NAGKAGULO SA HARAP NG APARTMENT MATAPOS SUGURIN NG ISANG GALIT NA MATANDA ANG KANYANG KAPITBAHAY UPANG BAWIIN ANG NINAKAW NA HALAMAN AT ORASAN NG MGA BATA, NGUNIT ANG TOTOONG DAHILAN NG KANYANG PAG-AALBURUTO AY MAGPAPALUHA SA BUONG BARANGAY
“Akin ‘yan! Bitiwan mo ang paso ko, Marites!” Pumapailanlang ang matinis na sigaw ni Aling Cora sa eskinita ng Barangay San Isidro habang mahigpit hinihila ang paso. Nagulat ang mga tricycle driver sa komosyon. Namumula ang mukha ng ginang, bakat ang ugat sa leeg sa galit.
Sa kabilang dulo ay si Marites, nanlilisik ang mga mata. “Ano bang problema mo? Bigay sa akin ng anak ko ‘yan para sa Valentine’s Day! Nababaliw ka na ba?”
“Nababaliw? Ninakaw ‘yan ng mga salbahe mong anak sa bakuran ko! Binili ko pa ‘yan nang magbakasyon ako sa Baguio!” bulyaw ni Aling Cora bago nabawi ang paso at nagmartsa pabalik sa bahay.
Nanggigigil si Marites. “Ang sabihin mo, ulyanin ka na kaya kung anu-ano ang pinagbibintangan mo sa mga bata! Wala ka kasing magawa dahil mag-isa ka lang na tumatanda kaya kami ang pinag-iinitan mo!”
Kinabukasan, habang naglalaba si Marites sa labas, padabog na binuksan ni Aling Cora ang pinto. “Nasaan ang violet na orasan ko?!” nanggagalaiting sigaw nito.
“Pinasok ng magnanakaw mong anak ang bahay ko! Gawa ‘yon sa kahoy at pininturahan ng violet at puti!”
Halos maputol ang litid ni Marites sa pagbangon. “Aba’t sumusobra ka na! Wala kaming orasan na ganyan! Kung ganyan ugali mo, mabuti pang nagpakapon ka na lang noon!”
Natigilan si Aling Cora. Biglang nag-iba ang ekspresyon nito—napalitan ng malamig at blangkong tingin. Walang sinabi ang matanda, tinalikuran na lamang siya nito at pumasok sa loob ng bahay.
Naramdaman ni Marites ang kaunting kirot ng konsensya sa matalim niyang binitiwang salita, ngunit pinangibabawan ng pride. Imposibleng magnanakaw ang walo at sampung taong gulang niyang mga anak na sina Makoy at RJ. Mababait ang mga ito at palaging naglalambing.
Pagsapit ng dapithapon, inutusan ni Marites ang dalawang anak na bumili sa tindahan. Naisipan niyang linisin ang maliit na tambayan ng mga ito sa likod ng bahay.
Habang nagwawalis siya sa ilalim ng lumang sako, may tumama sa kanyang walis. Nang hawiin niya ang sako, nanlamig ang kanyang buong katawan. Nakatago roon sa sulok ang isang kahoy na wall clock, kinulayan ng violet at puti tulad ng inilarawan ng matanda.
Gumuho ang mundo ni Marites. Ang mga anak niyang ipinagtanggol niya ay totoong kumuha ng mga gamit ng kapitbahay.
Page: SAY – Story Around You | Original Story
Nang dumating sina Makoy at RJ, sinalubong niya ang mga ito ng iyak. “Bakit ninyo ninakaw ito kay Aling Cora?!” sigaw niya habang nanginginig na hawak ang orasan.
Umiiyak na nagpaliwanag si Makoy, “Nay, wala po kasi kaming pera pambili ng regalo noong Valentine’s Day. Akala po namin itatapon na.”
Parang piniga ang puso ni Marites. Lubos na mali ang pamamaraan nila.
Walang pag-aalinlangang hinawakan ni Marites ang kamay ng dalawa niyang anak. Oras na para harapin ang kahihiyan.
Kumatok sila sa pinto ni Aling Cora. Handa na si Marites na murahin nang malutong. Nang bumukas ang pinto, agad nakita ng matanda ang violet na orasan.
Nakayuko si Marites, umaagos ang luha. “Aling Cora, patawarin niyo po kami. Ako na po ang nagmamakaawa. Ninakaw nga po nila ito. Patawad din po sa mga masasakit kong sinabi.”
Inaasahan ni Marites ang malakas na sampal, ngunit isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Aling Cora.
“Pumasok muna kayo,” malumanay na sabi nito. “May mainit na pansit dito, baka gusto kumain ng mga bata.”
Naguguluhang sumunod ang mag-iina. Ang maliit na sala ni Aling Cora ay punong-puno ng mga lumang laruan.
Habang tahimik na kumakain sina Makoy at RJ, napansin ni RJ ang litrato sa altar. Isang batang lalaki na masayang yakap-yakap ang violet na wall clock.
“Sino po siya, Lola?” inosenteng tanong ni RJ, sabay turo sa litrato.
Ngumiti nang malungkot si Aling Cora, namumuo ang mga luha sa nangungulubot nitong mata.
“Siya ang anak kong si Leo. Siyam na taon na siyang wala. Kinuha siya ng leukemia noong dose anyos pa lamang siya.”
“Ang orasang iyan, pati na ang pasong kinuha ninyo kamakalawa, ay siya mismo ang gumawa para sa akin bago siya pumanaw. ‘Yan na lang ang alaala ko sa kanya.”
Halos gumuho ang tuhod ni Marites. Ang inakala niyang walang kwentang basura ay ang kaisa-isang kayamanan ng inang nangungulila.
Nilapitan ni Aling Cora ang mga bata at hinaplos ang kanilang buhok.
“Mali ang ginawa ninyo. Pero naiintindihan ko na gusto niyo lang mapasaya ang nanay niyo.”
“Mahal ninyo nang buong-buo ang inyong ina, dahil walang magmamahal sa inyo nang higit pa sa pagmamahal niya.”
Umiiyak na yumakap nang mahigpit si Marites kay Aling Cora, humihingi ng tawad.
Sa maliit na sala na iyon, nabuo ang isang hindi inaasahang pagmamahalan ng pamilya mula sa wagas na pagpapatawad.