NAGIMBAL ANG ISANG MATANDANG MAGLALAKO NANG TULUYAN NANG MAWASAK ANG KANYANG NAG-IISANG PINAGKAKAKITAAN DAHIL SA ISANG SAKUNA NGUNIT ISANG HINDI INAASAHANG BUMALIK NA KARIBAL ANG MAGBIBIGAY SA KANYA NG ISANG NAKAKALUHANG SORPRESA NA MAGPAPABAGO SA KANYANG BUHAY MAGPAKAILANMAN

NAGIMBAL ANG ISANG MATANDANG MAGLALAKO NANG TULUYAN NANG MAWASAK ANG KANYANG NAG-IISANG PINAGKAKAKITAAN DAHIL SA ISANG SAKUNA NGUNIT ISANG HINDI INAASAHANG BUMALIK NA KARIBAL ANG MAGBIBIGAY SA KANYA NG ISANG NAKAKALUHANG SORPRESA NA MAGPAPABAGO SA KANYANG BUHAY MAGPAKAILANMAN

Kalampag ng nayuping yero at basag na salamin ang bumasag sa maingay na hapon sa kahabaan ng Baclaran. Nagtakbuhan ang mga nagkukumpulang mamimili nang tuluyang sumalpok ang isang nawalan ng prenong delivery van sa maliit at kinakalawang na kariton ni Mang Tasyo.

Napasubsob ang matanda sa gilid ng maruming bangketa. Sa edad na pitumpu’t limang taon, ang kanyang mga tuhod ay matagal nang marupok, ngunit mas masakit ang nakikita ng kanyang nanlalabong mga mata. Ang karitong nagtaguyod sa kanyang pamilya sa loob ng apat na dekada at nagpa-graduate sa kanyang mga anak na ngayon ay may sari-sarili nang buhay sa malalayong probinsya ay isa na lamang tumpok ng basag na kahoy, nagkalat na isaw, at tumapong itim na mantika sa mainit na aspalto.

“Diyos ko po, ang hanapbuhay ko… ang buhay ko,” nanginginig at basag ang boses ni Mang Tasyo habang pilit na kinukuha ang mga nagkalat na tuhog sa kalsada, walang pakialam kung mapaso man ang kanyang magagaspang na daliri sa kumukulong mantika na unti-unting humahalo sa kanal.

Sa kabilang kanto, nakatayo si Kulas, isang bente-singko anyos na mayabang at maingay na nagtitinda rin ng mga palamig at inihaw. Mahigpit silang magkaribal sa pwestong iyon. Madalas inuubos ni Kulas ang mga kustomer ni Mang Tasyo dahil sa lakas nitong magpatugtog at mambola ng mga dumadaang estudyante. Araw-araw silang nagbabangayan dahil sa agawan ng linya. Nang makita ni Kulas ang nangyari, imbes na tumulong ay bigla na lamang itong tumalikod, binuhat ang sariling lutuan, at itinulak ang sariling kariton palayo sa lugar ng aksidente nang walang anumang lingon.

Nakita ito ng mga chismosang tindera sa paligid. “Napakawalang hiya talaga ng Kulas na iyan! Nakita na ngang halos mamatay ang matanda sa disgrasya, tinalikuran pa. Siguro tuwang-tuwa iyon dahil wala na siyang kaagaw sa pwesto at malaya na siyang makakapagbenta,” matalim na bulong ng isang nagtitinda ng sampaguita.

Dumating ang mga pulis at mga opisyal ng barangay matapos ang ilang minuto. Dinala sa ospital ang driver ng van, habang naiwang nakatulala si Mang Tasyo sa gilid ng kalsada. Binigyan siya ng kaunting tulong pinansyal ng barangay mula sa abuloy ng mga nakakita, ngunit hindi sapat iyon upang makabuo ng panibagong sasakyan. Umuwi siyang bitbit ang ilang pirasong kahoy na lamang na nasagip mula sa matinding sakuna.

Lumipas ang isang mahabang linggo. Hindi na nakabalik sa pagtitinda si Mang Tasyo. Araw-araw siyang nakaupo sa labas ng kanyang maliit na inuupahang kwarto sa looban, nakatingin sa kawalan. Nawalan na siya ng sigla upang bumangon. Ang pag-iihaw at pag-aasikaso sa mga kustomer sa maingay na kalye ang tanging nagbibigay ng kulay at kahulugan sa kanyang malungkot na mundo. Pakiramdam niya ay tuluyan na siyang pinagkaitan ng tadhana.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Sa kabilang banda, hindi na rin nakita si Kulas sa kanilang dating pwesto mula noong araw na iyon. Tuluyan na itong naglaho na parang bula. Marami ang nagsasabing lumipat na ito ng ibang bayan dahil natakot na baka pagbuntunan siya ng sisi ng mga pulis dahil sa kanyang masamang ugali kay Mang Tasyo. Mas lalong nainis ang buong komunidad kay Kulas dahil sa pagiging duwag at makasarili nito.

Isang maaliwalas na Lunes ng umaga, habang mabagal na nagwawalis si Mang Tasyo ng mga tuyong dahon sa tapat ng kanyang pinto gamit ang nanginginig na mga kamay, nakarinig siya ng malakas na busina ng isang maliit na truck. Huminto ito sa mismong tapat ng kanyang makipot na eskinita.

Bumaba mula sa driver’s seat ang isang lalaking nakasuot ng malinis na polo. Nanlaki ang mga mata ni Mang Tasyo nang makilala ang mukha nito. Si Kulas. Ngunit wala na ang mayabang na ngiti at sigarilyo sa bibig nito. Maayos ang gupit nito at pormal ang kilos, tila isang bagong tao na hindi niya inaasahang makikita pa.

Naglakad si Kulas patungo sa likod ng truck at binuksan ang pinto nito. Kasama ang dalawa pang pahinante, dahan-dahan nilang ibinaba ang isang napakaganda, kumikinang sa linis, at gawa sa purong stainless steel na food cart. Mayroon itong malaking matibay na payong, dalawang bagong lutuan, at kumpletong set ng mga lalagyan na gawa sa salamin para sa sauce at mga tuhog.

Lumapit si Kulas sa nakatulalang matanda, inalis ang sumbrero, at dahan-dahang iniabot ang susi ng mga drawer ng bagong kariton.

“K-Kulas? Anong ibig sabihin nito? Bakit mo ako dinalhan ng ganito?” nanginginig na tanong ni Mang Tasyo, halos hindi makapaniwala sa napakagandang tanawin na nasa kanyang harapan.

Ngumiti nang malungkot si Kulas at hinawakan ang magaspang na kamay ng matanda. “Mang Tasyo, sampung taon na ang nakakalipas, noong palaboy-laboy pa lang ako at walang makain matapos akong layasan ng mga magulang ko, may isang matandang nagtitinda ng isaw na palaging nag-iiwan ng malinis at sobrang pagkain sa gilid ng bangketa para may makain ako sa gabi. Kayo po iyon. Hindi niyo alam na nakikita ko kayo palagi, pero araw-araw niyo akong iniligtas sa matinding gutom.”

Tumulo ang luha mula sa mga mata ni Kulas habang patuloy na nagsasalita. “Nang makita kong nawasak ang kariton niyo, alam kong hindi sapat ang tulong ng barangay. Kaya kinabukasan din, umalis ako, ibinenta ko ang pinakamamahal kong motorsiklo na pinag-ipunan ko ng limang taon, at isinangla ko ang sarili kong pwesto. Ginamit ko ang lahat ng pera para ipasadya ang stainless na karitong ito. Kaya po ako nawala ng isang linggo, dahil araw-araw kong binantayan ang paggawa nito sa pagawaan.”

Hindi makapagsalita si Mang Tasyo. Ang luhang kanina pa nagbabadya ay tuluyan nang bumagsak at naglandas sa kanyang kulubot na pisngi. Ang karibal na inakala ng lahat na walang pusong nang-iwan sa kanya sa oras ng sakuna ay siya palang nagbuwis ng sariling kabuhayan upang ibalik sa kanya ang tanging rason niya para mabuhay at ngumiti muli.

Niyakap ni Mang Tasyo ang binata nang napakahigpit, isang yakap ng isang ama sa kanyang tunay na anak. Sa araw na iyon, bumalik sa kalsada si Mang Tasyo. Ngunit hindi na siya nag-iisa. Magkatabi na sila ni Kulas na nag-iihaw, nagsisilbi, at nagtatawanan sa iisang pwesto, patunay na ang kabutihang palihim na itinanim sa dilim ay laging mamumunga ng liwanag sa panahong hindi inaasahan.