NAG-IYAKAN ANG BUONG PAMILYA SA OSPITAL DAHIL BIGLANG NAG-FLATLINE ANG MONITOR NG PASYENTE AT NAGSIMULA NA SILANG MAG-PAALAM..

NAG-IYAKAN ANG BUONG PAMILYA SA OSPITAL DAHIL BIGLANG NAG-FLATLINE ANG MONITOR NG PASYENTE AT NAGSIMULA NA SILANG MAG-PAALAM..

Mabigat ang hangin sa loob ng Room 405 ng St. Luke’s Medical Center. Nakaratay sa kama si Lolo Kulas, 85 anyos. Maraming nakakabit na tubo sa kanya. Naka-oxygen mask siya at nakapikit.

Sa paligid ng kama, naroon ang buong angkan. Ang mga anak, apo, at pati ang mga kapitbahay na nakiki-usyoso. Lahat sila ay mugto na ang mata.

“Doc, may pag-asa pa ba?” tanong ni Tita Marites habang sumisinga sa tissue.

“We are doing our best,” sagot ng Doktor. “Pero mahina na ang puso niya. Maghanda na po kayo.”

Umalis ang doktor at iniwan ang isang Male Nurse para mag-monitor ng vital signs. Ang nurse ay busy sa paglilista sa kanyang clipboard, nakatayo sa tabi ng makina sa gawing paanan ng kama.

Biglang…

TOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOT!

Umalingawngaw ang mahabang tunog mula sa Heart Monitor.

Ang guhit sa screen na kanina ay zig-zag (may heartbeat), ngayon ay flat line na. Diretso. Walang tibok.

Nagkagulo ang pamilya!

“PAPA!!!” sigaw ni Tita Marites. Humagulgol siya at yumakap sa tiyan ng matanda. “Wag mo kaming iiwan! Hindi ko pa nababayaran ang utang ko sa’yo!”

“Lolo!” iyak ng apo na si Junior. “Sino na ang magbibigay sa akin ng pamasko?! Lolo, gumising ka!”

“Time of death…” bulong ng panganay na si Tito Boy, tumitingin sa relo habang umiiyak. “3:45 PM… Paalam, Papa. Mahal na mahal ka namin. Patawarin mo ako kung ninakaw ko ang manok mong panabong noon…”

Ang drama ng eksena. Para silang nasa pelikula. May nahimatay pa sa sulok. Ang nurse naman ay nataranta, hindi malaman kung magsi-CPR ba o tatawag ng doktor.

Habang nag-iiyakan ang lahat at nagpapaalam, biglang…

DUMILAT SI LOLO KULAS.

Hindi lang basta dumilat. Nanlilisik ang mata niya.

Namula ang mukha niya sa galit.

Sa gulat ng lahat, biglang bumangon ang “patay.”

Umupo si Lolo Kulas sa kama, tinanggal ang oxygen mask, at…

PAAAK!

Sinapok niya nang malakas sa ulo ang Male Nurse na nasa tabi niya!

Tumalsik ang clipboard ng nurse. “Aray ko po!” sigaw ng nurse.

Tumahimik ang buong kwarto. Ang mga umiiyak ay napanganga. Ang nahimatay ay biglang nagising.

“L-Lolo?!” gulat na tanong ni Junior. “Buhay ka?!”

Huminga nang malalim si Lolo Kulas at dinuro ang nurse.

“TANGGALIN MO ‘YANG PAA MO SA CORD! NAHUHUGOT EH!” sigaw ng matanda, boses na parang leon. “KANINA KO PA NARARAMDAMAN NA HINIHILA MO! PINAPATAY MO BA AKO?!”

Tumingin ang lahat sa paanan ng nurse.

Totoo nga.

Ang malaking sapatos ng nurse ay nakatapak sa extension cord sa sahig. Dahil sa paggalaw-galaw niya kanina, nahugot nang bahagya ang saksakan ng Heart Monitor. Kaya namatay ang screen at tumunog ng flatline.

Mabilis na itinaas ng nurse ang paa niya at sinaksak ulit nang maayos ang plug.

Beep… Beep… Beep…

Bumalik ang normal na tunog ng monitor. Ang flatline ay naging heartbeat na ulit. Stable na stable.

Napakamot ng ulo ang nurse. “S-Sorry po, Sir. Akala ko po patay na kayo. Na-unplug lang pala.”

Tinignan ni Lolo Kulas ang pamilya niya na mukhang mga tanga na nakatulala pa rin.

“At kayo naman!” bulyaw ni Lolo sa mga anak niya. “Anong Time of Death pinagsasabi niyo dyan?! At ikaw Boy, ninakaw mo pala ang manok ko ha! Akala ko kinain ng musang!”

“Eh Tay… akala namin…”

“Anong akala?! Gutom lang ako! Bigyan niyo nga ako ng lugaw! Ang iingay niyo, natutulog ang tao eh!”

Mula sa iyakan, napalitan ng tawanan ang kwarto. Hiyang-hiya ang nurse, pero nagpasalamat na rin siya dahil hindi naman pala siya nakapatay, sadyang tatanga-tanga lang siya sa pwestuhan.

Ang Aral: Bago mag-drama at mag-post sa Facebook ng “Rest in Peace,” siguraduhin munang patay talaga ang pasyente. Minsan, hindi kailangan ng resureksyon; kailangan lang i-check kung nakasaksak ang charger.