MINALIIT NG MAYAMAN NA KAPATID ANG KUYA NIYANG “TAMBAY” LANG DAW SA BAHAY, PERO NALAMBOT SIYA SA IYAK NANG MAKITA ANG LUMANG DIARY NG NANAY
Dumating si Jake sa kanilang lumang bahay lulan ng bago niyang SUV. Engineer na siya ngayon, may sariling firm, at kumikita ng malaki.
Naabutan niya ang Kuya niyang si Ben na nagkukumpuni ng sirang electric fan sa sala. Naka-sando lang si Ben, may mantsa ng grasa ang kamay, at tumutulo ang pawis.
“Kuya,” bati ni Jake na may halong inis. “Ayan na naman? Puro kumpuni? Wala ka na bang ibang alam gawin kundi magkalikot ng basura?”
“Uy, Jake. Dumating ka pala,” ngiti ni Ben, hindi pinansin ang insulto. “Sayang kasi ‘to, pwede pa mapagana. Mainit pa naman ngayon.”
“Bumili ka ng bago! Ang dumi-dumi tignan!” singhal ni Jake. “Alam mo Kuya, nakakahiya ka. Ako, Engineer, tapos ikaw? Tambay? Palamunin? Hanggang kailan ka aasa sa padala ko? Buti pa ako, self-made. Pinaghirapan ko lahat ng meron ako.”
Yumuko lang si Ben. “Pasensya na, Jake. Wala naman akong tinapos eh. Ito lang ang kaya ko, mag-ayos ng bahay.”
“Ewan ko sa’yo! Akyat na ako sa kwarto ni Nanay. Hahanapin ko yung Land Title. Ibebenta ko na ‘tong bahay para magkahiwalay na tayo.”
Padabog na umakyat si Jake.
Sa kwarto ng namayapa nilang Nanay, hinalughog ni Jake ang lumang kabinet. Sa ilalim ng mga lumang damit, may nakita siyang isang box ng sapatos.
Binuksan niya ito. Akala niya titulo ng lupa ang laman, pero puro lumang pictures at isang Notebook na may spiral—ang Diary ng nanay nila.
Dahil sa curiosity, binasa ni Jake ang laman.
Nakarating siya sa isang entry na may petsang May 15, 2010. Ito ‘yung taon na pumasok siya sa College.
Binasa niya ang sulat kamay ng Nanay niya:
> “Patawarin ako ng Diyos… napakasakit ng desisyon ko ngayong gabi. Umiiyak si Ben sa akin kanina.”
Kumunot ang noo ni Jake. Bakit umiiyak si Ben? Ang alam niya, masaya si Ben noon na magtra-trabaho na lang daw ito at ayaw na mag-aral kasi tamad daw.
Ipinagpatuloy niya ang pagbabasa:
> “Dumating ang results ng Entrance Exam. Top 1 si Ben sa Engineering. Top 10 naman si Jake. Ang tatalino ng mga anak ko.”
Nanlaki ang mata ni Jake. Top 1 si Kuya Ben? Ang alam niya, bumagsak si Ben kaya hindi nag-college!
> “Kaso… binilang ko ang ipon namin ni Tatay. Pang-isang tao lang ang kaya naming paaralin. Hindi kakayanin kung sabay sila. Kinausap ko si Ben. Sabi ko, ‘Anak, magparaya ka muna. Matalino ka, makakapaghintay ka.'”
Nanginig ang kamay ni Jake.
> “Pero ang sabi ni Ben: ‘Nay, huwag na po ako. Si Jake na lang. Siya ang paaralin niyo. Pangarap niya maging Engineer. Ako… okay lang ako maging construction worker o mekaniko. Basta tulungan ko kayong mapagtapos si Jake. Huwag niyo na pong sabihin sa kanya na pumasa ako, baka ma-guilty siya at hindi tumuloy. Sabihin niyo na lang, bobo ako at ayaw ko mag-aral.'”
Bumagsak ang luha ni Jake sa pahina ng diary.
Sa huling bahagi ng pahina, may mensahe ang Nanay na parang habilin para sa kanya:
> “Jake, anak… kung mababasa mo ito balang araw, huwag na huwag mong mamaliitin ang Kuya mo. RESPETUHIN MO SIYA. Siya ang tumangging mag-college para ikaw ang makapag-aral. Ibinigay niya ang pangarap niya para matupad ang pangarap mo. Ang diploma mo… kalahati niyan, sa kanya.”
Napahagulgol si Jake. Ang inaakala niyang “self-made success” niya… ay galing pala sa sakripisyo ng kuya niyang tinawag niyang “tambay” at “bobo.”
Binitawan ni Jake ang diary at tumakbo pababa ng hagdan.
Naabutan niyang nagpupunas ng pawis si Ben. Napagana na nito ang electric fan.
“O Jake? Nahanap mo ba ‘yung titulo? Ibebenta na ba natin ‘to?” tanong ni Ben nang nakangiti.
Hindi sumagot si Jake.
Bigla siyang lumuhod sa harap ng Kuya niya. Niyakap niya ang mga binti nito na puno ng alikabok.
“Jake? Huy! Anong nangyayari sa’yo?” gulat na tanong ni Ben.
“Kuya… Kuya, sorry!” humagulgol si Jake. “Sorry ang yabang-yabang ko! Sorry kung minaliit kita! Hindi ko alam Kuya… hindi ko alam na ikaw dapat ang Engineer! Ikaw dapat ang nasa pwesto ko!”
Natigilan si Ben. Alam na niyang nabasa ni Jake ang totoo.
Hinawakan ni Ben ang balikat ng kapatid at pinatayo ito.
“Ano ka ba,” ngiti ni Ben, nangingilid din ang luha. “Wala ‘yun. Tignan mo naman ngayon… Engineer ka na. Ang ganda ng kotse mo. Ang gwapo mo. Sulit ang pagtambay ko, diba?”
Lalong naiyak si Jake. Niyakap niya nang mahigpit ang Kuya niya.
“Kuya, simula ngayon, partner na tayo. Hahatiin ko ang kumpanya ko. Ikaw ang Operations Manager ko. Hindi ka na magkukumpuni ng electric fan. Tayong dalawa… sabay tayong aangat.”
Sa araw na iyon, hindi ibinenta ang lumang bahay. Sa halip, ipina-renovate ito ni Jake—isang munting palasyo para sa tunay na haligi ng kanilang tagumpay: ang kanyang Kuya Ben.