NAGKUMPULAN ANG MGA TAO SA PALENGKE NANG KUMPISKAHIN NG MGA TANOD ANG PANINDA NG ISANG MATANDANG BABAE NA LUMULUHA DAHIL PANG-GAMOT LANG DAW ITO SA APO NIYA, AKMANG ITATAPON NA NILA ANG MGA GULAY NANG DUMATING ANG MAYOR NA GALIT NA GALIT

NAGKUMPULAN ANG MGA TAO SA PALENGKE NANG KUMPISKAHIN NG MGA TANOD ANG PANINDA NG ISANG MATANDANG BABAE NA LUMULUHA DAHIL PANG-GAMOT LANG DAW ITO SA APO NIYA, AKMANG ITATAPON NA NILA ANG MGA GULAY NANG DUMATING ANG MAYOR NA GALIT NA GALIT

Maingay at magulo ang umaga sa Public Market ng San Mateo. Siksikan ang mga tao, naghahalo ang amoy ng isda at pawis. Sa isang sulok ng bangketa, nakalatag ang isang manipis na sako. Dito nakaupo si Lola Ising, 72-anyos. Sa harap niya ay ang ilang tumpok ng kangkong, talong, at sitaw na ani niya sa maliit niyang bakuran.

“Bili na po kayo, sariwa po,” mahinang alok ni Lola Ising sa mga dumadaan. “Pang-gamot lang po sa apo ko.”

Maya-maya, biglang nagkagulo. Dumating ang Task Force Clearing Operation ng barangay. Nangunguna rito si Chief Tanod Berto, isang lalaking kilala sa pagiging abusado at matapobre.

“Hoy! Alisin niyo ’yang mga paninda niyo! Bawal dito! Sagabal kayo sa daan!” sigaw ni Berto habang pinagsisipa ang mga basket ng ibang vendor.

Nataranta si Lola Ising. Sinubukan niyang ligpitin ang kanyang mga gulay, pero dahil sa katandaan, mabagal na siyang kumilos.

“Lola, sabi nang alis eh!” bulyaw ni Berto.

Walang habas na hinablot ni Berto ang sako ni Lola Ising. Nagtalsikan ang mga gulay sa putikan. Tinapakan pa ito ng ibang tanod.

“Sir, parang awa niyo na po!” pagmamakaawa ni Lola Ising, lumuhod siya sa semento at hinawakan ang binti ng tanod. “Huwag niyo pong kunin ang paninda ko. Yan lang po ang puhunan ko. Kailangan ko pong bumili ng gamot para sa apo kong may sakit sa bato. Maawa na po kayo.”

“Wala akong pakialam sa apo mo!” sigaw ni Berto sabay tabig sa kamay ng matanda. “Batas ay batas! Kumpiskado ’to! Itapon sa truck ’yan!”

Pinagtawanan pa ng mga kasamang tanod si Lola Ising na umiiyak habang pinupulot ang mga nayuping kangkong na puno na ng putik. Ang mga tao sa paligid ay nagbubulungan, galit sa ginagawa ng mga tanod pero takot magsalita.

Sa gitna ng komosyon, biglang huminto ang isang itim na SUV sa tapat mismo ng pwesto nila. Bumaba ang bintana.

Bumukas ang pinto at lumabas si Mayor Jonas, ang bagong halal at tinitingalang alkalde ng bayan. Naka-barong ito at mukhang galing sa isang opisyal na meeting.

“Anong nangyayari dito?” seryosong tanong ni Mayor Jonas.

Agad na nagbago ang anyo ni Berto. Mula sa pagiging leon, naging maamong tupa ito. Sumaludo pa.

“Good morning, Mayor!” bati ni Berto. “Naglilinis lang po kami. Pasaway po kasi itong matanda, ayaw umalis sa bangketa. Kinumpiska na po namin para matuto.”

Tumingin si Mayor Jonas sa matandang nakaluhod sa semento, umiiyak, at nanginginig ang mga kamay na puno ng putik.

Kumunot ang noo ng Mayor. Lumapit siya nang dahan-dahan. Habang papalapit, nanlaki ang kanyang mga mata.

“Nanay Ising?” bulong ng Mayor.

Narinig ni Lola Ising ang boses. Nag-angat siya ng tingin. Kahit malabo na ang mata niya dahil sa luha, nakilala niya ang mukha ng lalaki.

“J-Jonas?” garalgal na tanong ng matanda. “Ikaw ba ’yan, iho?”

Sa gulat ng lahat, biglang lumuhod si Mayor Jonas sa putikan. Niyakap niya nang mahigpit ang madungis na matanda.

“Diyos ko, Nanay Ising! Kayo nga!” naiiyak na sabi ng Mayor. “Matagal ko na kayong ipinapahanap! Saan kayo nagpunta?”

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Natigilan si Berto at ang mga tanod. Ang mga usiserong nanonood ay napanganga. Ang kagalang-galang na Mayor, nakaluhod at yakap ang isang “pasaway” na vendor?

Tumayo si Mayor Jonas at inalalayan si Lola Ising. Kinuha niya ang panyo niya at pinunasan ang putik sa mukha at kamay ng matanda.

Humarap ang Mayor sa mga tao at kay Berto. Ang mukha niya ay puno ng emosyon.

“Kilala niyo ba ang babaeng ito?” tanong ng Mayor sa malakas na boses. “Siya si Nanay Ising. Noong bata pa ako, ulila na ako. Wala akong pangkain, wala akong pambayad sa eskwela. Siya… siya ang labandera ng kapitbahay namin na nagmagandang-loob sa akin.”

Natahimik ang buong palengke.

“Siya ang naglalaba ng damit ng ibang tao para lang may maibigay na baon sa akin,” patuloy ni Mayor Jonas, tumutulo ang luha. “Siya ang bumibili ng notebook ko. Siya ang gumigising nang maaga para ipagluto ako bago pumasok sa Law School. Utang ko sa kanya kung nasaan ako ngayon. Kung hindi dahil sa mga kamay na ’to na nagkusot ng labada, wala kayong Mayor Jonas ngayon!”

Namutla si Berto. Parang gusto niyang lamunin siya ng lupa. Ang matandang inalipusta niya at tinulak sa putikan ay ang pangalawang ina pala ng pinakamakapangyarihang tao sa bayan.

“Mayor… h-hindi ko po alam…” nanginginig na paliwanag ni Berto.

“Hindi mo alam?” galit na sigaw ni Mayor Jonas. “Kahit hindi mo alam kung sino siya, wala kang karapatang manakit ng kapwa mo! Ang trabaho niyo ay magpanatili ng kaayusan, hindi ang mang-api ng mahihirap na naghahanap-buhay nang marangal!”

Tinuro ni Mayor Jonas si Berto at ang mga kasama nito.

“You are fired! Tanggal kayo lahat sa serbisyo! Bukas na bukas, gusto kong makita ang resignation letter niyo sa opisina ko. Hindi ako tumatanggap ng mga empleyadong walang puso!”

Nagpalakpakan ang mga tao! Sigawan at hiyawan sa tuwa ang buong palengke.

“Buti nga sa inyo!”
“Mabuhay si Mayor!”

Humarap ulit si Mayor Jonas kay Lola Ising.

“Nay, tama na po ang pagtitinda,” malambing na sabi ng Mayor. “Sumama na po kayo sa akin. Sa mansyon na po kayo titira. Ako na po ang bahala sa inyo at sa pagpapagamot ng apo niyo. Panahon naman po para ako ang bumawi sa inyo.”

“Salamat, Jonas… Salamat anak,” hagulgol ni Lola Ising.

Inakay ni Mayor Jonas si Lola Ising pasakay sa kanyang SUV. Iniwan nila ang mga tanod na nakayuko sa hiya at ang mga gulay na nagkalat—na nagsilbing aral sa lahat. Na ang taong inaapakan mo ngayon, baka siya pala ang dahilan kung bakit may nakatayo sa itaas bukas. At ang tunay na kapangyarihan ay hindi ang pagiging Mayor o Tanod, kundi ang hindi paglimot sa pinanggalingan at ang pagtanaw ng utang na loob