MAGQU-QUIT NA SANA AKO SA TRABAHO—HANGGANG SA NADISKUBRE KO KUNG BAKIT WALANG TUMATAGAL NG HIGIT SA ANIM NA BUWAN SA OPISINANG IYON

MAGQU-QUIT NA SANA AKO SA TRABAHO—HANGGANG SA NADISKUBRE KO KUNG BAKIT WALANG TUMATAGAL NG HIGIT SA ANIM NA BUWAN SA OPISINANG IYON

Naiinis na si Marco. Limang buwan na siyang nagtatrabaho bilang data analyst sa isang makintab na gusali sa gitna ng Makati. Malaki ang sahod, oo, pero bawat araw ay parang bangungot. Laging malamig ang aircon na tila sinasadya para pahirapan, laging nakatitig ang supervisor na parang may kamera sa batok niya, at laging paulit-ulit ang trabahong parang hindi natatapos. “Isang buwan na lang, aalis na ako,” bulong niya sa sarili.

Pero bago siya makapagsumite ng resignation letter, may napansin siyang kakaiba. Sa pantry, habang kumukuha ng kape, narinig niya ang dalawang empleyado na pabulong na nag-uusap.

“Anim na buwan lang,” sabi ng isa. “Pag lumampas ka, may mangyayari.”

Napatigil si Marco. Paglingon niya, mabilis na umalis ang dalawa, parang nahuli sa isang sikreto.

Kinabukasan, napansin niyang wala na si Liza, ang katabi niyang seatmate. Wala man lang paalam, wala ring email. Nang tanungin niya ang HR, ngumiti lang ito ng malamig at sinabing: “Nag-resign.” Pero may kakaiba sa tono—parang may tinatago.

Lalong lumakas ang kutob ni Marco nang makita niyang puno ng alikabok ang mesa ni Liza, para bang matagal na siyang wala roon. “Imposible… kahapon lang nandito siya.”

Lumipas ang ilang linggo, at dumating ang ika-anim na buwan ni Marco. Naisip niya, baka tsismis lang ang lahat. Ngunit isang gabi, pinilit siyang mag-overtime mag-isa. Habang naglalakad sa hallway, napansin niya ang pintuang laging nakasara—isang silid na hindi niya kailanman nakita na binubuksan ng kahit sino.

Sa hindi maipaliwanag na lakas ng loob, sinubukan niyang pihitin ang seradura. Bukas. Pumasok siya.

Madilim ang silid, at tanging ilaw mula sa computer screen ang nagbigay-liwanag. Doon niya nakita ang mga file—folders na may pangalan ng lahat ng empleyado. Binuksan niya ang kay Liza. At nanlamig siya. Nakasulat: “Subject #47—Memory extraction successful. Status: erased.”

Nang lumipat siya sa sarili niyang folder, nanlaki ang mga mata niya. Nakalagay: “Subject #59—Extraction scheduled. Date: tomorrow, 11:00 p.m.”

Natigilan si Marco. Extraction? Erased? Lahat ng misteryosong pagkawala ay biglang nagkaroon ng kahulugan. Ang kumpanya pala ay hindi lang basta opisina—may ginagawa itong eksperimento. Gumagamit sila ng mga empleyado bilang test subjects, kinukuha ang mga alaala at pinapalitan ng bagong pagkatao bago itapon.

Humigpit ang hawak niya sa folder. Hindi na siya puwedeng maghintay pa. Nang gabing iyon, umuwi siya nang hindi nagpahalata. At kinabukasan, sa halip na pumasok, tumawag siya para sabihing may sakit siya. Pagkatapos ay nag-empake, at agad na lumipad papunta sa probinsya.

Habang nakasakay siya sa bus, tinignan niyang muli ang folder na kinuha niya bilang ebidensya. Doon niya napansin ang huling linya sa kanyang file: “Subject aware of the system. Extraction moved earlier. Status: in progress.”

Napatingin siya sa bintana ng bus. Sa salamin, nakita niya ang sarili niyang repleksyon. At doon niya napansin—unti-unting naglalaho ang mga alaala niya. Hindi na niya maalala ang pangalan ng kapatid niya. Hindi na niya maalala ang itsura ng bahay nila.

Napalunok siya. Ngumiti ng mapait. “Kaya pala lahat sila hindi tumatagal… hindi dahil sa trabaho… kundi dahil sa trabahador.”

Sa huling pagkakataon bago tuluyang mabura, isinulat niya sa likod ng ticket ng bus: “Huwag kang magtrabaho rito. Hindi ito kumpanya. Isa itong eksperimento.”

At ilang minuto pa, blangko na ang kanyang isip. Ngumiti siya, walang bakas ng takot, at nagtanong sa katabi:

“Excuse me… ano nga ulit pangalan ko?”