MAY NANIRA NG AMING HALLOWEEN DECORATIONS—NGUNIT NANG MALAMAN KO KUNG SINO, AKO’Y NAGULAT

MAY NANIRA NG AMING HALLOWEEN DECORATIONS—NGUNIT NANG MALAMAN KO KUNG SINO, AKO’Y NAGULAT

Maaga pa lang ay abala na ako sa pag-aayos ng mga dekorasyon sa harap ng bahay. Halloween na kasi bukas, at taun-taon ay inaabangan ng mga bata sa aming kalye ang nakakatakot ngunit masayang display namin. May mga bungo, itim na pusa, at isang malaking inflatables na kalabasa na pinaghirapan kong bilhin sa sale.

“Ma, ang ganda!” sabi ng anak kong si Rina, siyam na taong gulang, habang hawak ang maliit na pumpkin basket niya. “Siguradong panalo tayo sa street contest!”

Ngumiti ako at hinaplos ang buhok niya. “Sana nga, anak. Para matuwa rin si Daddy pag-uwi niya.”

Wala pa si Marco, asawa ko, dahil nagtatrabaho siya sa malayong site at uuwi lang tuwing weekend. Kaya ako na ang gumagawa ng lahat ng dekorasyon kasama si Rina at ang aming matandang kapitbahay na si Mang Elmo, na parang lolo na rin namin.

Ngunit kinabukasan ng umaga, paggising ko, napasigaw ako.

“Rina! Halika rito!”

Wala na halos natira sa aming mga dekorasyon. Ang mga kalabasa, durug-durog. Ang mga ilaw, pigtas. At ang malaking inflatable? May butas sa gitna, parang sinadyang tusukin ng matulis na bagay.

Tumakbo si Rina palabas at napahikbi. “Ma… bakit nila ginawa ’to? Ang ganda pa naman kahapon.”

Hindi ko alam kung ano ang iisipin. Galit? Oo. Lungkot? Mas higit. Ilang linggo kong pinag-ipunan iyon, at ngayon ay parang walang saysay ang lahat.

Lumapit si Mang Elmo, bitbit ang kanyang tungkod. “Naku, anak… baka mga kabataan lang na nagbibiruan. Pero huwag kang mag-alala, makikita rin natin kung sino ang gumawa nito.”

Kaya kinagabihan, nagpasya akong maglagay ng maliit na CCTV camera sa harap ng bahay. Simple lang—para lang malaman kung sinong may gawa. Hindi ko akalaing ang makikita ko kinabukasan ay magpapatigil sa tibok ng puso ko.

Pagka-play ko ng footage, nakita ko ang isang maliit na anino na lumapit sa bakuran namin bandang alas-onse ng gabi. Dahan-dahan niyang binunot ang mga dekorasyon. At nang lumiwanag ang ilaw mula sa poste, natigilan ako.

“Hindi…” bulong ko. “Imposible.”

Ang bata sa video ay si Rina.

Nakasuot siya ng hoodie at bitbit ang maliit niyang basket. Nakayuko siya habang pinupunit ang mga papel, tinutusok ang inflatable, at pagkatapos ay umupo sa damuhan, umiiyak mag-isa.

Parang nanlamig ang buong katawan ko. Hindi ko alam kung ano ang mas nangingibabaw—galit o takot.

Nang bumaba siya kinabukasan, tahimik ako. Pinagmasdan ko siya habang kumakain ng cereal. “Rina,” mahinahon kong sabi. “May gusto ka bang sabihin kay Mama?”

Tumingin siya sa akin, kinakabahan. “W-wala po…”

Hinugot ko ang telepono at ipinakita ang video. Agad siyang napatigil, namutla.

“Rina,” lumambot ang boses ko. “Bakit mo ginawa ’to?”

Hindi siya agad nakasagot. Unti-unting bumuhos ang luha niya. “Ma… ayaw ko pong manalo tayo.”

Napakunot ang noo ko. “Ha? Bakit naman?”

“Dahil…” humikbi siya, “kapag nanalo tayo, pupunta po tayo sa party sa plaza. Pero sabi ni Daddy sa akin sa tawag niya, hindi siya makakauwi kahit sa Halloween… kaya naisip ko po, kung wala tayong decorations, baka manatili na lang tayo sa bahay, magkasama tayong dalawa. Ayokong iwan mo ako kahit isang gabi.”

Napatulala ako. Lahat ng galit na naramdaman ko ay napalitan ng kirot sa dibdib. Lumapit ako sa kanya at niyakap siya nang mahigpit. “Anak… hindi mo kailangan sirain ang kahit ano para lang mapansin kita. Kahit saan pa tayo pumunta o anong contest ang salihan, ikaw pa rin ang kasama ko.”

Tuloy-tuloy ang iyak niya sa balikat ko. “Sorry po, Mama… akala ko po magagalit kayo.”

Ngumiti ako kahit punong-puno ng luha ang mga mata ko. “Hindi, anak. Hindi ako galit. Naiintindihan ko. Pero sana, sa susunod, sabihin mo sa akin, ha?”

Tumango siya. “Opo.”

Kinabukasan, inayos namin muli ang mga dekorasyon—kahit kaunti na lang ang natira. Pininturahan namin ang lumang kalabasa, at kahit butas na ang inflatable, pinalitan namin ito ng malaking karton na gawa sa kamay ni Rina. May nakasulat doon: “Happy Halloween! Family First.”

Nang dumating ang gabi ng Halloween, may ilang batang dumaan at napangiti sa aming simpleng display. At habang pinapanood ko si Rina na namimigay ng kendi, may maramdaman akong mainit na hangin sa likuran ko. Paglingon ko—si Marco.

“Surprise,” sabi niya, may dalang maliit na bouquet ng bulaklak. “Ginawa ko ang lahat para makauwi kahit isang gabi lang.”

Napatakbo si Rina at mahigpit siyang niyakap. “Daddy!”

Tumulo ang luha ko habang pinagmamasdan silang dalawa. Sa gitna ng mga sirang dekorasyon at pagod, doon ko naramdaman ang tunay na diwa ng Halloween—hindi takot, hindi palabas, kundi pamilya.

At habang sabay-sabay kaming nakaupo sa harap ng bahay, pinapanood ang mga batang nagtrick-or-treat, tahimik akong ngumiti.

Minsan pala, ang mga bagay na nasisira… ay kailangan munang masira, para makita natin kung ano ang tunay na mahalaga.