NAG-HIHINALA NA ANG MISIS DAHIL TUWING MADALING-ARAW AY BUMABANGON ANG MISTER NIYA PARA MAKIPAG-USAP SA TELEPONO SA LABAS NG BAHAY. BULONG PA ITO NANG BULONG AT TUMATAWA. NANGUHA SIYA NG WALIS PANG HAMPAS PERO NALAGLAG ANG WALIS NIYA NANG MARINIG ANG SINASABI NG MISTER
Alas-tres ng madaling-araw.
Nagising si Lorna dahil naramdaman niyang wala siyang katabi sa kama. Wala ang asawa niyang si Berting.
Napansin niyang may liwanag mula sa terrace sa labas. Dahan-dahang bumangon si Lorna at sumilip sa bintana.
Nakita niya si Berting. Nakaupo sa dilim, may kausap sa cellphone.
Nakita ni Lorna kung paano humagalpak ng tawa si Berting nang mahina.
“Hahaha! Ikaw talaga… oo, dahan-dahan lang… pindutin mo ‘yung gitna…” bulong ni Berting sa kabilang linya.
Umakyat ang dugo ni Lorna sa ulo.
“Sabi na nga ba!” isip ni Lorna. “Kaya pala laging puyat ‘to! Kaya pala laging lowbat! May kalaguyo ang walanghiya!”
Isang linggo na itong ginagawa ni Berting. Tuwing madaling-araw, “umiigib” daw ng hangin sa labas, pero nakikipagtelebabad pala!
Bumalik si Lorna sa kusina. Kinuha niya ang Walis Tambo.
“Humanda ka sa akin. Wawalisin ko ‘yang pagmumukha mo at ng kausap mo!”
Dahan-dahan, parang ninja, lumapit si Lorna sa pintuan ng terrace. Bubuksan na sana niya nang padabog para hulihin si Berting sa akto.
Pero huminto siya nang marinig niya ang sinabi ng asawa.
“O sige… ayan… nakikita mo na ba ako? Ang gwapo ko ‘no?” tawa ni Berting.
Pagkatapos, lumambing ang boses nito.
“Nay… huwag ka nang umiyak. Ayan na oh, gumagana na ang camera mo.”
Natigilan si Lorna.
“Nay?”
Sumilip ulit si Lorna. Nakita niyang ka-video call ni Berting ang matanda niyang ina na si Nanay Choleng na nasa liblib na probinsya.
“Berting…” garalgal ang boses ng matanda sa speaker phone. “Nakikita na kita anak! Ang linaw! Parang nasa harap lang kita!”
“Diba Nay? Sabi ko sa inyo eh, madali lang ‘yang touchscreen,” matiyagang turo ni Berting. “Pindutin niyo lang ‘yung kulay green na hugis telepono.”
“Pasensya ka na anak ha…” sabi ni Nanay Choleng. “Naaabala ko ang tulog mo. Ang bobo kasi ng Nanay sa gadget eh.”
“Nay, huwag kayong magsalita ng ganyan,” sagot ni Berting. “Kahit alas-tres pa ng umaga, okay lang. Diba diyan lang sa pwesto niyo malakas ang signal kapag madaling-araw? Titiisin ko ‘to Nay, para makausap kayo.”
Nabitawan ni Lorna ang walis tambo.
BLAG.
Napalingon si Berting.
“Lorna?”
Lumabas si Lorna, hiyang-hiya. Ang akala niyang “kabit” ay ang biyenan pala niyang nangungulila.
“Sino ‘yan anak? Si Lorna ba ‘yan?” tanong ni Nanay Choleng sa video.
Lumapit si Lorna kay Berting. Nakita niya sa screen ang matanda, nakadungaw sa bintana ng kubo, hawak ang bagong cellphone na padala nila, sabik na sabik makita ang pamilya.
“Hello po, Nay…” bati ni Lorna, pinipigilan ang luha.
“Naku Lorna! Pasensya na kayo ha, ginising ko si Berting,” paumanhin ng matanda. “Gusto ko lang sana… gusto ko lang sana makita ang mga apo ko bago ako matulog. Miss na miss ko na kasi sila.”
Napatingin si Lorna kay Berting. Nakita niya ang pagod sa mata ng asawa, pero mas nangingibabaw ang pagmamahal nito sa ina. Hindi ito nagreklamo kahit puyat, maturuuan lang ang nanay niya.
“Sandali lang po Nay,” sabi ni Lorna.
Pumasok si Lorna sa kwarto. Ginising niya ang dalawang anak nila.
“Mga anak, gising. May surprise si Daddy,” bulong ni Lorna.
Dinala niya ang mga bata sa terrace.
Pagkakita ni Nanay Choleng sa mga apo niya sa screen, napahagulgol ito sa tuwa.
“Mga apo ko! Ang lalaki niyo na!”
Nag-iyakan at nagtawanan sila sa ilalim ng buwan. Alas-tres ng madaling araw, puyat ang buong pamilya, pero puno naman ng pagmamahal ang kanilang puso.
Niyakap ni Lorna si Berting nang mahigpit.
“Sorry, Mahal…” bulong ni Lorna. “Akala ko nambababae ka. Yun pala, Mama’s Boy ka lang talaga.”
“Sira,” tawa ni Berting. “Basta para kay Nanay, lahat gagawin ko.”
Sa gabing iyon, napatunayan ni Lorna na ang pagiging mabuting asawa ay nagsisimula sa pagiging mabuting anak. At ang walis tambo? Ayun, ginamit na lang ni Lorna pang-linis ng kalat kinabukasan 😆