MATINDING TENSYON SA LOOB NG ISANG SPORTS COMPLEX MATAPOS MAGKASUBUKAN ANG DALAWANG MAGALING NA FENCER SA ISANG KUMPETISYON KUNG SAAN PUMALPAK ANG SCORING SENSOR KAHIT NA MALINAW NA TINAMAAN NG RED FENCER ANG HELMET NG KANYANG KALABAN

MATINDING TENSYON SA LOOB NG ISANG SPORTS COMPLEX MATAPOS MAGKASUBUKAN ANG DALAWANG MAGALING NA FENCER SA ISANG KUMPETISYON KUNG SAAN PUMALPAK ANG SCORING SENSOR KAHIT NA MALINAW NA TINAMAAN NG RED FENCER ANG HELMET NG KANYANG KALABAN

“Kling! Klang!”

Ang matalim na tunog ng nagkikiskisang asero ay patuloy na umalingawngaw sa buong sulok ng Philsports Arena sa Pasig City, sinasabayan ang mabilis at magulong pagtibok ng puso ng libo-libong manonood na tila pigil ang kanilang mga hininga sa sobrang kaba.

Basang-basa na ng mainit na pawis ang loob ng makapal at protektadong suit ni Anton, ang nakababatang kinatawan na tinaguriang Red Fencer. Nasa tapat niya ang beteranong si Marco, ang Blue Fencer at kasalukuyang defending champion na kilala sa kanyang napakaperpekto at kalkuladong galaw sa loob ng piste.

Magkatabla ang kanilang matinding iskor, labing-apat laban sa labing-apat.

Isang pinal na puntos na lamang ang kinakailangan upang maiuwi ang inaasam-asam na gintong medalya sa pinakamahalagang pambansang kumpetisyon ng taon na iyon.

Ramdam na ramdam ni Anton ang nakakapasong bigat ng laban sa kanyang mga balikat.

Bilang isang dedikadong atleta na nagmula pa sa isang maliit na probinsya sa Visayas, at nakarating lamang sa Maynila dahil sa pawis ng kanyang mga magulang, ito na ang pinakamalaking pagkakataon upang mapatunayan ang sarili.

Nang sumigaw nang malakas ang opisyal na referee ng “Allez!”, mabilis na parang kidlat na sumugod si Anton.

Gumamit siya ng isang mapanlinlang na galaw sa kanyang mga paa, mabilis na iniwasan ang agresibong atake ni Marco, at buong lakas na inasinta ang ulo nito gamit ang kanyang foil.

“Takk!”

Dinig na dinig sa buong malawak na stadium ang malinaw na pagtama ng dulo ng espada ni Anton sa mismong matigas na bakal na maskara ni Marco.

Napasigaw sa matinding tuwa ang mga kaibigan at taga-suporta ni Anton.

Naghintay ang lahat sa inaasahang pag-ilaw ng pulang bumbilya sa malaking electronic scoring board.

Ngunit sa hindi inaasahang pagkakataon, walang anumang nangyari.

Nanatiling patay ang ilaw.

Walang tumunog na buzzer upang ideklara ang panalo.

Nagtaka at nagbulungan ang buong arena.

Napatingin si Anton sa pwesto ng referee, bakas ang matinding pagkalito sa kanyang mga mata kahit na nakatago sa likod ng helmet.

Agad na itinaas ng referee ang kanyang kamay upang pormal na itigil muna ang tumatakbong oras.

Nagmamadaling lumapit ang mga in-house technician.

Maingat nilang sinuri ang mga mahahabang kable na nakakabit sa likuran ng dalawang magkatunggali.

Tinest nila mismo ang espada ni Anton sa suot na maskara ni Marco.

“Beep! Beep!”

Umiilaw at tumutunog naman ito nang maayos kapag sinasadya nilang idiin ang patalim.

Maayos ang lahat ng kagamitan at nakumpirmang walang sira ang scoring sensor.

Nagkatinginan na lamang ang mga naguguluhang opisyal, ngunit dahil walang naitalang opisyal na puntos ang makina noong mismong oras ng laban, labag sa batas ng palakasan na ibigay ang panalo kay Anton.

Ang pinal na desisyon: kailangang ituloy ang laban.

Muling pumwesto sa gitna ang dalawang magkalaban.

Bakas sa mabigat na paghinga at tindig ni Anton ang labis na pagkabigo, ngunit pinilit niya pa ring ibalik ang kanyang buong pokus.

Huminga siya nang malalim, ipinikit ang mga mata, at pilit na iwinaksi ang masakit na isiping nadaya siya ng isang pumalpak na teknolohiya.

“En garde! Prêts? Allez!”

muling hudyat ng referee na bumasag sa katahimikan.

Sa pagkakataong ito, naging mas maingat at dumipensa nang husto si Marco, ngunit dahil sa nag-aalab na determinasyon ni Anton na tapusin ang laban at kunin ang nararapat sa kanya, naglunsad siya ng isang mas mabilis at sunod-sunod na kombinasyon ng atake.

Buong tapang na umabante si Anton, mabilis na naiwasan ang rumaragasang patalim ng kalaban, at muling tumama ang kanyang espada nang direktang-direkta sa gilid ng helmet ng Blue Fencer.

Ang matinis na tunog ng pagtama ay mas malakas pa kaysa sa nauna.

Napatayo mula sa kanilang mga upuan ang mga manonood, sigurado na silang tapos na talaga ang pinakahihintay na laban.

Subalit, muli na namang bumalot ang isang nakakabinging katahimikan sa buong arena nang makita nilang nanatiling blangko at walang buhay ang electronic board.

Wala pa ring pulang ilaw na lumabas.

Wala pa ring puntos na nadagdag para sa naghihirap na Red Fencer.

Nagsimulang magalit at mag-boo ang mga dismayadong tao sa direksyon ng mga opisyal.

Halos maiyak na sa sobrang inis at pagkadismaya si Anton sa loob ng kanyang makipot na maskara.

Dalawang beses na siyang nakatama ng malinaw, dalawang beses niyang napatunayan ang kanyang husay, ngunit tila tuluyang ipinagkakait sa kanya ang pinaghirapang tagumpay.

Muling chineck nang mabuti ng mga opisyal ang lahat ng gamit.

Tulad kanina, perpekto ang takbo ng sensor kapag pilit na sinusubukan.

Isa itong nakakabaliw na misteryo na walang sinuman sa loob ng gusali ang makapagpaliwanag.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Dahil sa mahigpit na patakaran, kailangang magpatuloy ang laro hanggang sa may maitalang opisyal na puntos sa board.

Bakas na ang matinding pagod at panghihina sa mga kilos ni Anton nang muli silang tawagin upang magharap.

Ito na ang huling pagkakataon.

Tiningnan ni Anton si Marco nang diretso.

Nang marinig nila ang huling “Allez!”, walang pag-aatubiling sumugod si Anton.

Ibinuhos niya ang lahat ng kanyang natitirang lakas para sa isang diretsong atake, asintado sa malapad na dibdib ni Marco kung saan sigurado siyang babasahin ng makina ang tama.

Ngunit sa halip na umilag, sumangga, o gumanti, ginawa ni Marco ang isang bagay na nagpatigil sa ikot ng mundo ng mga naroroon.

Ibinaba ni Marco ang kanyang sariling espada.

Hindi siya umiwas.

Hinayaan niyang tumama nang buong-buo at walang sagabal ang mabilis na espada ni Anton sa kanyang dibdib.

“Beep!”

Isang napakalakas na tunog ang umalingawngaw kasabay ng inaasahang pag-ilaw ng kulay pula.

Dahan-dahang hinubad ni Marco ang kanyang helmet, at nakita ng lahat ang isang tapat at maaliwalas na ngiti.

Lumapit siya kay Anton, na nanginginig sa gulat.

Hinubad din ni Anton ang maskara, walang patid ang pagtulo ng kanyang mga luha.

“Kanina ka pa panalo, kaibigan,” malakas at buong-pusong sabi ni Marco na umabot sa buong court.

“Dalawang beses mo akong tinamaan sa ulo. Alam ko ‘yon, ramdam ko ‘yon. Hindi ko kailangan ng sirang makina para sabihin kung sino ang tunay na kampeon natin ngayon.”

Niyakap ni Marco nang mahigpit ang kanyang katunggali.

Sumabog ang arena sa hiyawan, at maraming lumuha sa nasaksihang kabutihan.

Ipinakita niya sa buong bansa na ang tunay na tagumpay ay hindi lang nasusukat sa medalya, kundi sa dangal, katapatan, at pagrespeto sa kapwa.

Silang dalawa ang nagwagi.