-ina.

Mabilis na rumesponde ang mga doktor at isinakay sa stretcher si Celia. Sa labas ng ospital, agad na dinamba at pinosasan ng mga gwardiya si Rico. Nakadapa siya sa basang semento, umiiyak, nakatingin lang sa asawang ipinapasok sa loob.

“Iligtas niyo ang mag-ina ko! Parang awa niyo na!” sigaw niya.

Bumaba si Maya, bitbit ang laruang baril, kasunod ang iba pang mga pasahero at ang driver na si Kuya Ruben. Walang natakot. Lahat sila ay nakaramdam ng matinding awa.

Ilang oras ang lumipas sa waiting area ng ospital. Lumabas ang isang doktor at nilapitan si Rico na nakaposas pa rin sa isang silya, binabantayan ng mga pulis.

“Ligtas ang misis mo. At napakabulusog ng baby boy niyo,” nakangiting sabi ng doktor.

Bumagsak ang mga luha ni Rico, nakangiti habang humahagulgol sa pasasalamat. Sa kanyang likuran, naroon si Kuya Ruben at ang mga pasahero ng bus. Tumayo ang matandang driver, tinapik ang balikat ng pulis, at umiling.

“Walang biktima rito, hepe,” mahinahong sabi ni Kuya Ruben. Imbes na kasuhan siya, nag-ambagan pa ang mga pasahero ng pera mula sa kani-kanilang mga pitaka para ibigay kay Rico, habang ipinapaliwanag nila na walang naganap na hostage-taking—na ang nangyari noong gabing iyon ay isang desperadong sakripisyo ng isang ama.