NAG-AMOK ANG ISANG MAMANG SORBETERO SA LUNETA PARK NANG TANGKAIN SIYANG PAALISIN NG MGA GWARDIYA DAHIL SA KANYANG MAINGAY NA KULILING, PERO NANG SUGURIN NG MGA ARMADONG KIDNAPPER ANG ANAK NG ISANG BILYONARYO AY DOON NATUKLASAN NG LAHAT ANG LAMAN NG KANYANG KARITON
Mainit ang sikat ng araw sa Luneta Park. Linggo ng hapon, kaya puno ng pamilya, magsyota, at mga turista ang paligid.
Sa may bandang estatwa ni Jose Rizal, naroon si Mang Teban. Gusgusin ang kanyang suot na sando, may mantsa ng tsokolate ang kanyang apron, at ang kanyang sumbrerong buri ay tila galing pa sa panahon ng Kastila.
Tulak-tulak niya ang kanyang makulay na kariton ng “dirty ice cream.” Pero kakaiba si Mang Teban. Hindi siya nagtatawag ng “Sorbetero!” Sa halip, panay lang ang Kaling! Kaling! Kaling! ng kanyang hawak na kampanilya. Napakalakas nito at nakakarindi.
“Hoy, Manong!” sita ng isang Park Security Guard na si Sarge. “Kanina ka pa namin sinasabihan! Bawal ang maingay dito! Nakaka-istorbo ka sa mga turista! Umalis ka na bago pa kita tiketan!”
Yumuko lang si Mang Teban, inayos ang kanyang sumbrero, at lumipat ng pwesto—pero lumapit lang siya ng kaunti sa playground kung saan naglalaro ang isang batang lalaki na si Lucas. Si Lucas ay anak ng isang sikat na Senador. Nakapaligid sa bata ang apat na malalaking bodyguard na naka-barong, pero halatang mga bored at nagse-cellphone lang.
“Ang tigas ng ulo mo ah!” galit na lumapit ulit si Sarge kay Mang Teban. Akmang hahablutin na niya ang kariton.
Biglang may humintong dalawang itim na van sa gilid ng kalsada. Bumukas ang mga pinto at naglabasan ang walong lalaking naka-ski mask at may dalang mga armalite.
“Walang kikilos! Dapa!” sigaw ng leader ng grupo.
Nagkagulo ang mga tao. Nagtakbuhan. Ang mga bodyguard ni Lucas ay nabigla. Bago pa sila makabunot ng baril, pinaputukan na sila ng mga kidnapper. Tumba ang dalawang bodyguard. Ang dalawa naman ay nagtago sa likod ng bench dahil sa takot.
Naiwan si Lucas sa gitna ng playground, umiiyak at walang proteksyon.
“Kunin ang bata! Bilis!” utos ng leader.
Tumakbo ang dalawang kidnapper palapit kay Lucas. Hahablutin na sana nila ang bata nang biglang…
KALING!!!
Isang napakalakas na tunog ng kampanilya ang umalingawngaw. Pero hindi ito tunog lang. Ibinato ni Mang Teban ang kanyang heavy-duty na kampanilya at sapul sa noo ang unang kidnapper!
BLAG! Tumba ang kidnapper, tulog agad.
Gulat ang lahat. Ang gusgusing sorbetero ay biglang tumalon sa ibabaw ng kanyang kariton.
“Anak ng… patayin niyo ‘yan!” sigaw ng leader.
Pinaputukan nila si Mang Teban. Pero sa gulat ng lahat, pinindot ni Teban ang isang hidden switch sa hawakan ng kariton. Biglang bumukas ang gilid ng kariton at lumabas ang isang kevlar shield na sumangga sa mga bala!
TING! TING! TING!
Hindi lang pala lagayan ng ice cream ang kariton—ito ay isang mobile tactical unit!
Page: SAY – Story Around You | Original story
Habang nagpapaputok ang mga kalaban, mabilis na kumilos si Teban. Hinugot niya ang sandok na pang-scoop ng ice cream. Pero nang pihitin niya ang dulo nito, lumabas ang isang matalim na baton.
Sumugod siya sa mga kidnapper. Ang kanyang galaw ay hindi galaw ng isang matanda. Ito ay galaw ng isang master tactician. Bawat hampas, bawat sipa, ay pulido.
SWISH! PAK!
Sinipa niya ang tuhod ng isa. Siniko sa panga ang isa pa. Kumuha siya ng “apa” (cone) mula sa lalagyan, pero hindi ito tinapay. Ito ay flashbang grenade na naka-disguise!
Tinanggal niya ang pin at ibinato sa van ng mga kalaban.
BOOM!
Nasilaw ang mga driver at ibang kidnapper. Sa loob ng tatlong minuto, napabagsak ni Mang Teban ang anim na armadong lalaki nang mag-isa. Ang natitirang dalawa ay tumakbo na sa takot, iniwan ang kanilang mga kasama at ang van.
Tumahimik ang paligid. Usok na lang ng flashbang at iyak ni Lucas ang naririnig.
Dahan-dahang lumapit si Mang Teban kay Lucas. Nanginginig ang bata.
“Huwag kang matakot, iho,” malambing na sabi ni Teban. Kumuha siya ng totoong apa at nagsandok ng Cheese flavor na ice cream. “O, eto. Paborito mo ‘to diba? Cheese na may kaunting asin?”
Kinuha ni Lucas ang ice cream. Tumigil siya sa pag-iyak.
Dumating ang mga pulis at ang Senador na ama ni Lucas. Nung nakita ng Senador si Mang Teban, namutla ito.
“Papa?” gulat na tanong ng Senador.
Natigilan ang mga pulis at si Sarge. Papa?
Inalis ni Mang Teban ang kanyang sumbrero at peluka. Sa ilalim ng dumi sa mukha, nakilala ng Senador ang kanyang ama—si General Esteban Dela Cruz, ang dating Chief of Staff ng Armed Forces na nawala na lang bigla limang taon na ang nakakaraan matapos mag-away ang mag-ama dahil sa pulitika.
“Akala ko… nasa abroad ka na?” tanong ng Senador.
Ngumiti si Mang Teban. “Paano ako aalis, eh nandito ang apo ko? Alam kong maraming nagbabanta sa buhay mo dahil sa kampanya mo laban sa droga. Alam kong hindi sapat ang mga bodyguard na hire niyo. Kaya nagpasya akong magbantay sa paraang hindi niyo mapapansin.”
Napaiyak ang Senador. Niyakap niya ang kanyang ama. “Sorry, Pa. Sorry kung pinalayas kita noon.”
Lumapit si Sarge, hiyang-hiya. “Sir… General… sorry po dun sa kanina. Akala ko po talaga… maingay lang kayo.”
Tinapik ni Teban ang balikat ni Sarge. “Okay lang ‘yun, iho. Ginagawa mo lang ang trabaho mo. Pero sa susunod, wag mong mamaliitin ang Kaling ng sorbetero. Minsan, warning signal na ‘yun na may parating na panganib.”
Mula noon, hindi na naging dirty ice cream vendor si Mang Teban. Siya na ang Chief Security Officer ng pamilya. Pero minsan, tuwing Linggo sa Luneta, makikita mo pa rin siya—naka-barong na, pero siya pa rin ang nag-aabot ng libreng ice cream sa mga batang naglalaro, habang ang kanyang maalamat na kariton ay nakaparada sa gilid, handang mag-transform anumang oras na kailanganin ng bayan.
Sa huli, napatunayan ng lahat na ang pinakamatinding sandata ay hindi baril, kundi ang pagmamahal ng isang lolo—na may kasamang scoop ng cheese ice cream.