MABILIS NA TUMAKBO ANG SNATCHER MATAPOS HABLUTIN ANG MURANG SMARTPHONE NG ISANG LOLO SA PALENGKE. DISMAYADO SIYA DAHIL BASAG ANG SCREEN NITO AT LUMA NA ANG MODELO. NANG BUKSAN NIYA ITO PARA I-REFORMAT, BIGLANG TUMUNOG ANG ALARM NA MAY NAKA-RECORD NA BOSES
Mabilis pa sa alas-kwatro ang kamay ni Bogs.
Sa gitna ng siksikan sa palengke ng Divisoria, nakita niya ang target: Isang matandang lalaki na nanginginig ang kamay habang hawak ang cellphone na nakasabit sa leeg.
Hablot.
Sa isang iglap, nakuha ni Bogs ang cellphone. Naputol ang ID lace.
Hindi na lumingon si Bogs. Tumakbo siya pasuong sa mga eskinita, siksikan sa mga tao, hanggang sa makarating siya sa kanyang taguan sa ilalim ng tulay.
Hingal na hingal si Bogs. Tuwang-tuwa siya. “Jackpot! May pang-inom na naman!”
Pero nang tignan niya ang nakuha niya, napasimangot siya.
“Anak ng…!”
Ang nakuha niya ay isang lumang Android phone. Basag-basag ang screen. Puro gasgas ang likod. Ang tatak ay hindi man lang Samsung o iPhone, kundi isang mumurahing brand na luma na.
“Walang kwenta! Baka singkwenta pesos lang ang halaga nito sa fence!” reklamo ni Bogs. “Baka nga di pa gumana ‘to eh!”
Akmang ibabato na sana niya ang cellphone sa inis nang bigla itong umilaw at tumunog nang malakas.
TRIIIING! TRIIIING!
Hindi ito tawag. Alarm ito.
Pinindot ni Bogs ang screen para patayin. Pero hindi music ang tumugtog.
Isang boses ng matanda ang narinig niya mula sa speaker. Garalgal, mahina, pero malinaw ang sinasabi.
“Roberto. Ang pangalan mo ay Roberto. Nasa palengke ka ngayon. Huwag kang matatakot. Bumibili ka lang ng gamot sa high blood. Huminahon ka, Roberto. Hindi ka nawawala.”
Natigilan si Bogs. Kinilabutan siya. “Anong klaseng alarm ‘to?”
Biglang nag-play ang sunod na recording.
“Roberto, alas-tres na. Umuwi ka na. Paalala lang, Roberto… patay na si Elena. Patay na ang asawa mo. Huwag mo na siyang hanapin sa bahay para hindi ka masaktan ulit. Wala na siya.”
Nanlamig si Bogs. Napatitig siya sa basag na cellphone.
May isa pang pop-up notification. Litrato ng isang babae at numero.
“Ito ang number ng anak mong si Grace. Kapag nalilito ka na at hindi mo na alam kung nasaan ka, pindutin mo ito. Susunduin ka niya. Mahal ka niya.”
Nabitawan ni Bogs ang cellphone.
Hindi lang pala ito simpleng gadget. Ito ang memorya ng matanda. Ito ang nagsasabi sa kanya kung sino siya, kung nasaan siya, at kung sino ang mahal niya.
Dahil sa Alzheimer’s, ang cellphone na iyon ang tanging connection ni Lolo Roberto sa reyalidad. At ninakaw ito ni Bogs.
“Patay…” bulong ni Bogs. “Hindi lang cellphone ang kinuha ko. Ninakaw ko ang isip niya.”
Naisip ni Bogs ang matanda. Kung wala ang alarm na ‘yun, hindi niya alam na Roberto ang pangalan niya. Hindi niya alam na patay na ang asawa niya. Iisipin niyang nawawala siya.
Dali-daling tumayo si Bogs. Hindi siya tumakbo palayo sa krimen. Tumakbo siya pabalik.
Binabangga niya ang mga tao.
“Tabi! Tabi kayo!” sigaw ni Bogs.
Pagdating niya sa pwesto kung saan niya hinablot ang cellphone, wala na ang matanda.
Nag-panic si Bogs. Inikot niya ang palengke.
Sa isang madilim na sulok malapit sa basurahan, nakita niya ito.
Si Lolo Roberto. Nakaupo sa semento. Yakap ang sarili. Umiiyak nang malakas parang batang paslit.
“Nasaan ako?!” sigaw ng matanda sa mga dumadaan. “Sino ako?! Nasaan ang asawa ko?! Elena! Elena!”
Tinuturo siya ng mga tao, akala nila ay baliw.
Lumapit si Bogs. Nanginginig ang tuhod. Dahan-dahan niyang inabot ang cellphone.
“Tay…” hingal na sabi ni Bogs.
Napatingin si Lolo Roberto. Takot na takot ang mga mata nito. Walang pagkakakilanlan. Blanko.
“Sino ka?” iyak ng matanda. “Sino ako?”
Pinindot ni Bogs ang Audio Note sa cellphone at itinapat sa tenga ng matanda.
…Roberto. Ang pangalan mo ay Roberto. Nasa palengke ka…
Nung marinig ng matanda ang sarili niyang boses, unti-unting kumalma ang mukha niya. Tumigil ang pag-iyak.
“Roberto…” bulong ng matanda. “Oo… ako si Roberto.”
Agad na pinindot ni Bogs ang Speed Dial para sa anak nito.
“Hello?! Papa?! Nasaan ka na?!” sigaw ng babae sa kabilang linya.
Inabot ni Bogs ang cellphone kay Lolo.
“Tay, kausapin niyo. Anak niyo ‘yan. Si Grace.”
Habang kausap ni Lolo Roberto ang anak niya at umiiyak sa tuwa, dahan-dahang umatras si Bogs.
Gusto sana niyang humingi ng tawad. Pero alam niyang hindi na siya maaalala ng matanda maya-maya lang. At sapat na ‘yun.
Tumalikod si Bogs at naglakad palayo. Walang laman ang bulsa niya, wala siyang “score” ngayong araw. Pero habang naririnig niya ang boses ni Lolo Roberto na nagsasabing, “Pauwi na ako anak, alam ko na kung sino ako,” naramdaman ni Bogs na may nareformat din sa kanya.
Hindi ang cellphone, kundi ang kanyang puso. Mula noon, hindi na muling nanghablot si Bogs, dahil nalaman niyang ang pinakamasakit na mawala sa tao ay hindi gamit, kundi ang sarili.