NAGALIT ANG ANAK DAHIL PURO “TUYO AT ITLOG” LANG ANG ULAM NILA ARAW-ARAW, PERO NANLAKI ANG MATA NIYA NANG MAKITA ANG NAKATAGONG “BANKBOOK” NG TATAY

NAGALIT ANG ANAK DAHIL PURO “TUYO AT ITLOG” LANG ANG ULAM NILA ARAW-ARAW, PERO NANLAKI ANG MATA NIYA NANG MAKITA ANG NAKATAGONG “BANKBOOK” NG TATAY

“Tuyo na naman?! Tuyo at itlog na naman?!”
Padabog na ibinagsak ni Buboy ang kutsara sa lamesa. Grade 12 student na si Buboy at pangarap niyang maging doktor, pero pakiramdam niya ay wala silang pag-asa sa buhay.

Ang tatay niyang si Mang Dong ay tahimik lang na naghihimay ng tuyo.

“Tay naman!” reklamo ni Buboy. “Amoy patis na ang pawis ko! Yung kapitbahay natin adobo ang ulam, tayo asin lang ang nag-iiba! Maalat na tuyo sa umaga, maalat na itlog sa gabi! Mamamatay na yata ako sa Sodium!”

“Anak, kumain ka na lang. Masustansya naman ‘yan,” mahinahong sabi ni Mang Dong.

“Ayoko na! Sawa na ako sa pagiging mahirap!” sigaw ni Buboy. Tumayo siya at akmang aalis ng bahay. “Maglalayas na lang ako! Hahanap ako ng amo na magpapakain sa akin ng fried chicken!”

“Buboy, sandali!” pigil ni Mang Dong.

Tumayo ang matanda at pumasok sa kwarto. Paglabas niya, may dala siyang isang lumang biscuit can (yung lata ng Rebisco).

“Bago ka umalis, tignan mo muna ‘to,” sabi ng Tatay.

Binuksan ni Mang Dong ang lata. Sa loob, may isang Bankbook.

Hinagis niya ito kay Buboy.

“Tignan mo ang laman,” utos ni Mang Dong.

Binuksan ni Buboy ang bankbook. Nanlaki ang mata niya. Nalaglag ang panga niya sa sahig.

Balance: P3,500,000.00

“T-Tatay?” nanginginig si Buboy. “H-Holdaper ka ba? Drug lord ka ba?! Saan galing ‘to?!”

Napaluha si Mang Dong.

“Anak… simula noong bata ka pa, pangarap mo na maging Doktor diba? Alam kong mahal ang tuition sa Medical School. Kaya nagtiis ako. Bawat sentimo na kikitain ko sa construction, tinatabi ko. Kaya tayo puro tuyo at itlog… kasi tinitipid ko ang sarili ko para sa future mo.”

Hinawakan ni Mang Dong ang balikat ng anak.

“Milyon na ‘yan, anak. Sapat na ‘yan para makatapos ka ng Medisina. Kaya ko tiniis ang alat ng tuyo, para maging matamis ang buhay mo balang araw.”

Bumagsak ang luha ni Buboy. Ang akala niyang kuripot na ama ay isa palang bayani.

“Tay!!!” humagulgol si Buboy. Niyakap niya ang tatay niya nang mahigpit. “Sorry Tay! Ang sama-sama ko! Akala ko pinapahirapan mo ako! Mahal na mahal mo pala ako! Sorry Tay!”

Nag-iyakan ang mag-ama sa gitna ng hapag-kainan na may pritong tuyo. Napaka-dramang eksena. Parang Maalaala Mo Kaya.

“Pangako Tay!” singhot ni Buboy. “Mag-aaral ako nang mabuti! Magiging top notch doctor ako! Tapos, bibilhan kita ng lechon at steak araw-araw!”

“Salamat anak…” ngiti ni Mang Dong habang umiiyak. “Basta para sa’yo…”

Biglang namimilipit sa sakit si Mang Dong. Napahawak siya sa balakang niya.

“Aray! Aray ko po!” sigaw ng Tatay.

“Tay?! Bakit?! Anong nangyayari?!” panic ni Buboy.

“Ang sakit ng tagiliran ko! Parang tinutusok! Aray ko, hindi ako makaihi!” namutla si Mang Dong at bumagsak sa upuan.

Mabilis na tinakbo ni Buboy ang tatay niya sa Emergency Room.

Pagkalipas ng 2 oras sa ospital

Lumabas ang Doktor na may hawak na Lab Results.

“Kayo po ang kamag-anak ni Mang Dong?” tanong ng Doktor.

“Opo Doc! Ako po ang anak! Maging honest po kayo, ano pong sakit ng Tatay ko? Cancer po ba? Heart attack?” kabadong tanong ni Buboy.

Bumuntong-hininga ang Doktor at tinignan ang chart.

“Ijo… ang tatay mo ay may Severe Kidney Stones at UTI. Tapos sobrang taas ng Uric Acid at Blood Pressure.”

Tumingin ang Doktor kay Buboy nang seryoso.

“Ano bang pinapakain niyo dito? Puro ba maalat? Puro ba tuyo at itlog ang kinakain nito araw-araw?”

Napakamot ng ulo si Buboy. “Opo Doc… mga 10 years na po.”

“Ayun naman pala eh!” sermon ng Doktor. “Kailangan operahan ang Tatay mo para tanggalin ang bato sa bato niya. At kailangan niya ng Dialysis kung hindi aagapan. Delikado ‘to.”

“Ganoon po ba Doc? Magkano po ang estimate ng bill at gamutan?”

Nag-compute ang Doktor.

“Dahil sa operation, maintenance medicines, hospital stay, at long-term recovery… aabutin siguro ng P3.5 Million.”

Natulala si Buboy. Tumingin siya sa hawak niyang Bankbook. Ang laman: P3.5 Million.

Sakto. Simot.

Pumasok si Buboy sa kwarto ng Tatay niya. Gising na si Mang Dong, nakangiti pero namimilipit pa rin.

“Anak…” bulong ni Mang Dong. “Okay na ba? Pwede ka na mag-enroll sa Medical School?”

Ngumiti nang mapait si Buboy.

“Tay… may good news at bad news ako.”

“Ano ‘yun?”

“Ang Good News, magiging Doktor na talaga ako, Tay.”

“Talaga?!” tuwang-tuwang sabi ng Tatay. “Yehey! Eh ano ‘yung Bad News?”

Hinawakan ni Buboy ang kamay ng Tatay niya.

“Ang Bad News Tay… IKAW ang una kong PASYENTE. At ‘yung tuition fee ko… ibabayad natin sa Kidney Stones mo na galing sa Tuyo.”

Napapikit si Mang Dong.

“Anak… penge na lang tubig.”

At doon nagtapos ang pangarap, pero at least… ligtas ang kidney ni Tatay. Moral lesson: Mag-gulay din minsan